他霍然记起一则儿时旧事。那年他才6岁，母亲有事回乡，不便携他同行，于是

他霍然记起一则儿时旧事。那年他才6岁，母亲有事回乡，不便携他同行，于是把他寄住在阿财叔家几天。母亲临走时，他惊恐地抱着母亲的腿不肯放，伤心大声号哭道：“妈妈不要丢下我！妈妈不要走！” 最后母亲没有丢下他。

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาจำวัยเด็ก Huo สิ่งเก่า เขาเป็น 6 ปีแม่ของเขาบ้านเกิดบางสิ่งบางอย่างไม่พกพากับเขาดังนั้นที่พักของเขาที่ Acai เทอร์ที่บ้านไม่กี่วัน เมื่อแม่ของเขาทิ้งไว้ถือขาสยองขวัญแม่ของเขาจะไม่ให้, เศร้าร่ำไห้เสียงดังและกล่าวว่า "! อย่าปล่อยให้ฉันแม่ของแม่ไม่ได้ไป" ในที่สุดแม่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาถูกคืนค่าจำเป็นเรื่องราววัยเด็ก ปี เขาได้ 6 ปี แม่จำนวนมาก ไม่บรรจุเขา และให้เขาอยู่ใน acaishu ที่บ้านพัก เมื่อแม่ซ้าย เขาจะ horrified ไปกอด ขาจะไม่ให้แม่ เศร้า เสียงดังแต่ร้องกับสีของเธอ: "คุณแม่ อย่าปล่อยให้ฉัน แม่ อย่าไป "สุดท้ายแม่ไม่ไม่ปล่อยเขาไว้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขา Johns Hopkins ดังนั้นจึงจำได้ว่าในวัยเด็กมีความเก่าแก่ เมื่อเขาเป็นเพียง 6 ปีและแม่ของเขาที่เกิดขึ้นในการพกพาเขาจึงส่งไปในปีงบประมาณที่ลุงของเขาหลายวัน แม่ของเขาไปเขาเฝ้ามองด้วยความสยดสยองขาของคุณแม่ของเธอไม่เต็มใจที่จะทำให้ได้และเศร้าเสียงที่ร้อง"แม่ไม่ได้ทำให้ผม แม่ไม่ได้ไป แม่ไม่ได้ทำให้เขา