32[邊伯賢]故安 逃出來了。 想要去，有光的地方。 但是我狼狽倉皇的

32[邊伯賢]故安

逃出來了。

想要去，有光的地方。

但是我狼狽倉皇的出逃，只能把自己藏起來，隱在黑暗不為人察覺的角落。

不要被人找到。不能被人看見。

我匆忙從休息室跑出來時，外面已天色大暗。

我拼命向前奔跑。在路人都未認清我是誰的時候，瘋了一般地跑向不知名的地方。

我看不到前方的路。也沒有路標為我指明方向。

要回到黑暗中去。

我這樣想著。

匆忙攔下一輛的士，司機問我目的地時我卻茫然。

“先……隨便開吧。哪里都好。拜托了。”

司機從後視鏡奇怪地看了我一眼，便發動了車。

我望著車窗外繁華的霓虹與來往的行人，慢慢在車內狹小閉塞的空間里找回了些安全感。

“師傅，能不能開去故安里。”

“那是哪里。”

這個遙遠偏僻的地方，確實很少有人知道。

“嘉北市那邊。”

“開什麼玩笑，那麼遠。”

“那能不能送我去車站？能到那邊的。”

“這個倒行。”

到達的是個破舊的長途汽車站，我從未來過。這里大概是只走附近城市或是鄉鎮的大巴，到了晚上人並不多。或許也是因為班次近發車快，等候的人寥寥無幾。

我躲藏著進了售票大廳，看到窗口里售票的幾個年輕女孩子心里有些犯難。我只得在角落拉過一個像是務工的大叔，麻煩他幫我去買一張到故安里的票。

到了此時，我才慢慢理回情緒，盡量謹慎地安排自己的這次出逃。

等兩個小時後，我在大巴上，把頭靠在車窗，望著由慢慢撤離演變至急速後退的夜景，才終于意識到——我是真的要離開了。

首爾漸行漸遠。

我也曾試圖選擇徹底離開這個世界，但上天卻讓我繼續活著。

想來，那時還是你救回了我啊，燦烈。

已是晚上十點多了。身後不遠處那紙醉金迷的城市應該還是醒著。我希望我的燦烈已經安然入睡。

我似乎等不到你的感冒痊愈了。曾經即使畏懼不安驚慌煩擾卻依然賴在你身邊的我，如今卻選擇了像個膽小鬼一般地逃離。

你的告白于我則像無法觸及的光。連同你的整個世界，都耀眼得讓我無法再靠近。

夸父逐日般的徒勞。

我想我該放棄了吧。

夜晚的街與景一同歸于黑暗。行駛在高速上，遠方的村落閃著微弱的光，但仍然像是死去般地沉寂。

未來像是一場脫胎換骨的旅行。

前方是什麼方向。路要怎樣延伸呢。

我要躲回記憶中了。像幼時一般嬉笑著跑進夢中的樹林。

面前的村落仿若沉睡的安詳國度，像是踏上一步都會驚擾了它的夢。

我在這夜的寂靜中緩步向前。

我曾來過這里。這條路或許也走了上萬次。但那時的記憶已久遠得像是上個世紀。

還好故安里並不算大。但等我找到35號時，已是凌晨兩點了。

眼前的小屋早不是記憶中的面貌。模糊泛黃的回憶里，常是姑媽牽著我的手，帶我來到這門前。

“小賢不要找丟家門呀，記住我們住在這里啊。35號。”

我倚著門邊坐下。夏夜的風涼爽可人，我卻不知為何覺得有點冷。

疲倦極了。我沉沉地睡去。

我似乎遺忘了很多夏天的細節。

蟬鳴聒噪。草木蔥蘢。大地蒸騰著新鮮而潮濕的熱氣，似乎每顆水蒸氣里都包含著年輕而躁動的生命。

它們說著，喂。醒醒吧。

——這般盛放的炎夏。

我想我是在很長時間之後重新認知了這個季節。

“喂，醒醒吧。”

有人在叫我嗎。

“喂，醒醒。”

一只手推了推我。

我從手臂間仰起頭，迎著太陽炙烤的光線，望向面前逆光站著的人。

暴露在陽光下的黝黑皮膚透著健康的光澤，那肌肉的線條延展開來，帶著年輕的強壯與柔和，塑成了眼前的高大的少年。

他拖著行李箱，在看到我的臉之後徹底呆愣住。

“……伯賢哥？！”

“鐘仁……”我有些拘束地笑了笑，站起身時卻眼前發黑。還好我暗暗扶靠住身後的牆壁。

“哥，你，你怎麼來了……”他顯然還沒從震驚中回過神來，詫異地望著我。

“我……”我不知該從何開口。

“……哥是不是遇到了麻煩？”

“……呃……”

“走吧。”

“嗯？”

“進門吧，”他忽然對著我笑了，“既然都來了。”

他開了門，帶著我穿過小院。

“媽，我回來了。”他拉著我的手走進家門，對著里屋喚著。

一位中年女子急忙迎了出來。

“鐘仁吶，你可——”她話音未落，便看到了站在他身邊的我。

“姑媽。”我趕忙鞠躬問好。已是多年未見了，這樣唐突地出現，總歸不太好的吧。

姑媽愣了片刻，皺起了眉。

“你怎麼來了？”

“我……我是……”

在我不知要怎麼說的時候，鐘仁接過了話。

“伯賢哥最近遇到些麻煩，媽你也知道的。先讓他來咱家住段時間吧。”

“我這兒可藏不住這大明星！”姑媽的聲音忽然有些尖厲，“哦，在外面惹了亂七八糟的事就突然跑來我這兒，被街坊知道了這麼個人是我佷子，我臉還往哪放！”

……原來他們都知道的。

這些話听得讓我更加局促。

果然，不管到了哪里，我都只會給別人帶來麻煩啊。

“媽！”鐘仁著急了。

“對不起……我還是——”我剛想說著離開的話，便被鐘仁打斷。

“是我帶哥回來的。我們在首爾遇到了，是我對哥說，讓哥來我家避一避的。”

“鐘仁……”我焦急地拉他。

“你……”姑媽氣結。

“所以，媽不想留下伯賢哥的話，我也只能跟他一起再回首爾了。”

他說著，暗暗攥緊了我的手。

就在他這樣半威脅之中，我終是在這里住了下來。

但我始終知道，我依然是不受歡迎的。

“考試前的復習周，我就回家來看看。”他邊翻著衣櫃邊對我說，“哥你昨晚就一直睡在外面的門口那兒嗎。”

“嗯。”我點點頭。

“怪不得。臉色這麼差。”他走過來，在我手里放了一摞衣物，“先去洗個澡吧，然後休息一下。晚上我帶你逛逛故安。很久沒回來了吧？這兒變化可大了。”

少年笑著的樣子，充滿朝氣。

像那窗外正盛的陽光。

“謝謝。”我回給他微笑。

“不要跟我客氣啊。”他忽然有些害羞似地撓了撓頭，低下頭時，他視線定在了我接過衣服的手上。

“哥，你受傷了麼。”他拉過我的手，想看看那纏著的紗布手腕，卻被我輕輕抽回。

“不小心弄傷了。沒什麼大事的。”

他抿著嘴沒再說話。

我不知道他能信我幾分。

m1組合成員邊伯賢和吳氏老板關系曖昧；據說有邊伯賢與男人的不雅照片在私下流傳；邊伯賢不堪流言選擇自殺而後入院。

大概就是這些個版本了吧。即便我不看新聞不看網頁，我也能猜外界現在對于我是怎樣的報道。

在這樣並不怎麼發達的小村落，或許大家都不怎麼知道邊伯賢究竟是什麼人。但是對于和我有著親緣關系的人來說，這樣的新聞無疑是使人敏感的。

“……哥。”

沉默許久，他忽然叫我。

“怎麼。”

“你過得很辛苦麼。”

“……沒有。”

“我知道的，我們這麼多年沒有互相走動，哥如果不是真的沒有別的地方去的話，是不會找來這里的。”

他的這番話，讓我有些尷尬。

“對不起……”

“不是的。哥不用道歉。我很開心哥還能想起來故安。”他頓了頓，繼續道，“之前太辛苦的話，就不要回去了。我們曾經……我們小的時候，一起在這里不是很快樂麼。”

我抬頭看著他，少年認真的眸子里寫滿了真摯。

“干嘛突然說這些。”我笑著拍了拍他。

他也笑了︰“哥就當我是你的粉絲好了。”

“還粉絲……哈。”

“就是啊。‘永遠守護伯賢君’之類的。”

“行啦行啦。”

我坐在石階上，望著院子里的樹木發呆。

樹葉間投射下來的陽光打在身後的牆上。光影斑駁，不知為何讓我恍然想起了舞台上追過來的各色燈光。

連著蟬鳴都似乎變成了歡呼與吶喊。

僅是這三四日的時間，再回首過去，便覺如夢一場。

曾經那燈光下舞台上的日子像是被硬生生斬斷一般從我身體中抽離，我回到了更為久遠的過去，那在故安的孩提時代。心下寧靜一片，卻也是空落落的茫然。

手機自來的第一晚沒電之後便一直關著。我從不看電視從不買報紙。這邊除了姑媽一家，也再沒有別人認得我。

要過多久呢。

用一星期的時間淡化那些騷亂。

用一個月的時間，讓關于我的一切歸于平靜。

用一年的時間，讓世界忘了我。

用十年的時間，徹徹底底變成另外一個人。

——在沒有你的世界，變成你不再認識的某個人，繼續走下去。

只不過啊。不知我還能不能等到那個時候。

我低下頭，看到深藍色衣擺上還依稀殘留的血跡，下意識地用手指搓了搓那暗下去的一小塊兒。

我苦笑了下。想起今早莫名反胃，在衛生間咳了咳卻忍不住嘔了起來。

然後就看到了水池里的點點猩紅。

好像自己很久都沒去在意過胃病這件事了。

“伯賢哥！”

鐘仁的叫聲打斷了我的思緒。我側過頭，看他從屋里走出來，同我一起坐在了院落側邊的石階上。

“要喝嗎。”他拿了一罐冰鎮的可樂遞過來。

頭昏昏沉沉的，確實想喝點涼爽的東西刺激一下大腦。

但我還未接過，又看他拿了回去。

“啊對了哥你不能喝。太涼了你胃受不了。”

“哦……”

“不過這麼熱的天，哥不能喝冷飲實在太郁悶了。”

“還好吧，”我悶悶地應著，“今天也不怎麼熱啊。”

“哪兒啊，氣溫都快 新高了。”他轉頭看我，隨即有點緊張起來。

“哥你不舒服啊？”

“沒……”

“那怎麼臉色這麼……”他說著，順手貼了貼我額頭，接著便立刻緊張起來。

“糟了！你發燒了！”他噌地一下站起來，又手忙腳亂地坐回我身邊。

是嗎？“……沒事的。”我看他大驚小怪的樣子有點想笑。

我只是覺得沒什麼精神，該是不怎麼嚴重的。

“快回去躺著。”他想扶起我。

“我就是躺久了才想出來坐坐啊……”

“不行。得回去好好休息。”他嚴肅地說道。我坐在原地懶得動，但看他快要雙手一撈把我抱起來的那架勢，我趕緊站起身。

“慢點慢點。”他急忙扶住搖搖晃晃的我，往里屋走去。

我躺在床上，看他來來回回匆匆忙忙地給我端水遞藥，心里久違地覺得溫暖。

“我沒事的。別忙活了。”

“你就會嘴上說沒事。”

他走過來，坐在我床邊，把一塊毛巾搭在我額頭上。

“這幾天沒休息好嗎，”他擔心地問，“怎麼就生病了。”

我沒回答，只是靜靜地看著他。

“鐘仁啊，為什麼對我這麼好呢。”我問他，聲音呢喃像是自語。

“因為我喜歡哥啊。”他輕輕地說，“小時候哥帶著我到處玩……長大了，哥不在身邊，但是……站在舞台上的樣子很耀眼。”

“……”

“沒有辦法不喜歡的啊。”

像是感覺到了我的遲疑，他又趕忙說道︰“哥不要誤會，我我我不是那個意思……都說是你的粉絲了呵呵呵。”

“謝謝。”我垂下眼，看到他放在床邊的手，輕握住我的。

“但我並不是個值得喜歡的人啊。”

“誰說的。我不就是很喜歡哥嗎。”

我無聲地笑了。

還在象牙塔里的少年，感情直白率真得如同毫無偏折的日光光線。

真的很謝謝你啊，鐘仁。

我似乎
“伯賢他，他失蹤了！”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

32 [bian ซีอาน Bo] ออกไป ต้องการไปที่มีแสง แต่หมาป่าของฉัน狽จักรพรรดิคาง หนี เฉพาะไปซ่อน หยินในความมืด และทบทวนมุมไวน์ของพวกเขา ไม่ให้พบ คนไม่เห็น ฉันวิ่งออกเวลาในอนาคตเพื่อส่งเสริมห้องนั่งเล่น ด้านนอกเป็นสีเข้ม ฉันพยายามที่จะเรียกใช้ ก่อนล้างผมที่ passers โดย認 คำนวณ 瘋โดยทั่วไปเรียกใช้ที่ไม่รู้จัก ไม่เห็นทางข้างหน้า ไม่มีถนนมาตรฐานระบุทิศทางของฉัน เพื่อกลับไปที่มืด หลักสูตรแบบนี้ผมคิดว่า 攔ในเรื่องถัดไป輛รถแท็กซี่ สนามบินเลขานุการถามปลายทางของฉันเมื่อฉันไม่ blankly "ครั้งแรก...... ไม่ต้องทำ ดี กรุณา ” ปล่อยจะเริ่มส่วนของ TOOLMAKER หลังจากที่สนามบินเพื่อส่งเสริมความคิดเห็นให้ฉันดูแปลก รถ ผมมองที่นีออนอื่น ๆ จำนวนมากส่วนที่เหลือมาจากหน้าต่างรถให้คนเดินเท้า รถยนต์ขนาดเล็กในช้าขาย閉狹 Kong เจียนพบความรู้สึกบางความปลอดภัย "ปกติมหาวิทยาลัยฟู สามารถเปิดมัน ” "ถูกต้อง ” 遙นี้ละอยู่ไกลไกลวาง ข้อเท็จจริงที่ไม่กี่ทราบ "เจียเป่ย bian นะ ” "เปิดอะไรตลก เพื่อให้ห่างไกล ” "คุณสามารถนำฉันไปสถานี Bian ” "นี้แถวแต่ละแถว ” Prada เป็น San Francisco ยาวเส้นทางทำลายรถอย่างใดอย่างหนึ่ง ฉันส่งเสริมไปในอนาคต นี่คืออาจจะเท่าเดินรอบเมือง และกดลง รถเมือง ในเวลากลางคืนไม่ใช่คน หรือบางทีก็ยัง เพราะกะเกิดขึ้นรถเร็ว ไม่รอกี่คนทั้งสอง ฉันซ่อนความคืบหน้าหอตั๋ว ดูตั๋วทั้งในหน้าต่างนฟื้นหนุ่มสาวที่ทำยาก ผมต้องหลบมุมนฟื้นเช่นลุงคนเล็ก เตียวพัดลม幫ซื้อหนึ่งใน 到了此時，我才慢慢理回情緒，盡量謹慎地安排自己的這次出逃。 等兩個小時後，我在大巴上，把頭靠在車窗，望著由慢慢撤離演變至急速後退的夜景，才終于意識到——我是真的要離開了。 首爾漸行漸遠。 我也曾試圖選擇徹底離開這個世界，但上天卻讓我繼續活著。 想來，那時還是你救回了我啊，燦烈。 已是晚上十點多了。身後不遠處那紙醉金迷的城市應該還是醒著。我希望我的燦烈已經安然入睡。 我似乎等不到你的感冒痊愈了。曾經即使畏懼不安驚慌煩擾卻依然賴在你身邊的我，如今卻選擇了像個膽小鬼一般地逃離。 你的告白于我則像無法觸及的光。連同你的整個世界，都耀眼得讓我無法再靠近。 夸父逐日般的徒勞。 我想我該放棄了吧。 夜晚的街與景一同歸于黑暗。行駛在高速上，遠方的村落閃著微弱的光，但仍然像是死去般地沉寂。 未來像是一場脫胎換骨的旅行。 前方是什麼方向。路要怎樣延伸呢。 我要躲回記憶中了。像幼時一般嬉笑著跑進夢中的樹林。 面前的村落仿若沉睡的安詳國度，像是踏上一步都會驚擾了它的夢。 我在這夜的寂靜中緩步向前。 我曾來過這里。這條路或許也走了上萬次。但那時的記憶已久遠得像是上個世紀。 เลขานุการไม่ใหญ่ แต่จะหา 35 ชั่วโมง ช่วงเช้าสองบิต ต้นห้องโดยสารด้านหน้าจะไม่ปรากฏตัวของหน่วยความจำ เปลี่ยนสีเหลืองเลือนความทรงจำในตาของฉัน เป็นมัก媽牽มือ และนำลูกนี้ในอนาคตก่อนประตู "Xiao Xian ไม่丟เดลคาร์เมน จำเราอยู่ที่นี่ 35 ” ผมนั่งลงกับ uprated bian ฤดูร้อนลม เย็น สดชื่น พอใจ แต่ทำไมมีความคิดเป็นมูลค่าเย็นเล็กน้อย 極เหนื่อย ฉันตกเข้าสู่โหมดสลี ฉันยี่ดูเหมือนจะลืมเงื่อนไขฤดูร้อนช๊อบมาก จัน鳴เสียงดัง ช่วงยาวหญ้า สวยเต็งใหม่นก และโลกจัดการการฉีร้อนน่าจะ เป็นไอน้ำต่อ顆รวมหนุ่ม และผื่นเริ่มต้นชีวิต มันกล่าวว่า การให้อาหาร ตื่นได้แล้ว -เป็นช่วงฤดูร้อนนี้บานเต็ม หลังจากที่ผมคิดว่า ในเวลานานระหว่าง認 cicadas อีกฤดูกาลนี้แต่ละ "เฮ้ ปลุก ” มีคนเรียกฉันใด "เฮ้ ปลุก ” มือผลักฉัน ฉันส่งเสริมอุ้มระหว่างยกหัวของคุณ ต้อนรับแสงแดดที่อบออนไลน์ มองไปที่ขาตั้งไฟหน้าคน ผิวคล้ำแสงภายใต้แสงแดดกับเงาสุขภาพดี กล้ามเนื้อที่ขยายเงื่อนไขออนไลน์เปิดอนาคต เขานำหนุ่มสิ่งที่แข็งแกร่งมักจะ เดินข้างอ่อน รูปวัยรุ่นสูง เขาลากกระเป๋าเดินทาง 徹ล่างของเขาหลังจากเห็นใบหน้าของฉัน ตกใจ “…… พี่ซีอาน Bo ” "ไม่...ความเมตตากรุณา" ผมยิ้มบางที่บ้าน ลุกขึ้นยืนเมื่อพลเมืองส่งดำ ช่วยเลขานุการฉันอยู่หลังผนังกำแพง " น้องคุณ วิธีการมาที่" 顯เขายังคงไม่เพื่อส่งเสริมมากกว่าพระเจ้ากลับมาช็อกสตัน du เดียวกันกับฉัน "I. .." ไม่รู้นี้เพื่อส่งเสริมการเปิดพอร์ต “……哥是不是遇到了麻煩？” “……呃……” “走吧。” “嗯？” “進門吧，”他忽然對著我笑了，“既然都來了。” 他開了門，帶著我穿過小院。 “媽，我回來了。”他拉著我的手走進家門，對著里屋喚著。 一位中年女子急忙迎了出來。 “鐘仁吶，你可——”她話音未落，便看到了站在他身邊的我。 “姑媽。”我趕忙鞠躬問好。已是多年未見了，這樣唐突地出現，總歸不太好的吧。 姑媽愣了片刻，皺起了眉。 “你怎麼來了？” “我……我是……” 在我不知要怎麼說的時候，鐘仁接過了話。 “伯賢哥最近遇到些麻煩，媽你也知道的。先讓他來咱家住段時間吧。” “我這兒可藏不住這大明星！”姑媽的聲音忽然有些尖厲，“哦，在外面惹了亂七八糟的事就突然跑來我這兒，被街坊知道了這麼個人是我佷子，我臉還往哪放！” ……原來他們都知道的。 這些話听得讓我更加局促。 果然，不管到了哪里，我都只會給別人帶來麻煩啊。 “媽！”鐘仁著急了。 “對不起……我還是——”我剛想說著離開的話，便被鐘仁打斷。 “是我帶哥回來的。我們在首爾遇到了，是我對哥說，讓哥來我家避一避的。” “鐘仁……”我焦急地拉他。 “你……”姑媽氣結。 “所以，媽不想留下伯賢哥的話，我也只能跟他一起再回首爾了。” 他說著，暗暗攥緊了我的手。 就在他這樣半威脅之中，我終是在這里住了下來。 但我始終知道，我依然是不受歡迎的。 “考試前的復習周，我就回家來看看。”他邊翻著衣櫃邊對我說，“哥你昨晚就一直睡在外面的門口那兒嗎。” “嗯。”我點點頭。 “怪不得。臉色這麼差。”他走過來，在我手里放了一摞衣物，“先去洗個澡吧，然後休息一下。晚上我帶你逛逛故安。很久沒回來了吧？這兒變化可大了。” 少年笑著的樣子，充滿朝氣。 像那窗外正盛的陽光。 “謝謝。”我回給他微笑。 “不要跟我客氣啊。”他忽然有些害羞似地撓了撓頭，低下頭時，他視線定在了我接過衣服的手上。 “哥，你受傷了麼。”他拉過我的手，想看看那纏著的紗布手腕，卻被我輕輕抽回。 “不小心弄傷了。沒什麼大事的。” 他抿著嘴沒再說話。 我不知道他能信我幾分。 m1組合成員邊伯賢和吳氏老板關系曖昧；據說有邊伯賢與男人的不雅照片在私下流傳；邊伯賢不堪流言選擇自殺而後入院。 大概就是這些個版本了吧。即便我不看新聞不看網頁，我也能猜外界現在對于我是怎樣的報道。 在這樣並不怎麼發達的小村落，或許大家都不怎麼知道邊伯賢究竟是什麼人。但是對于和我有著親緣關系的人來說，這樣的新聞無疑是使人敏感的。 “……哥。” 沉默許久，他忽然叫我。 “怎麼。” “你過得很辛苦麼。” “……沒有。” “我知道的，我們這麼多年沒有互相走動，哥如果不是真的沒有別的地方去的話，是不會找來這里的。” 他的這番話，讓我有些尷尬。 “對不起……” “不是的。哥不用道歉。我很開心哥還能想起來故安。”他頓了頓，繼續道，“之前太辛苦的話，就不要回去了。我們曾經……我們小的時候，一起在這里不是很快樂麼。” 我抬頭看著他，少年認真的眸子里寫滿了真摯。 “干嘛突然說這些。”我笑著拍了拍他。 他也笑了︰“哥就當我是你的粉絲好了。” “還粉絲……哈。” “就是啊。‘永遠守護伯賢君’之類的。” “行啦行啦。” 我坐在石階上，望著院子里的樹木發呆。 樹葉間投射下來的陽光打在身後的牆上。光影斑駁，不知為何讓我恍然想起了舞台上追過來的各色燈光。 連著蟬鳴都似乎變成了歡呼與吶喊。 僅是這三四日的時間，再回首過去，便覺如夢一場。 曾經那燈光下舞台上的日子像是被硬生生斬斷一般從我身體中抽離，我回到了更為久遠的過去，那在故安的孩提時代。心下寧靜一片，卻也是空落落的茫然。
手機自來的第一晚沒電之後便一直關著。我從不看電視從不買報紙。這邊除了姑媽一家，也再沒有別人認得我。

要過多久呢。

用一星期的時間淡化那些騷亂。

用一個月的時間，讓關于我的一切歸于平靜。

用一年的時間，讓世界忘了我。

用十年的時間，徹徹底底變成另外一個人。

——在沒有你的世界，變成你不再認識的某個人，繼續走下去。

只不過啊。不知我還能不能等到那個時候。

我低下頭，看到深藍色衣擺上還依稀殘留的血跡，下意識地用手指搓了搓那暗下去的一小塊兒。

我苦笑了下。想起今早莫名反胃，在衛生間咳了咳卻忍不住嘔了起來。

然後就看到了水池里的點點猩紅。

好像自己很久都沒去在意過胃病這件事了。

“伯賢哥！”

鐘仁的叫聲打斷了我的思緒。我側過頭，看他從屋里走出來，同我一起坐在了院落側邊的石階上。

“要喝嗎。”他拿了一罐冰鎮的可樂遞過來。

頭昏昏沉沉的，確實想喝點涼爽的東西刺激一下大腦。

但我還未接過，又看他拿了回去。

“啊對了哥你不能喝。太涼了你胃受不了。”

“哦……”

“不過這麼熱的天，哥不能喝冷飲實在太郁悶了。”

“還好吧，”我悶悶地應著，“今天也不怎麼熱啊。”

“哪兒啊，氣溫都快 新高了。”他轉頭看我，隨即有點緊張起來。

“哥你不舒服啊？”

“沒……”

“那怎麼臉色這麼……”他說著，順手貼了貼我額頭，接著便立刻緊張起來。

“糟了！你發燒了！”他噌地一下站起來，又手忙腳亂地坐回我身邊。

是嗎？“……沒事的。”我看他大驚小怪的樣子有點想笑。

我只是覺得沒什麼精神，該是不怎麼嚴重的。

“快回去躺著。”他想扶起我。

“我就是躺久了才想出來坐坐啊……”

“不行。得回去好好休息。”他嚴肅地說道。我坐在原地懶得動，但看他快要雙手一撈把我抱起來的那架勢，我趕緊站起身。

“慢點慢點。”他急忙扶住搖搖晃晃的我，往里屋走去。

我躺在床上，看他來來回回匆匆忙忙地給我端水遞藥，心里久違地覺得溫暖。

“我沒事的。別忙活了。”

“你就會嘴上說沒事。”

他走過來，坐在我床邊，把一塊毛巾搭在我額頭上。

“這幾天沒休息好嗎，”他擔心地問，“怎麼就生病了。”

我沒回答，只是靜靜地看著他。

“鐘仁啊，為什麼對我這麼好呢。”我問他，聲音呢喃像是自語。

“因為我喜歡哥啊。”他輕輕地說，“小時候哥帶著我到處玩……長大了，哥不在身邊，但是……站在舞台上的樣子很耀眼。”

“……”

“沒有辦法不喜歡的啊。”

像是感覺到了我的遲疑，他又趕忙說道︰“哥不要誤會，我我我不是那個意思……都說是你的粉絲了呵呵呵。”

“謝謝。”我垂下眼，看到他放在床邊的手，輕握住我的。

“但我並不是個值得喜歡的人啊。”

“誰說的。我不就是很喜歡哥嗎。”

我無聲地笑了。

還在象牙塔里的少年，感情直白率真得如同毫無偏折的日光光線。

真的很謝謝你啊，鐘仁。

我似乎
“伯賢他，他失蹤了！”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

32 [ด้านหลักหยิน] ปลอดภัยหลบหนี ฉันต้องการที่จะไปสถานที่ที่สดใส แต่ผมรีบตื่นตระหนกให้หนีเท่านั้นที่จะซ่อนตัวเองมองไม่เห็นซ่อนอยู่ในมุมที่มืด ไม่ต้องไปหาคน คนไม่สามารถมองเห็นได้ ฉันวิ่งออกไปจากห้องรีบร้อนออกไปข้างนอกมีท้องฟ้ามืดขนาดใหญ่ ผมพยายามที่จะวิ่งไปข้างหน้า ฉันจำได้ว่าไม่มีผู้คนโดยที่เมื่อ Fengliaoyiban วิ่งที่ไหนเลย ฉันไม่สามารถมองเห็นถนนข้างหน้า มีป้ายบอกทางสำหรับฉันไม่มีทิศทาง ที่จะกลับไปในความมืด ผมคิดว่า รีบหยุดรถแท็กซี่คนขับถามผมเมื่อผมอยู่ที่ปลายทางของการสูญเสีย "ครั้งแรก ...... เพียงแค่เปิดมัน. อยู่ที่ไหนดี. Come on." คนขับรถมองในกระจกมองหลังที่ผมแปลกที่พวกเขาเปิดตัวรถ ผมมองออกไปนอกหน้าต่างที่คึกคักนีออนและคนเดินเท้ารถช้าลงในพื้นที่ขนาดเล็กกลับปิดความรู้สึกของการรักษาความปลอดภัยบางอย่าง "นายไม่สามารถผ่านมันไปในด้านความปลอดภัย." "ที่ไหนที่." สถานที่ที่ห่างไกลห่างไกลคนน้อยมากที่จะรู้ว่าจริงๆ "กาไทเปที่นั่น." "คุณล้อเล่นเพื่อให้ห่างไกล." "ที่ไม่สามารถส่งไปยังสถานีหรือไม่ที่จะไปยังด้านอื่น ๆ ." "นี่ลงเส้น." การมาถึงเป็นสถานีรถบัสทรุดโทรมผมจากอนาคต เกินไป นี่มันอาจจะเป็นเพียงการขึ้นรถบัสที่ใกล้เคียงในเมืองหรือเมืองในตอนเย็นไม่ได้หลายคน บางทีอาจเป็นเพราะการเดินทางใกล้เริ่มต้นอย่างรวดเร็วไม่กี่คนที่รอ ฉันซ่อนตัวเข้าไปในห้องโถงตั๋วและเห็นหน้าต่างตั๋วของหญิงสาวหลายหัวใจบางบท ผมจะดึงออกไปในมุมเหมือนลุงของแรงงานข้ามชาติเป็นปัญหาที่เขาช่วยให้ผมซื้อตั๋วเพื่อที่จะมีความปลอดภัย มาถึงตอนนี้ฉันค่อยๆกลับไปที่เหตุผลทางอารมณ์พยายามที่จะระมัดระวังการจัดเวลาของตัวเองที่จะหลบหนี และเพื่อให้สองชั่วโมงต่อมาผมอยู่บนรถบัสที่หัวของเขากับหน้าต่างที่กำลังมองหาที่วิวัฒนาการของอพยพช้าที่จะล่าถอยอย่างรวดเร็วของคืนเท่านั้นที่จะรู้ว่าในที่สุด - ผมต้องการที่จะออกจาก โซลลำเอียง ฉันได้พยายามที่จะเลือกที่จะสมบูรณ์จากโลกนี้ไป แต่พระเจ้าทรงทำให้ฉันจะยังคงมีชีวิตอยู่ คิดเกี่ยวกับมันแล้วยังคงคุณช่วยฉันอาจันทร์ที่แข็งแกร่ง มันมีมากกว่าสิบในเวลากลางคืน ไม่ไกลหลังว่าเป็นเมืองที่มีเสน่ห์ควรยังคงตื่นตัว ฉันสามารถหวังว่าการนอนหลับของฉันได้รับที่แข็งแกร่ง ฉันดูเหมือนจะรอจนกว่าเย็นของคุณหาย รบกวนเมื่อแม้แกล้งตกใจกลัว แต่ยังคงพึ่งพาด้านข้างของคุณตอนนี้ผมเลือกที่จะหนีเหมือนคนขี้ขลาดทั่วไป คำสารภาพของคุณให้ฉันเป็นเหมือนแสงไม่สามารถเข้าถึง ร่วมกับคนทั้งโลกของคุณทั้งหมดที่สดใสดังนั้นผมจึงไม่ได้มาใกล้ชิดใด ๆ กัวฟู่เหมือนไร้ประโยชน์ ผมคิดว่าผมควรจะให้มันขึ้น ในคืนที่เกิดเหตุถนนร่วมกับส่วนที่มืด การเดินทางด้วยความเร็วสูงหมู่บ้านห่างไกลส่องแสงสลัว แต่ยังคงเงียบเหมือนอูฐตาย เช่นเดียวกับการเดินทางในอนาคตเกิด อะไรคือสิ่งที่ทิศทางของด้านหน้า วิธีทางที่จะขยายมัน ผมจำได้ว่าใน Duohui เหมือนฝันในวัยเด็กทั่วไปหัวเราะวิ่งเข้าไปในป่า หมู่บ้านจะเหมือนนอนหลับอย่างสงบในด้านหน้าของประเทศขั้นตอนดังกล่าวจะรบกวนลงมือฝันของตน ฉันค่อยๆไปข้างหน้าในความเงียบของคืน ผมเคยอยู่ที่นี่มาก่อน ถนนสายนี้ยังอาจจะไปเป็นล้านเท่า แต่ความทรงจำในช่วงเวลานั้นได้รับเป็นเวลานานเช่นศตวรรษที่ผ่านมา โชคดีที่มันมีขนาดไม่ใหญ่เลน แต่ฉันคิดว่าเมื่อหมายเลข 35 เป็นสองในตอนเช้า ในด้านหน้าของห้องโดยสารไม่ได้เป็นความทรงจำของลักษณะต้น ความทรงจำที่เลือนสีเหลืองมักป้าเอามือของฉันและทำให้ฉันประตูนี้ "อย่ามองหาบ้านหายไปอาซอฮยอนจำไว้ว่าเราอยู่ที่นี่จำนวน 0.35 อา." ฉันยืนพิงประตูและนั่งลง ก็ดีลมฤดูร้อนเย็น แต่ผมไม่ทราบว่าทำไมรู้สึกเย็นเล็กน้อย เหนื่อยมาก ฉันก้มลงนอนหลับลึก ฉันดูเหมือนจะลืมหลายรายละเอียดของฤดูร้อน มีเสียงดังจักจั่น พันธุ์ไม้เขียวขจี โลกการคายสดและความร้อนชื้นดูเหมือนว่าแต่ละแท็บเล็ตที่มีไอน้ำทั้งในชีวิตของหนุ่มสาวและกระสับกระส่าย พวกเขากล่าวว่าเดี๋ยวก่อน ตื่นขึ้นมา - เช่นบานของฤดูร้อน ฉันคิดว่าฉันเป็นหลังจากที่เวลานานมากที่จะรู้ความเข้าใจใหม่ของฤดูกาลนี้ "เฮ้ตื่นขึ้นมา." บางคนเรียกผมว่า "เฮ้ตื่นขึ้นมา." ผมจับมือของเขา ผมมองขึ้นไปจากระหว่างหัวแขนหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์อบแสงมองไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของแสงไฟ การสัมผัสกับผิวดวงอาทิตย์มืดเผยให้เห็นการเรืองแสงมีสุขภาพดีเส้นที่ยืดกล้ามเนื้อและนำเด็กที่แข็งแรงและนุ่มพลาสติกได้กลายเป็นเด็กสูงในด้านหน้า เขาลากกระเป๋าของเขาหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของฉันอยู่ตกใจอย่างสมบูรณ์ "ปีเตอร์เชน ...... ?" "เบลล์เจน...... " ผมค่อนข้าง จำกัด ยิ้มลุกขึ้นยืนหมดสติ Shique โชคดีที่ฉันแอบช่วยกับผนังอยู่ข้างหลังเขา "พี่ชายคุณอย่างไรคุณมา ...... " เขาเห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้หายไปจากช็อตแปลกใจมองมาที่ฉัน "ฉัน ...... " ผมไม่ทราบว่าจะเปิด "...... บราเดอร์ไม่ได้อยู่ในปัญหา?" "...... เอ่อ ...... " "Come on." "ah?" "ประตู" เขายิ้มให้ฉันอย่างกระทันหัน "ตั้งแต่ได้มา." เขาเปิด ประตูพาฉันผ่านลานขนาดเล็ก "แม่ฉันกลับ." เขาเอามือของฉันและเดินเข้าไปในบ้านที่หันหน้าไปทางห้องด้านหลังเรียกให้ หญิงวัยกลางคนรีบออกมาให้การต้อนรับ "Zhong Ren ตอนนี้คุณสามารถ -" เสียงที่เธอแทบจะไม่เคยเราเห็นเขายืนอยู่ข้างฉัน "ป้า." ฉันรีบเร่งที่จะน้อมทักทาย ถูกมองว่าเป็นเวลาหลายปีและเพื่อให้ทันทีปรากฏก็มักจะไม่ดี ป้าตะลึงสำหรับช่วงเวลาที่ขมวดคิ้ว "คุณมาได้อย่างไร?" "ผม...... ฉัน ...... " ผมไม่ทราบวิธีที่จะพูดเมื่อระฆังเจนเอาคำว่า "ปีเตอร์เชนเมื่อเร็ว ๆ นี้พบปัญหาบางอย่างที่คุณรู้ว่าแม่. ให้เขามาที่บ้านของเราจะมีชีวิตอยู่บางเวลาขณะนี้." "ผมไม่สามารถซ่อนนี้ดาวใหญ่ที่นี่!" ป้าเสียงโหยหวนค่อนข้างกระทันหัน "โอ้ นอกกระตุ้นระเบียบของสิ่งที่อยู่ในที่นี่ก็มาให้ฉันเป็นพื้นที่ใกล้เคียงทราบว่าบุคคลดังกล่าวเป็นบุตรชายของฉันเฮงยังสถานที่ที่จะใส่ใบหน้าของฉัน! "...... ว่าพวกเขาทุกคนรู้ว่า ให้ฉันได้ยินคำพูดเหล่านี้แคบมากขึ้น พอแน่ใจว่าเรื่องที่จะไม่มีที่ผมเพียง แต่ให้คนที่มีปัญหาอา "แม่!" Zhong Ren กังวล "ฉันขอโทษ ...... ฉันถูก -" ฉันกำลังจะออกแล้วกล่าวว่าเขาถูกขัดจังหวะด้วยความเมตตากรุณาระฆัง "ผมอยู่กับพี่ชายกลับมา. เราพบกันในกรุงโซลเป็นพี่ชายของฉันบอกว่าให้พี่ชายมาที่บ้านของฉันธุดงค์ของ." "Zhong Ren ...... " ผมดึงเขาอย่างใจจดใจจ่อ "คุณ ...... " ป้าโกรธ "ดังนั้นคุณแม่ไม่ได้ต้องการที่จะออกปีเตอร์เชนฉันสามารถมองย้อนกลับไปกับเขาโซล." เขากล่าวว่าแอบ clenched มือของฉัน เพียงแค่การคุกคามของเขาเป็นครึ่งหนึ่งในที่สุดผมก็อยู่ที่นี่จะมีชีวิตอยู่ลง แต่ฉันมักจะรู้ว่าฉันยังคงไม่พอใจ "ความคิดเห็นของสัปดาห์ก่อนสอบผมไปที่บ้านเพื่อดู." เขาหันไปที่ขอบด้านข้างตู้เสื้อผ้าและบอกกับผมว่า "พี่ชายคุณได้รับการนอนหลับคืนที่ผ่านมานอกประตูขวามี." "อา." ผมพยักหน้า . "ไม่น่าแปลกใจ. มองไม่ดีดังนั้น." เขาเดินเข้ามาในมือของฉันใส่กองเสื้อผ้า "ไปอาบน้ำแล้วจะหยุดพักในช่วงเย็นเพื่อผมจะพาคุณไปรอบ ๆ แอนเป็นเวลานานไม่ได้กลับมาใช่มั้ย? ที่นี่ การเปลี่ยนแปลงอาจจะใหญ่. "เด็กและเยาวชนดูหัวเราะเต็มไปด้วยพลัง แสงแดด Masamori นอกหน้าต่างเช่นนั้น "ขอบคุณ." ฉันยิ้มกลับไปให้เขา "อย่าลังเลกับฉันอา." ทันใดนั้นเขาก็ขี้อายมีรอยขีดข่วนอย่างรุนแรงที่หัวของเขาและมองลงเมื่อสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มือของฉันเอาเสื้อผ้า "พี่ชายคุณทำร้ายมัน." เขาดึงมือของฉันอยากรู้อยากเห็นผ้าพันแผลพันรอบข้อมือ แต่ผมถอนตัวออกเบา ๆ "บังเอิญเจ็บ. ไม่มีอะไรในสิ่งที่ดี." เขาไม่ได้พูดไม่ได้ผลอีกครั้ง ผมไม่ทราบว่าเขาเชื่อว่าผมค่อนข้าง m1 รวมกันของสมาชิกในด้านหลักและวูหยินเรื่องเจ้านาย; หยินบอกว่าจะมีด้านหลักและรูปถ่ายที่ไม่เหมาะสมของคนในการไหลเวียนของเอกชนหยินแบกด้านหลักและนำส่งโรงพยาบาลแล้วข่าวลือการฆ่าตัวตาย รุ่นที่น่าจะเป็นที่เหมาะสม แม้ว่าผมจะไม่ได้ดูหน้าข่าวไม่ได้ดูที่ฉันสามารถคาดเดาว่าโลกภายนอกจะมีการรายงานในขณะนี้กับผม นี้ไม่ได้มีวิธีการพัฒนาในหมู่บ้านเล็ก ๆ และบางทีวิธีการที่เราไม่ทราบว่าด้านข้างของคนที่หยินหลัก แต่ผมมีเครือญาติกับคนเพื่อให้ข่าวคือไม่ต้องสงสัยคนที่มีความละเอียดอ่อน "บราเดอร์ ...... ." เงียบไปนานเขาก็โทรมาหาผม "วิธี." "คุณมีความยากมากมัน." "...... ไม่." "ผมรู้ว่าเราไม่ได้เดินไปรอบๆ กันมาหลายปีดังนั้นพี่ชายถ้าไม่ได้จริงๆไม่มีสถานที่อื่น ๆ ที่จะไปไม่ได้ที่นี่ . "คำพูดของเขาให้ฉันอาย "ฉันขอโทษ ...... " "ฉบับที่พี่ชายไม่จำเป็นต้องขอโทษ. พี่ชายของผมมีความสุขมากยังคิดว่ามันมีความปลอดภัย." เขาหยุดชั่วคราวต่อไปว่า "ก่อนที่จะยากเกินไปแล้วคุณไม่กลับไป. เรามีเล็ก ๆ ของเรา ...... เมื่อไม่ได้มีความสุขมากที่นี่กับมัน. "ผมมองขึ้นไปที่เขาตาของพวกเขาเด็กและเยาวชนอย่างจริงจังที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ทำไมจู่ ๆ เขาบอกว่านี้." ฉันยิ้มและตบเขา นอกจากนี้เขายังหัวเราะ︰ "พี่ชายเมื่อฉันเป็นแฟนของคุณดีขึ้น." "...... ฮายังแฟน ๆ ." "อา. นิรันดร์ผู้ปกครอง Boxian มิถุนายน 'ชนิด." "มามา." ฉันนั่ง บนขั้นบันไดหินมองไปที่ต้นไม้ในบ้านของงุนงงที่ ดวงอาทิตย์ส่องลงระหว่างใบตีผนังด้านหลัง ด่างผมไม่ทราบว่าทำไมผมก็จำได้ว่าการไล่ล่าของไฟสีบนเวที ที่แนบมามีจักจั่นดูเหมือนจะเชียร์และตะโกน 24 แต่ครั้งที่สามเหล่านี้แล้วมองย้อนกลับไปจะรู้สึกราวกับความฝัน เมื่อวันนั้นภายใต้แสงไฟบนเวทีเหมือนถูกตัดออกทันทีเดี่ยวทั่วไปจากร่างกายของฉันที่ฉันเดินกลับไปในอดีตที่ห่างไกลมากขึ้นว่ามันมีความปลอดภัยในวัยเด็ก หัวใจที่เงียบสงบก็ยังเป็นที่ว่างเปล่ามึนงง หลังจากที่คืนแรกของโทรศัพท์ที่ไม่พึงประสงค์จะได้รับการปิดออกจากอำนาจ ฉันไม่เคยดูทีวีและไม่เคยซื้อหนังสือพิมพ์ นอกเหนือไปจากที่นี่ป้าคนรู้จักผมและไม่เคยอีกครั้ง วิธีทำเร็ว ๆ นี้ จลาจลผู้ที่จางหายไปตามกาลเวลาหนึ่งสัปดาห์ ด้วยเวลาหนึ่งเดือนเพื่อให้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวฉันที่เงียบสงบ กับเวลาของปีให้โลกลืมฉัน ในช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมาอย่างละเอียดกลายเป็นบุคคลอื่น - ในโลกโดยไม่ต้องคุณจะกลายเป็นคนที่คุณไม่รู้จักและย้ายไป แต่อา ผมไม่ทราบว่าผมสามารถรอจนกว่าจะถึงเวลาที่ ผมมองลงมาและเห็นชายเสื้อสีน้ำเงินเข้มรางเลือดที่เหลือลูบจิตใต้สำนึกมันด้วยมือของคุณลงชิ้นเล็ก ๆ ที่มืด ฉันยิ้มต่อไป คิดว่าตอนเช้าคลื่นไส้ลึกลับนี้ไอไอในห้องน้ำ แต่ไม่สามารถอาเจียนขึ้น และแล้วคุณจะเห็นสระน้ำในสีแดงเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าเขามีกระเพาะอาหารเป็นเวลานานไม่ได้ที่จะดูแลเกี่ยวกับสิ่งนี้ "ปีเตอร์เชน" เจนเสียงระฆังขัดจังหวะความคิดของฉัน ผมเอียงศีรษะของเขาเพื่อดูว่าเขาออกมาจากบ้านกับฉันนั่งอยู่ด้วยกันที่ด้านข้างลานของขั้นตอนหิน "ดื่มมัน." เขาเอากระป๋องโค้กเย็นที่มอบให้ผม เวียนศีรษะวิงเวียนและเหนื่อยอยากจะดื่มอะไรเย็นกระตุ้นสมอง แต่ฉันไม่ได้เอาไปดูว่าเขาได้กลับมา "อาใช่พี่ชายของคุณไม่สามารถดื่มกระเพาะอาหารเย็นเกินไปไม่สามารถยืนคุณ." "โอ้...... " "แต่เช่นวันที่อากาศร้อนพี่ชายไม่สามารถดื่มเครื่องดื่มเย็นหดหู่เกินไป." "โอเค" ฉันควรจะได้รับในลำคอ กับ "วันนี้ไม่ได้เป็นวิธีอาร้อน." "ที่ไหนอาเกือบอุณหภูมิสูงใหม่." เขาหันไปมองมาที่ฉันแล้วเครียดเล็กน้อย "พี่ชายคุณไม่สบายใจอา?" "ไม่มี...... " "นั่นเป็นวิธีที่ต้องเผชิญดังนั้น ...... " เขากล่าวอย่างราบรื่นติดสติกเกอร์บนหน้าผากของฉันและแล้วพวกเขาก็เครียดขึ้นมาทันที "โอ้คุณมีไข้!" เขาเสียงเบสที่เกี่ยวกับการที่จะยืนขึ้นแล้ววิ่งไปรับกลับมาให้ฉัน เป็นสิทธิที่? "เอาล่ะ ...... ." ผมคิดว่าเขามีลักษณะบิตเช่นเอะอะหัวเราะ ฉันแค่คิดว่าไม่มีจิตวิญญาณที่ไม่ร้ายแรงมาก "เร็วกลับมานอนลง." เขาต้องการที่จะรับฉันขึ้น "ฉันแค่อยากจะนอนลงมาเป็นเวลานานและเราจะต้องนั่งอา ...... " "ไม่ต้องกลับไปและส่วนที่เหลือ." เขากล่าวอย่างจริงจัง ผมนั่งอยู่ในสถานที่ขี้เกียจเกินไปที่จะย้าย แต่ที่จะเห็นเขาเกี่ยวกับการตกปลามือถือฉันขึ้นมาในท่าที่ผมรีบลุกขึ้น "ช้าช้าลง." เขารีบถือง่อนแง่นฉันเขาเดินเข้าไปในบ้าน ผมนอนอยู่บนเตียงเฝ้าดูเขาวิ่งไปมาพาฉันส่งมอบน้ำกำลังจะกลับไปรู้สึกอบอุ่น "ผมสบายดี. ไม่ยุ่ง." "คุณจะริมฝีปากกล่าวว่าไม่มีอะไร." เขาเดินเข้ามาและนั่งอยู่บนเตียงของฉันใส่ผ้าขนหนูรอบหน้าผากของฉัน "วันนี้ส่วนที่เหลือไม่เป็นไร" เขากังวลถามว่า "วิธีการที่จะได้รับป่วย." ฉันไม่ได้ตอบเพียงแค่เฝ้าดูเขาอย่างเงียบ ๆ "Zhong Ren ah, ทำไมฉันเป็นสิ่งที่ดีดังนั้น." ฉันถามเขากระซิบเสียงเหมือนตัวเอง "เพราะผมชอบพี่ชายของอา." เขาพูดเบา ๆ "พี่ชายเอาฉันไปรอบ ๆ เพื่อเล่น ...... โตขึ้นพี่ชายไม่ได้เป็นรอบ ๆ แต่ ...... ยืนอยู่บนเวทีเช่นสดใสมาก." "...... " "ไม่ มาตรการไม่ชอบอา. "ฉันรู้สึกเหมือนลังเลเขาได้อย่างรวดเร็วกล่าว︰" บราเดอร์อย่าเข้าใจผิดผมหมายถึงผมไม่ได้บอกว่าแฟนของคุณ ...... ฮ่า. "" ขอขอบคุณที่คุณ. "ผมแขวน ตาเห็นมือของเขาบนเตียงถือแสงของฉัน "แต่ฉันไม่ได้เป็นคนที่ชื่นชอบความคุ้มค่าอา." "ใครบอกว่าฉันไม่ชอบพี่ชายที่ไม่." ฉันหัวเราะอย่างเงียบ ๆ ยังคงอยู่ในหอคอยงาช้างของเยาวชนรู้สึกราวกับว่าไม่มีการโก่งตรงไปตรงมาและตรงไปตรงมาแสงในเวลากลางวัน จริงๆขอบคุณ ah, Zhong Ren ฉันดูเหมือน"บ่อหยินเขาหายไป!"