“哪里有这么娇贵，”庄络胭缩回脑袋，笑着道，“难得这天气凉爽了些

   “哪里有这么娇贵，”庄络胭缩回脑袋，笑着道，“难得这天气凉爽了些，你这丫头便巴巴让我加衣服了。”

    见主子神色如常，似乎并无思恋家中之意，云夕也放下了心中的担忧。

    看着走廊外在微风下闪烁的宫灯，庄络胭似有些叹息的道：“往日不曾细细看过那天宫月亮，如今静心瞧着，才明白为何有这么多诗人以月寄情。”

    “奴婢读得书不多，倒是还模糊记得主子您极喜欢的那句，江畔何人初见月，江月何年初照人。人生……人生……”

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

    " ที่ไหนมีโอ๋ " จวงเครือข่าย胭หดหัวยิ้ม " ที่หายากนี้อากาศเย็นแล้วคุณคนนี้ก็บาบาให้ผมเพิ่มเสื้อผ้า " ฮ่า    เห็นสีหน้าเจ้านายตามปกติในบ้านดูเหมือนจะไม่มีความคิดความหมายของเมฆยูกิยังวางความกังวล ฮ่า    มองทางเดินสายลมภายนอกภายใต้โคมไฟกระพริบจวงเครือข่าย胭เหมือนบางถอนหายใจว่า " สมัยก่อนเคยอ่านรายละเอียดที่สวรรค์ดวงจันทร์ตอนนี้สมาธิดูก็เข้าใจว่าทำไมมีหลายเดือนกวีเพื่อปลอบใจตัวเอง " ฮ่า     " ข้าน้อยอ่านมากน้อยก็ยังเบลอจำเจ้านายคุณมากชอบประโยคที่ริมแม่น้ำก่อนเห็นเดือนเจียงพระจันทร์เห็นคนชีวิต . . . . ชีวิต . . . . . . . "