我与父亲不相见已二年余了，我最不能忘记的是他的背影。那年冬天，祖母死了

我与父亲不相见已二年余了，我最不能忘记的是他的背影。
那年冬天，祖母死了，父亲的差使1也交卸了，正是祸不单行的日子。我从北京到徐州，打算跟着父亲奔丧2回家。到徐州见着父亲，看见满院狼藉3的东西，又想起祖母，不禁簌簌地流下眼泪。父亲说：“事已如此，不必难过，好在天无绝人之路！”
回家变卖典质4，父亲还了亏空；又借钱办了丧事。这些日子，家中光景5很是惨澹，一半为了丧事，一半为了父亲赋闲6。丧事完毕，父亲要到南京谋事，我也要回北京念书，我们便同行。
到南京时，有朋友约去游逛，勾留7了一日；第二日上午便须渡江到浦口，下午上车北去。父亲因为事忙，本已说定不送我，叫旅馆里一个熟识的茶房8陪我同去。他再三嘱咐茶房，甚是仔细。但他终于不放心，怕茶房不妥帖9；颇踌躇10了一会。其实我那年已二十岁，北京已来往过两三次，是没有什么要紧的了。他踌躇了一会，终于决定还是自己送我去。我再三劝他不必去；他只说：“不要紧，他们去不好！”
我们过了江，进了车站。我买票，他忙着照看行李。行李太多，得向脚夫11行些小费才可过去。他便又忙着和他们讲价钱。我那时真是聪明过分，总觉他说话不大漂亮，非自己插嘴不可，但他终于讲定了价钱；就送我上车。他给我拣定了靠车门的一张椅子；我将他给我做的紫毛大衣铺好座位。他嘱我路上小心，夜里要警醒些，不要受凉。又嘱托茶房好好照应我。我心里暗笑他的迂；他们只认得钱，托他们只是白托！而且我这样大年纪的人，难道还不能料理自己么？我现在想想，我那时真是太聪明了。
我说道：“爸爸，你走吧。”他望车外看了看，说：“我买几个橘子去。你就在此地，不要走动。”我看那边月台的栅栏外有几个卖东西的等着顾客。走到那边月台，须穿过铁道，须跳下去又爬上去。父亲是一个胖子，走过去自然要费事些。我本来要去的，他不肯，只好让他去。我看见他戴着黑布小帽，穿着黑布大马褂12，深青布棉袍，蹒跚13地走到铁道边，慢慢探身下去，尚不大难。可是他穿过铁道，要爬上那边月台，就不容易了。他用两手攀着上面，两脚再向上缩；他肥胖的身子向左微倾，显出努力的样子。这时我看见他的背影，我的泪很快地流下来了。我赶紧拭干了泪。怕他看见，也怕别人看见。我再向外看时，他已抱了朱红的橘子往回走了。过铁道时，他先将橘子散放在地上，自己慢慢爬下，再抱起橘子走。到这边时，我赶紧去搀他。他和我走到车上，将橘子一股脑儿放在我的皮大衣上。于是扑扑衣上的泥土，心里很轻松似的。过一会儿说：“我走了，到那边来信！”我望着他走出去。他走了几步，回过头看见我，说：“进去吧，里边没人。”等他的背影混入来来往往的人里，再找不着了，我便进来坐下，我的眼泪又来了。
近几年来，父亲和我都是东奔西走，家中光景是一日不如一日。他少年出外谋生，独力支持，做了许多大事。哪知老境却如此颓唐！他触目伤怀，自然情不能自已。情郁于中，自然要发之于外；家庭琐屑便往往触他之怒。他待我渐渐不同往日。但最近两年不见，他终于忘却我的不好，只是惦记着我，惦记着他的儿子。我北来后，他写了一信给我，信中说道：“我身体平安，惟膀子疼痛厉害，举箸14提笔，诸多不便，大约大去之期15不远矣。”我读到此处，在晶莹的泪光中，又看见那肥胖的、青布棉袍黑布马褂的背影。唉！我不知何时再能与他相见！

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

我与父亲不相见已二年余了，我最不能忘记的是他的背影。那年冬天，祖母死了，父亲的差使1也交卸了，正是祸不单行的日子。我从北京到徐州，打算跟着父亲奔丧2回家。到徐州见着父亲，看见满院狼藉3的东西，又想起祖母，不禁簌簌地流下眼泪。父亲说：“事已如此，不必难过，好在天无绝人之路！”回家变卖典质4，父亲还了亏空；又借钱办了丧事。这些日子，家中光景5很是惨澹，一半为了丧事，一半为了父亲赋闲6。丧事完毕，父亲要到南京谋事，我也要回北京念书，我们便同行。到南京时，有朋友约去游逛，勾留7了一日；第二日上午便须渡江到浦口，下午上车北去。父亲因为事忙，本已说定不送我，叫旅馆里一个熟识的茶房8陪我同去。他再三嘱咐茶房，甚是仔细。但他终于不放心，怕茶房不妥帖9；颇踌躇10了一会。其实我那年已二十岁，北京已来往过两三次，是没有什么要紧的了。他踌躇了一会，终于决定还是自己送我去。我再三劝他不必去；他只说：“不要紧，他们去不好！”เราข้ามแม่น้ำ ลงสถานี ฉันซื้อบัตร เขาไม่ว่างดูแลเก็บกระเป๋า เกินกระเป๋า กระเป๋า 11 แถวของคำแนะนำในอดีต เขาอีกหมั้นในการต่อรองกับพวกเขา ผมกล่าวเป็นสมาร์ท เสมอพูดไม่สวยงาม ของพวกเขาถูกขัดจังหวะ แต่เขาก็ตั้งราคา ส่งต่างประเทศ เขา และรับกับประตู ฉันจะทำให้ฉันสีม่วง เสื้อขนสัตว์ที่เขาทำขึ้นที่นั่ง เขาบอกให้ระวังบนถนนในเวลากลางคืนจะจับไม่ให้เป็นหวัด และ entrust เสิร์ฟดูแลของฉัน ฉัน snickered กลยุทธ์ของเขา เขาเฉพาะเงิน Tuo ไบของพวกเขาเท่านั้น และคนอายุและไม่สามารถดูแลตนเองของฉัน ตอนนี้อยากจะคิด ฉันได้สมาร์ทมาก我说道：“爸爸，你走吧。”他望车外看了看，说：“我买几个橘子去。你就在此地，不要走动。”我看那边月台的栅栏外有几个卖东西的等着顾客。走到那边月台，须穿过铁道，须跳下去又爬上去。父亲是一个胖子，走过去自然要费事些。我本来要去的，他不肯，只好让他去。我看见他戴着黑布小帽，穿着黑布大马褂12，深青布棉袍，蹒跚13地走到铁道边，慢慢探身下去，尚不大难。可是他穿过铁道，要爬上那边月台，就不容易了。他用两手攀着上面，两脚再向上缩；他肥胖的身子向左微倾，显出努力的样子。这时我看见他的背影，我的泪很快地流下来了。我赶紧拭干了泪。怕他看见，也怕别人看见。我再向外看时，他已抱了朱红的橘子往回走了。过铁道时，他先将橘子散放在地上，自己慢慢爬下，再抱起橘子走。到这边时，我赶紧去搀他。他和我走到车上，将橘子一股脑儿放在我的皮大衣上。于是扑扑衣上的泥土，心里很轻松似的。过一会儿说：“我走了，到那边来信！”我望着他走出去。他走了几步，回过头看见我，说：“进去吧，里边没人。”等他的背影混入来来往往的人里，再找不着了，我便进来坐下，我的眼泪又来了。近几年来，父亲和我都是东奔西走，家中光景是一日不如一日。他少年出外谋生，独力支持，做了许多大事。哪知老境却如此颓唐！他触目伤怀，自然情不能自已。情郁于中，自然要发之于外；家庭琐屑便往往触他之怒。他待我渐渐不同往日。但最近两年不见，他终于忘却我的不好，只是惦记着我，惦记着他的儿子。我北来后，他写了一信给我，信中说道：“我身体平安，惟膀子疼痛厉害，举箸14提笔，诸多不便，大约大去之期15不远矣。”我读到此处，在晶莹的泪光中，又看见那肥胖的、青布棉袍黑布马褂的背影。唉！我不知何时再能与他相见！

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมไม่ได้เจอพ่อได้ 2 ปีแต่ที่ผมไม่สามารถลืมเขาจากด้านหลัง

ฤดูหนาวที่คุณยายเสียชีวิต 1 และธุระของพ่อก็ออกไปทำงานเป็นทวีคูณของวัน ฉันไปซูโจว 2 กลับบ้านกับพ่อ ? เมื่อเห็นพ่อในซูโจว , เห็นขยะเต็มบ้าน 3 บางอย่างและความคิดของย่าเริ่มน้ำตาไหล พ่อของเขากล่าวว่า : " มันก็ต้องผิดหวังเพราะมันมีหนทางเสมอ ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " " โดยการขายหรือจำนำ 4

กลับบ้านพ่อจะจ่ายหนี้ที่ยืมเงินเพื่อตอบสนองค่าใช้จ่ายในงานศพ ; ; ; ; ; ; ; ในวันเหล่านี้บ้านเขาจะลำบากมาก 5 ลบออกครึ่งหนึ่งเพื่อให้พ่อทำงาน 6 งานศพครึ่งหนึ่ง หลังจากงานศพพ่อต้องทำธุรกิจในหนานจิงผมยังอยากกลับไปปักกิ่ง , เราเริ่มกัน


จิงไปเดินเล่นกับเพื่อนที่เชิญตนมาหยุด 7 เช้าวันถัดไปผมต้องเอาเรือไปหลังจากช่วงบ่ายรถไฟไปทางเหนือ ขณะที่พ่อกำลังยุ่งนี้ได้ตัดสินใจที่จะไม่ส่งผมให้กับคนที่โรงแรมชา 8 กับข้าไป เขาลังเลอยู่นานว่าจะทำยังไงต่อไป แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าเขาจะไม่สนับสนุน 9 ค่อนข้างลังเลสักพัก 10 ; ; ; ; ; ; ; ในความเป็นจริงผมอายุ 20 ปีและได้รับสองหรือสามครั้งมันไม่ได้เป็นสิ่งที่ยากสำหรับฉัน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจว่าเขาส่งฉันไป อีกครั้งและอีกครั้งที่ฉันพยายามที่จะพูดคุยกับเขาแล้วแต่เขากล่าวว่า : " มันไม่สำคัญพวกเขาไปที่ " " " " " " " ไม่ ! ! ! ! ! ! !

เราข้ามแม่น้ำและมาถึงที่สถานี ผมไม่ต้องการที่จะไป มีที่เก็บเยอะมากกับพนักงานแถว 11 เคล็ดลับบางอย่างที่ฉันสามารถไป เขาก็กำลังต่อรองกับพวกเขา ฉันฉลาดจริงๆด้วยไม่คิดว่าคำพูดของเขาเองไม่สวยไม่บิ่นแต่ในที่สุดเขาได้ตกลงราคาและส่งฉันไปขึ้นรถไฟ เขาเลือกฉันนั่งใกล้ประตูผมจะเขาให้ฉันและคลุมด้วยเสื้อคลุมที่ที่นั่งที่ดี เขาบอกให้ฉันระวังถนนในเวลากลางคืนและระวังตัวมากขึ้นไม่ต้องทนหนาว นอกจากนี้เขายังได้รับมอบหมายให้พนักงานเพื่อดูแลฉัน ฉันกำลังหัวเราะอยู่ข้างในเสียเวลาจริงๆของพวกเขาเพื่อให้พวกเขาเพียงแต่เรื่องเงิน白托 ! ! ! ! ! ! !