聂离缓缓地运转灵魂力，用导引术的方法，将渗透进叶宗心脏的毒素，慢慢地导

聂离缓缓地运转灵魂力，用导引术的方法，将渗透进叶宗心脏的毒素，慢慢地导引了出来，顺着心脉，一点点慢慢按压，然后导引到左手手指处，聂离拿了一根针在叶宗的指尖扎了一下，只见一丝丝的黑血慢慢顺着伤口流了出来。

看到这一幕，不管是叶紫芸还是，都呆呆地看着。

这究竟是什么法术？叶修目光呆滞，聂离真的能把龙舌草的毒素从叶宗大人的体内逼出来？叶宗大人真的还有救？想到这里，叶修不禁狂喜，聂离真是给了他一个大大的惊喜。

聂离不停地使用导引术，足足费了数个时辰，才将龙舌草的毒素一点点地从叶宗的体内导引了出来。

饶是聂离现在已经有了黄金一星的修为，连续这么长时间使用导引术，也累得气喘吁吁。不过效果还是比较明显的，叶宗虽然还没有醒来，但是气息已经非常平稳了，心跳也非常稳定。

看到聂离疲惫的样，叶紫芸急忙端了一盆水，把毛巾拧干给聂离擦了擦脸上的汗水，她的心里对聂离充满了感激，是聂离把叶宗从死神的手中夺了回来，否则的话她就会永▲远地失去她的父亲了。

下午她还曾用语言伤害过聂离，但是聂离却还是这么无私地帮助了她，叶紫芸抬头看着聂离，看着聂离那专注坚毅的侧脸，思绪悠远。她以为，她可以把聂离让给，但是现在，她的内心陷入了深深的矛盾和挣扎。

不知道什么时候，聂离渐渐走进了她的世界，成为了一个不可缺少不可替代的人。假如今天没有聂离。她父亲很可能就永远地离她而去了。

知道叶宗没事，叶修立即带人去寻叶寒去了，叶寒袭击叶宗的事情，彻底的激怒了叶修，叶修誓要将叶寒碎尸万段。

聂离则是继续治疗叶宗。

“呼。”又过了许久，聂离松了一口气。叶宗已经没事了，看了一眼旁边的叶紫芸，叶紫芸正托着腮帮，呆呆地看着他，那温柔恬静的样，让聂离的心怦然一动。

看到聂离转过身来，叶紫芸顿时就像是被发现了心事一般，俏脸变得通红。

聂离微微一笑道：“你父亲他没事了，用不了多久就能醒来！”

“谢谢你。聂离。”叶紫芸泪水湿润了眼眶，“如果不是你，我真不知道该怎么办！”

“只要是为了你，这点事情算什么！”聂离回想起前世，叶紫芸为了自己阻拦妖兽时的情景，心中慨然一叹，前世他亏欠叶紫芸的，今生都还不完。为了叶紫芸，纵然是死。聂离也绝不皱一下眉头。至于下午那些吵吵闹闹的事情，聂离根本不会放在心上。

叶紫芸低着头，贝齿轻咬着嘴唇，低着头说道：“聂离，下午的事情对不起，虽然可能对你来说。只是举手之劳，但是对我来说，你救了我的父亲，不管你让我做什么我都愿意。”

听到叶紫芸的话，聂离心尖颤了颤。瞬间让他想到了前世一些旖旎的画面，紫芸这小丫头越来越动人了。

叶紫芸脸颊微红，把脸凑到聂离的身边，在聂离的脸上轻啄了一口，顿时脸颊绯红。

聂离微微呆滞了一下，不禁莞尔一笑，这小丫头，他轻轻地将叶紫芸揽了过来。叶紫芸则是温顺地趴在聂离的胸口，只觉得心脏嘭嘭地乱跳着，不过此时的她，却感觉到格外的安宁，聂离宽厚的胸膛，让她感觉到了一丝依靠。

虽然内心里对肖凝儿有着那么一些愧疚，但是叶紫芸的心里已经做了一个决定。

静静地，时间一分一秒地过去，聂离也难得体会着这美好的时光。

前世那种深入骨髓的孤独，在这一刻得到了抚慰。

叶紫芸身上那少女的幽香，沁人心脾，聂离轻轻地抚摸着叶紫芸的后背，那光滑细腻的肌肤，叶紫芸那微微起伏的心跳，还有略带急促的呼吸，这确实不是在做梦，我真的回来了，紫芸也真的在我的身边，如此贴近。

片刻之后，叶宗睁开了眼睛，看到这一幕，顿时坐了起来，一掌拍在了聂离的脑袋上。

聂离陡然遭到攻击，痛得哇的一声叫了出来，怒喝道：“喂，你为什么打我？”

“你还说！我还没死呢，就敢在这里欺负我女儿！”叶宗脸色发黑，揪着聂离的耳朵。

“喂，叶宗，你不识好歹，忘恩负义，是我救了你好吗？你居然还打我！”聂离郁闷地喊。

“欺负我女儿难道不该打！”叶宗冷哼了一声。

“喂，你哪里看到我欺负她了？”聂离愤懑地瞪着叶宗。

“那你的手放在哪里了？”叶宗哼哼了一声，拎起旁边的枕头，“敢欺负我女儿，看我不打死你！”

看到叶宗和聂离吵吵闹闹的样，不知道为什么，叶紫芸心里却是充满了一种温馨的感觉，捂着嘴咯咯地笑了起来。她穿着白色的丝衣，笑起来更显格外地动人。

那娇俏可爱的模样，令聂离看得呆了呆。

“你小还敢看！”叶宗把旁边的枕头甩到聂离的身上。

聂离一下跳了起来，怒视叶宗：“叶宗，你不讲道理了，看都不让人看，有没有天理了！”

“哼哼，在城主府里，我就是天理！”叶宗傲然地说道。

“你，紫芸，我们走，不理这老流氓了！”聂离看着叶紫芸说道。

叶紫芸对着聂离恬静地笑了笑道：“聂离，父亲的伤还没好透呢，我还要留下来照顾他呢。”

聂离只能气郁地在旁边的椅上坐了下来。

看到聂离的样，叶宗的嘴角，却是流露出了一丝不可觉察的笑意，他的手微微地握紧了被，那一刻，他以为自己死定了。眼前的光明慢慢地消散，他似乎听到了芸儿的哭喊，他努力挣扎着想要回来，他想睁开眼睛，但是却怎么也睁不开。他放心不下芸儿，一旦他离开了。芸儿就真的孤身一人了。他在内心里祷告着，哪怕再给他一天，他只想再好好地看一看芸儿。但是，他却是如此无力，慢慢地陷入了可怕的黑暗之中。

然而，他的心一直都牵挂着。

仿佛众神听到了他的祷告一般，气力终于回到了他的身体，他慢慢地醒转了过来，醒的那时候。他甚至偷偷地抹了一下眼角的眼泪，他知道是聂离救了他。

这时候叶宗甚至想要大声地呼喊发泄一下，看着聂离轻轻地拥抱着叶紫芸，他忽然有了一家人相依为命的感觉，那种宁静他甚至不忍破坏，之所以揍了聂离，也不过是表达一下内心的喜悦罢了。

叶宗也渐渐喜欢上了跟聂离拌嘴的感觉，很少有人会像聂离一样顶撞自己。这种感觉反而让他觉得很亲近。

“这回你知道亲疏远近了吧。亏你当了城主那么多年呢，连这点识人之明都没有。养了一只白眼狼，差点连命都送掉了。”聂离在一旁撅了撅嘴道。

听到聂离的话，叶宗神情黯淡了下来，叶寒是他心中无法愈合的伤痛。

“聂离，父亲他已经很难过了。”叶紫芸目光中带着恳求的神色，看向聂离。

叶宗恢复了沉静。他毕竟是一城之主，有的时候个人感情是要放在一边的，沉声道：“叶寒勾结黑暗公会，背叛光辉之城，天地不容。人人得而诛之，以后不管是谁见到他，杀无赦！”虽然心中隐隐作痛，但是他也是毫不犹豫地说出了这番话。

聂离不禁感慨了一声，经过这一次的事情，叶寒确实已经不容于光辉之城了，以后只要小心提防叶寒这个人就可以了。

“叶寒他对我们城主府的一切了如指掌，说不定还潜伏在某处不曾离去，你们两个以后也要小心防备，芸儿，你带着聂离去城主府的宝库挑几件防身的东西吧。”叶宗说道。

“父亲，你的身体……”叶紫芸担心地问道。

“我已经没事了，龙舌草的毒素已经全都消除了。”叶宗摇了摇头道。

叶宗的房间周围，已经有六个黑金级强者守护，安全方面完全没有任何问题。

城主府宝库，聂离不禁有些期待了起来，城主府宝库里面收藏的东西，断然不是天痕世家家族宝库能够比拟的。

“走吧，聂离，我带你去。”叶紫芸想了想道，这次多亏了聂离，父亲才能化险为夷。叶紫芸明白父亲的意思，聂离识渊博，说不定能从城主宝库中发现一些什么，那些东西放在城主宝库里面也是浪费。

看着叶紫芸和聂离离开，叶宗凝望着二人的背影，许久，这才长长地叹息了一声，两眼无神地看着天花板，不管怎么样，叶寒终究是他这么多年一点一点养大的，叶寒的背叛令他的内心感觉到了深深的伤痛。那种痛楚不是常人能够领会的。

城主府宝库，旧地重游。

前世聂离来到这里的时候，这里已经被劫掠得空空如也，只剩下一片废墟。

但是现在，只见方圆数米的大厅之中，玲琅满目到处都是各种，宝光耀眼夺目，怕是足有数十上万件之多。

“这是十八个城主宝库中的一个，放置的都是上古时候传承下来的最珍贵的东西。”叶紫芸走在前面，回头看向聂离说道。

黑暗年代来临的时候，无数人在的驱赶下一逃难，逃到了城主府，他们带来的，是来自圣元大陆各个地方的宝物，其中不乏上古传承之物，最终全都汇聚到了城主宝库之中。(未完待续。。)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Nie Li และบังคับจิตใจ แนะนำวิธีการที่ทำงานช้าจะเจาะเข้าไปในแห่งพิษ ช้าแนะนำให้ลงหัวใจ กดช้าเล็กน้อย และคำแนะนำแล้ว ให้นิ้วมือของมือซ้าย Nie Li เอาเข็มที่เย Zong ปลายนิ้ว pricked เท่านั้นมีร่องรอยของเลือดดำไหลออกช้าตามบาดแผล เห็นฉากนี้ ทั้งช่วยบลูทำหรือ มอง blankly นี้คืออะไร เยตอบสนอง Xiu, Nie Lizhen เย Zong ของอากาเว่ และหญ้าสารพิษจากร่างกายบังคับออก ท่านผู้ใหญ่ Zong บันทึกจริง ๆ คิดนี้ เย Xiu ไม่ช่วยแต่ ecstasy, Nie Li และให้เขาประหลาดใจใหญ่ Nie ลี่ให้ใช้ผ่าตัดแนะนำ ใช้เวลากี่ชั่วโมง สารพิษอากาเว่และหญ้าจากน้อยเย Zong ตัวออกจากร่างกาย Shinie ราวตอนนี้ได้ดาวทองฝึกนาน ใช้แถวที่แนะนำ เบรธเลส แต่ผลจะชัดเจนมากขึ้น แม้ว่าเย Zong จะไม่ตื่นขึ้นมา แต่บรรยากาศได้มั่นคงมาก หัวใจเต้นจะมีเสถียรภาพมาก ดู NIE จากการเหนื่อยล้า เย Ziyun อย่างรวดเร็วจบอ่างน้ำ การบิดผ้าการหลี่ Nie เช็ดหน้าเหงื่อ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกตัญญูที่ Li Nie, Nie Li จากมือตายเย Zong รีโมท▲ Yong เธอต้องสูญเสียพ่อของเธอ บ่ายนี้เธอได้ใช้ภาษาเพื่อทำร้าย หลี่ Nie แต่ หลี่ Nie หรือนั้นส่วนเพื่อช่วยให้เธอ ใบไม้สีม่วงยืนมอง Nie Li กำหนดความเข้มข้น Nie ลี่หน้า คิดไกล เธอคิดว่า เธออาจให้ NIE จะ แต่สำหรับตอนนี้ หัวใจของเธอลดลงกันข้ามลึกและย่าง ทราบเมื่อ Nie ลี่เดินเข้าไปในโลกของเธอ เป็นคนขาดไม่ได้ ถ้าวันนี้มี NIE ไม่ พ่อของเธอมีแนวโน้มที่จะไม่ทำให้เธอคนเดียว รู้เย Zong ดี เย Xiu ทันทีก็พาเราไป ออกจากสิ่งที่โจมตีฮั่น Zong เย ถือเย Xiu เย Xiu สาบานจะเย็นต่ออย่างละเอียด Nie หลี่เย Zong เป็นการรักษาอย่างต่อเนื่อง "โทร "หลังจากเป็นเวลานาน NIE ถูกบรรเทาลง เย Zong ได้ถูกต้องทั้งหมด มองใบหน้าผักสีม่วง ม่วงน้ำเงินทำเป็น cupping แก้ม มองเขา blankly เงียบ และนุ่มนวลเหมือน หัวใจ Nie Li, stout แต่ผัด NIE เปิดทิ้งยุสีม่วงก็พบบางสิ่งบางอย่างในใจของเขาเหมือน ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีแดง Nie Li ยิ้มเล็กน้อย: "คุณพ่อถูกเขา เร็ว ๆ นี้ จะสามารถปลุก ” ขอขอบคุณ "คุณ Nie ลี่ "ชุ่มชื่น ด้วยน้ำตา ทำสีน้ำเงินอมม่วงตา" ถ้าไม่ได้สำหรับคุณ เพียงทราบว่าจะทำอย่างไร ” "ตราบใดที่เป็นคุณ คืออะไรสิ่งนี้ "NIE เรียกคืนผ่านมา สีม่วงใบไม่เสร็จยุในบล็อกของเขาของสัตว์ การแยกกัน ชีวิตที่ผ่านมาหนี้เขาในผักสีม่วง ชีวิตนี้ให้หัวใจ ทำสีน้ำเงินอมม่วง และตาย Nie Li ไม่หน้างอ สำหรับงานคะตอนบ่าย Nie หลี่หมายถึง อะไรเลย หัวต่ำ assists ผัก เสียดสีเบา ๆ เธอ lip ฟันล่างหัวกล่าวว่า: " Nie Li ขอนี้บ่าย แม้ว่ามันอาจจะหา กว่ายกนิ้ว แต่ฉัน คุณบันทึกพ่อ ไม่ว่าอะไรคุณทำให้ฉันฉันต้องการ ” 听到叶紫芸的话，聂离心尖颤了颤。瞬间让他想到了前世一些旖旎的画面，紫芸这小丫头越来越动人了。 叶紫芸脸颊微红，把脸凑到聂离的身边，在聂离的脸上轻啄了一口，顿时脸颊绯红。 聂离微微呆滞了一下，不禁莞尔一笑，这小丫头，他轻轻地将叶紫芸揽了过来。叶紫芸则是温顺地趴在聂离的胸口，只觉得心脏嘭嘭地乱跳着，不过此时的她，却感觉到格外的安宁，聂离宽厚的胸膛，让她感觉到了一丝依靠。 虽然内心里对肖凝儿有着那么一些愧疚，但是叶紫芸的心里已经做了一个决定。 静静地，时间一分一秒地过去，聂离也难得体会着这美好的时光。 前世那种深入骨髓的孤独，在这一刻得到了抚慰。 叶紫芸身上那少女的幽香，沁人心脾，聂离轻轻地抚摸着叶紫芸的后背，那光滑细腻的肌肤，叶紫芸那微微起伏的心跳，还有略带急促的呼吸，这确实不是在做梦，我真的回来了，紫芸也真的在我的身边，如此贴近。 片刻之后，叶宗睁开了眼睛，看到这一幕，顿时坐了起来，一掌拍在了聂离的脑袋上。 聂离陡然遭到攻击，痛得哇的一声叫了出来，怒喝道：“喂，你为什么打我？” “你还说！我还没死呢，就敢在这里欺负我女儿！”叶宗脸色发黑，揪着聂离的耳朵。 “喂，叶宗，你不识好歹，忘恩负义，是我救了你好吗？你居然还打我！”聂离郁闷地喊。 “欺负我女儿难道不该打！”叶宗冷哼了一声。 “喂，你哪里看到我欺负她了？”聂离愤懑地瞪着叶宗。 “那你的手放在哪里了？”叶宗哼哼了一声，拎起旁边的枕头，“敢欺负我女儿，看我不打死你！” 看到叶宗和聂离吵吵闹闹的样，不知道为什么，叶紫芸心里却是充满了一种温馨的感觉，捂着嘴咯咯地笑了起来。她穿着白色的丝衣，笑起来更显格外地动人。 那娇俏可爱的模样，令聂离看得呆了呆。 “你小还敢看！”叶宗把旁边的枕头甩到聂离的身上。 聂离一下跳了起来，怒视叶宗：“叶宗，你不讲道理了，看都不让人看，有没有天理了！” “哼哼，在城主府里，我就是天理！”叶宗傲然地说道。 “你，紫芸，我们走，不理这老流氓了！”聂离看着叶紫芸说道。 叶紫芸对着聂离恬静地笑了笑道：“聂离，父亲的伤还没好透呢，我还要留下来照顾他呢。” 聂离只能气郁地在旁边的椅上坐了下来。 看到聂离的样，叶宗的嘴角，却是流露出了一丝不可觉察的笑意，他的手微微地握紧了被，那一刻，他以为自己死定了。眼前的光明慢慢地消散，他似乎听到了芸儿的哭喊，他努力挣扎着想要回来，他想睁开眼睛，但是却怎么也睁不开。他放心不下芸儿，一旦他离开了。芸儿就真的孤身一人了。他在内心里祷告着，哪怕再给他一天，他只想再好好地看一看芸儿。但是，他却是如此无力，慢慢地陷入了可怕的黑暗之中。 然而，他的心一直都牵挂着。 仿佛众神听到了他的祷告一般，气力终于回到了他的身体，他慢慢地醒转了过来，醒的那时候。他甚至偷偷地抹了一下眼角的眼泪，他知道是聂离救了他。 这时候叶宗甚至想要大声地呼喊发泄一下，看着聂离轻轻地拥抱着叶紫芸，他忽然有了一家人相依为命的感觉，那种宁静他甚至不忍破坏，之所以揍了聂离，也不过是表达一下内心的喜悦罢了。 叶宗也渐渐喜欢上了跟聂离拌嘴的感觉，很少有人会像聂离一样顶撞自己。这种感觉反而让他觉得很亲近。 “这回你知道亲疏远近了吧。亏你当了城主那么多年呢，连这点识人之明都没有。养了一只白眼狼，差点连命都送掉了。”聂离在一旁撅了撅嘴道。 听到聂离的话，叶宗神情黯淡了下来，叶寒是他心中无法愈合的伤痛。
“聂离，父亲他已经很难过了。”叶紫芸目光中带着恳求的神色，看向聂离。

叶宗恢复了沉静。他毕竟是一城之主，有的时候个人感情是要放在一边的，沉声道：“叶寒勾结黑暗公会，背叛光辉之城，天地不容。人人得而诛之，以后不管是谁见到他，杀无赦！”虽然心中隐隐作痛，但是他也是毫不犹豫地说出了这番话。

聂离不禁感慨了一声，经过这一次的事情，叶寒确实已经不容于光辉之城了，以后只要小心提防叶寒这个人就可以了。

“叶寒他对我们城主府的一切了如指掌，说不定还潜伏在某处不曾离去，你们两个以后也要小心防备，芸儿，你带着聂离去城主府的宝库挑几件防身的东西吧。”叶宗说道。

“父亲，你的身体……”叶紫芸担心地问道。

“我已经没事了，龙舌草的毒素已经全都消除了。”叶宗摇了摇头道。

叶宗的房间周围，已经有六个黑金级强者守护，安全方面完全没有任何问题。

城主府宝库，聂离不禁有些期待了起来，城主府宝库里面收藏的东西，断然不是天痕世家家族宝库能够比拟的。

“走吧，聂离，我带你去。”叶紫芸想了想道，这次多亏了聂离，父亲才能化险为夷。叶紫芸明白父亲的意思，聂离识渊博，说不定能从城主宝库中发现一些什么，那些东西放在城主宝库里面也是浪费。

看着叶紫芸和聂离离开，叶宗凝望着二人的背影，许久，这才长长地叹息了一声，两眼无神地看着天花板，不管怎么样，叶寒终究是他这么多年一点一点养大的，叶寒的背叛令他的内心感觉到了深深的伤痛。那种痛楚不是常人能够领会的。

城主府宝库，旧地重游。

前世聂离来到这里的时候，这里已经被劫掠得空空如也，只剩下一片废墟。

但是现在，只见方圆数米的大厅之中，玲琅满目到处都是各种，宝光耀眼夺目，怕是足有数十上万件之多。

“这是十八个城主宝库中的一个，放置的都是上古时候传承下来的最珍贵的东西。”叶紫芸走在前面，回头看向聂离说道。

黑暗年代来临的时候，无数人在的驱赶下一逃难，逃到了城主府，他们带来的，是来自圣元大陆各个地方的宝物，其中不乏上古传承之物，最终全都汇聚到了城主宝库之中。(未完待续。。)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่ใช้พลังจากวิญญาณอย่างช้าๆด้วยการแนะนำวิธีผ่าตัดหัวใจจะแทรกซึมเข้าไปใน叶宗สารพิษจะค่อยๆนำออกมาตามช่องหัวใจเล็กๆน้อยๆค่อยๆกดนิ้วของมือซ้ายและนำทางไปยังสถานที่ไม่ใกล้เอาเข็มทิ่มที่ปลายนิ้ว叶宗สักครู่และเห็นร่องรอยของเลือดสีดำค่อยๆไหลออกมาตามบาดแผล

เห็นฉากนี้ไม่ว่าจะเป็น叶紫芸หรือจะมองไปที่ สกิล

นี่มันอะไรกัน ? ? ? ? ? ? ? 叶修聂离真สายตาที่สามารถทำให้龙舌草พิษออกจากร่างกาย叶宗ผู้ใหญ่บังคับออกมา ? ? ? ? ? ? ? 叶宗ผู้ใหญ่ก็ยังปลอดภัยดี ? ? ? ? ? ? ? คิดถึงตรงนี้ก็อด叶修ยาอี聂离真คือให้เขาประหลาดใจใหญ่

ไม่ได้ใช้อย่างต่อเนื่องจากการผ่าตัดใช้เวลาเกือบชั่วโมงก่อนที่จะ龙舌草 toxins จากร่างกายของเล็กๆน้อยๆ叶宗นำออกมา

เราอยู่ตอนนี้คือไม่ได้ทองดาวหนึ่งในการปฏิบัติในแนวทางการใช้ติดต่อกันเป็นเวลานานอาจเหนื่อย แต่ผลที่ค่อนข้างชัดเจนและ叶宗แม้ว่าจะยังไม่ตื่นแต่ลมหายใจได้อย่างมีเสถียรภาพมากและอัตราการเต้นของหัวใจ ไม่เหนื่อย

ดูจากชนิดของ叶紫芸รีบเอาน้ำไปให้พี่ใส่ผ้าขนหนูแห้งเช็ดเหงื่อบนใบหน้าของนายออกไปจากจิตใจของเธอเต็มไปด้วยความขอบคุณ ,คือไม่เอา叶宗ถูกกระชากจากมือของความตายนิรันดร์มิฉะนั้นเธอจะสูญเสียพ่อไปไกล *

ช่วงบ่ายที่เธอเคยใช้ภาษาไม่ไปทำร้ายแต่ก็ยังไม่ทิ้งมันไม่เห็นแก่ตัวช่วยเหลือเธอจาก叶紫芸เงยหน้าขึ้นมองไม่ได้มองใบหน้าด้านข้างที่ไม่ได้เน้นความคิดไกล เธอคิดว่าเธอสามารถทำให้มันไม่ขึ้นแต่ตอนนี้จิตใจของเธอลึกของความขัดแย้งและการต่อสู้

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่และที่ไหนที่ไม่ค่อยเดินเข้าไปห่างจากโลกที่เธอได้กลายเป็นที่ขาดไม่ได้คนทดแทนได้ ถ้าวันนี้ไม่ไปไม่ได้ พ่อของเธออาจจะทิ้งเธอแล้ว

รู้ได้ทันที叶宗ไม่เป็นไร叶修พาใครบางคนมาหาท่านฮันไปโจมตีท่านฮัน叶宗อย่างทั่วถึง叶修โกรธและสาบานว่าจะ叶修ท่านฮันเป็นชิ้นๆ

ไม่ได้ไปรักษาต่อที่叶宗คือ

" " " " " " . . . . . . . " " " " " " " หลังจากที่เวลานาน聂离松ลมหายใจ 叶宗ไม่เป็นไรและเหลือบมองด้านข้างของ叶紫芸 , 叶紫芸ถือแก้มและมองไปที่เขาแล้วนุ่มนวลเงียบชนิดที่ทำให้ไม่กระโดดเมื่อออกจากหัวใจ จากที่เห็นนะ

叶紫芸หันกลับมาทันทีเหมือนถูกพบอยู่ทั่วไปและใบหน้าน่ารักเริ่มแดง

ไม่ได้จากที่ยิ้มและกล่าวว่า " คุณพ่อว่าเขาไม่เป็นไรนานก่อนที่จะตื่น ! ! ! ! ! ! !" " " " " " " " " " " " "

ขอบคุณคุณ จาก " " " " " " " ไม่ . . . . . . . 叶紫芸เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาในดวงตา " " " " " " ถ้าไม่ได้คุณผมคงไม่รู้จะทำไง ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " "

" ถ้าเป็นเพื่อคุณมันเรื่องอะไร ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " " จาก叶紫芸ไม่นึกถึงอดีตของตัวเองเพื่อหยุดมอนสเตอร์สัตว์ฉากเมื่อในอดีตจึงเป็นหัวใจของ叶紫芸ถอนหายใจเขาเป็นหนี้ชีวิตนี้ยังไม่เสร็จ เพื่อ叶紫芸ถ้าเป็นจะตาย ไม่ใกล้ไม่ขมวดคิ้ว สำหรับในช่วงบ่ายผู้ที่อึกทึกอะไรเลยจากที่ไม่เคยใส่หัวใจ

叶紫芸หัวหอยปากฟันแทะหัวกล่าวว่า : " ไม่ได้อยู่ในช่วงบ่ายเลยครับแต่อาจจะสำหรับคุณมันง่าย , แต่สำหรับฉัน , คุณช่วยพ่อข้าไม่ว่าคุณจะให้ผมทำอะไรผมก็จะ . . . . . . .

ได้ยินคำพูดของ叶紫芸ไม่กระตุกแล้วกระตุกปลายแรงเหวี่ยง ช่วงเวลาที่ทำให้เขานึกถึงภาพในอดีตที่สวยงามสีม่วง " สาวสวยงามมากขึ้น

叶紫芸แก้มสีชมพูและโน้มตัวไปไม่ห่างจากข้างกายไม่หน้าจิกกัดเบาๆก็หน้าแดงแก้ม

ไม่หย่อนจากเล็กน้อยแล้วยิ้มนี่สาวน้อยเบาๆเขาจะ叶紫芸โอบมา 叶紫芸จะยอมนอนอยู่ไม่ห่างจากหน้าอกและรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นเด้งอยู่แต่ในเวลานี้เธอแต่รู้สึกว่าโคตรของความสงบจากหน้าอกใหญ่และแข็งแรงไม่ทำให้หล่อนรู้สึกถึงสัมผัสพึ่งพา

ถึงแม้ภายในใจของเด็ก肖凝มีไม่กี่叶紫芸ความผิดแต่ในใจตัดสินใจแล้ว

อย่างเงียบๆภายในไม่กี่นาทีจากที่แทบจะไม่รู้สึกว่าช่วงเวลาดีๆ

ชีวิตที่โดดเดี่ยวที่สุดในช่วงเวลานี้ปลอบ

叶紫芸บนร่างกายของหญิงสาวและกลิ่นหอมที่สดชื่นจาก叶紫芸ไม่ลูบหลังแล้วขัดผิวที่叶紫芸คลื่นเล็กน้อยกับการเต้นของหัวใจและการหายใจนี้จริงๆไม่ได้ฝันไป