边伯贤] 苹果和你朴灿烈变了。变得有点……不对，是非常奇怪。他开始常常

边伯贤] 苹果和你
朴灿烈变了。变得有点……不对，是非常奇怪。
他开始常常来医院看我，而且很少与其他成员一起过来。虽然来时话不多，只是坐坐就走，但依然是非常不可思议的事不是么。
朴灿烈，你在想什么呢。
爬得太高摔得更痛。我都懂的。
但是，碰到与他有关的任何事，我总是这样没有觉悟。
你是想要让我输得更惨所以来欺骗我也好，看我现在的状况于心不忍所以来可怜我也好。
——就让我继续沦陷吧。
你给的痛我都悉数承受，你对我的好我又怎能错过分秒。
换到单人病房之后，日子过得更加无聊。每天不过是躺在病床上翻翻杂志，打打游戏
我还曾拜托鹿晗哥帮我拿了本小说过来。倒不是有兴趣阅读，而是灿烈送来的那束花，我不忍心看它凋零到最后一无所剩。
我小心地扯下几片花瓣，夹在书里，心里想着他什么时候会再来看我。
无聊的日子也总归有些期盼。
但今天，我等来的却是另一个人。
我听见开门声，转过头去，却意外地看到了吴亦凡。
“吴老板……？”
他毫不见外地过来坐下，眼神依然盛气凌人。
“看起来不错啊。”
“嗯？”
“我说你现在的状态。”
“……哦，还好吧。”
面对他时还是有些不自在，但有些事不得不说。
“对了，谢谢。”
他轻挑着眉看我。
“谢我什么？”
“手术的事……听说您帮了不少的忙。”据说吴亦凡找人提前了手术的时间，似乎还安排了资历不错的医生。手术大概下周就能进行，所以我这次便也没出院，而是直接等着动手术的那一天。
“原来是这个。你知道了啊。”他没当回事儿一样。
“嗯，泰信哥告诉我的。”
“泰信哥是谁？”他纳闷地看着我。
“……”我简直要给大老板的记忆力跪了，“……算了。”一个人名他不问我三次是记不住的。
随即我却又恍惚想起第一次和他见面时的场景。那时在昏暗杂乱的包厢里，他看了眼我的身份证，说道：“边伯贤是吗？我记住了。”
头像
zhenshuhan
66楼2013-11-19
操作
之后就再也没有忘记过我的名字。
我望着他，有一瞬间的迷惘。
“怎么了？”他奇怪地看向我，“干嘛盯着我看。”
“……没什么。”意识到自己的失礼，我忙转过头。
“被我迷住了吧。”
他开着玩笑，随手拿起我放在床头的书翻了翻。
书页在他修长的指尖匆匆掠过，几枚已被压得平整的花瓣盘旋着从书中掉落。
我着急地想伸手去捡，输液针管却牵制住了我俯身的动作。
“喂！”我一时忘了面前这人是谁，焦急地说着，“快给我捡起来啊！”
他被我吼得一愣，竟也乖乖地一片一片把花瓣捡起来。
我接过它们，再小心翼翼地夹回书里。
他默不作声地看着我，再转头看了看摆在床头柜上的花瓶。里面那束淡橘色的花朵华彩将尽，快要枯萎。
“朴灿烈送你的？这束花。”吴亦凡问。
我不咸不淡地应着。
“就那么喜欢他啊。”他嗤笑了声。
关你什么事。我没好说出口，就没搭理他。
“哈，那个臭小子，真是。”
“干嘛这样叫他。”我皱眉看他。
“怎么了，不可以么。”他还是挑着眉看我，“对于不喜欢的人，这样的称呼很是客气了。”
虽然懂得“不可能让全世界的人都喜欢你”这样的道理，但是喜欢的人被人讨厌，心情确实不怎么好。
“你都不了解他，哪来的不喜欢。”
“你就知道我不了解他？”他笑着问。
这种社会的上层人物，总是有种自己通晓一切的自大狂妄。
“我和他可是见过面的，”见我不理他，他径自说着，“还聊了好久呢。”
我听得心惊：“你们见过面？聊什么了？”转而又想起灿烈最近的反常，我脱口问道：“你是不是威胁他了？”
结果对面的人像看白痴一样看我。
“你这笨蛋真是——”
“你们到底聊什么了？什么时候的事？”我着急起来，想到灿烈那么讨厌我和吴亦凡见面，害怕后者做出什么更加激怒灿烈的事。
他盯着我看了会儿，回答道：“你啊。”
“诶？”
“我和他能有什么话题，还不是你，”他说，“难道是李夏言啊。”
“所以说到底说了我什么啊！”这人故弄什么玄虚，我心里都火急火燎的了。
“就是——”
吴亦凡刚开口，病房门便再次被打开。
头像
zhenshuhan
67楼2013-11-20
操作
我望过去，赫然看到了门口的朴灿烈。他看到吴亦凡时似乎也怔了下，随即恢复了冰冷的表情。他站在门口没动，也不关门，像是在等着谁出去。
我头皮一阵发麻，心里升腾起不好的预感。回想起之前灿烈的种种举动，我只希望待会儿他下手不要太重才好。
“看来我要走了呢。”吴亦凡识趣地站起身，
“再见。”我望着他，不敢多说什么。
“照顾好自己。”他说着，便向门口走去。
朴灿烈盯着他的眼神简直要吃人。而经过他身边的吴亦凡似乎有一瞬间的停顿，但终究还是什么都没说地离开了。
这之后，朴灿烈才关了房门，走了过来。
“灿烈……”我有点怕他，想要解释什么却无从开口。
“今天感觉怎么样。”他在一旁的椅子上坐下，依然是面无表情的脸孔。
“……挺好的。”我不安地望着他。
他皱着眉看我，“你能不能别这样。我就那么可怕么？”
我扯着嘴角笑了笑。他话虽是这么说，但是在他身边呆惯了的我，清楚他的每一个动作，熟悉他的每一个表情。
我知道他现在心里大概非常火大。
这样的朴灿烈可是个很危险的状态。
沉默了半天，他终于闷闷地问了出来。
“他来找你干什么。”
“就，就是来看看我，没什么。”
“不会还是想跟你上床吧。”他很直接地问了出来，盯着我的眼神有些恐怖。
我暗暗抓紧了被角。
大概我这辈子在他心目中都是这样下贱肮脏的样子了。
“不是的……”我的辩白显得无力，“真的只是来看看我而已。”
他依然盯着我。
“真的？”他忽然认真地问，就像是在真正地确认一样。
——就像是，假如我说“是真的”的话，他便会相信一样。
那么——
“嗯。是真的。”我鼓起勇气回望他。
他没做声，看了我会儿，便闷声叹了口气，像是在压制着火气一般。
他扭过头去不再看我，手随意地摆弄着桌上的东西。我正在犹豫要不要再解释些什么，他的话题却跳到了下一个。
“你这儿怎么还有苹果，”他看了眼桌上的袋子，“不是手术前不能吃这种东西的么。”
“啊那个，”我苦笑了下，“泰信哥买来的。我估计他也忘了我不能吃了。”
说完我就后悔了，因为我瞬间意识到那个“也”字有点用词不当。
我想起了灿烈的那包饼干。
头像
zhenshuhan
69楼2013-11-22
操作
果然他的表情像是吃了苍蝇一样，半天才再开口说话。
“你不能吃是吧，那我吃好了。”他再次恢复了之前那认真的表情看着我，“我要吃苹果。”
“……吃吧。”这算什么，请示吗。那一袋子苹果就在你手边。
“你拿给我。”他定定地看着我。
我不禁怔住。脑海里闪过不久前的片段。
——我现在不能吃东西，你要吃吗？好像还挺甜的。
——不用。我嫌脏。
我半天不知该作何反应，眼看他眉头皱起又要发火，我只好伸手拿了一个苹果。
“我去给你洗洗。”我说着想要下床。
“不用了。”他迅速抢过我手中的苹果，还未等我反应过来，便脆生生地咬了一大口。
我愣了半天，很纠结地开了口：“我说真的呢……还是洗洗吧，医院细菌很多的……”
“又死不了人。”他不管不顾地继续吃。
我望着他的样子，有那么一瞬的恍惚。
——朴灿烈。你到底，在想什么呢。
我望着他发愣，却被他斜眼瞥过来。
“干嘛总是盯着我看。”
我被他说得脸一红。
“就这么喜欢我么。”他的问题依然直截了当。
我想起刚才吴亦凡的问题。
就那么喜欢他啊。
是啊。那么喜欢。赌了性命堵了全部赌了世界般地喜欢。
二十岁的年纪或许还是幼稚的吧。喜欢一个人便是飞蛾扑火，倾尽所有。仿佛不这样去爱的话便不是自己一样。
眼前的人拿着苹果，漂亮的大眼睛朝我望来。
——这是，这是我爱了好些年的面庞啊。
那时对吴亦凡没能说出口的答案，此时此刻却仿佛轻易便能脱口而出。即便会被面前这人嘲讽得一塌糊涂，那也是一定一定要说给他听的答案。
“嗯。很喜欢。”我点点头。
然后等着他的奚落。
但他只是突然笑了。
这么长时间以来从未对我笑过的灿烈，竟然望着我笑了起来。眼睛微微弯着，这样向我望过来的样子让我不敢相信自己的眼睛。为什么要这样对我笑呢，那样美好而耀眼的笑容，我的心脏简直快要负荷不住了。
我呆呆地看着他，忘记了所有的言语。
“我知道的。”他微笑着说。
你当然知道的，你这家伙。我喜欢你这件事，你应该是比任何人都知晓的吧。
他吃完那个苹果后，又从袋子里拿出一个，接着又从他的包里摸出一只签字笔。
头像
zhenshuhan
70楼2013-11-22
操作
“自己待在这种地方挺无聊的吧。”他说。
我困惑地看着他，不知他要做什么。
“我送你一个朋友好了。”
他用笔仔细地在苹果上画着什么。
啊，笑容没有了。但是认真的样子依然帅气。
“我没能过来的时候，”他画完后，把那苹果转向我，“就让它陪着你吧。”
苹果上是漫画主角一样的大眼睛，闪亮闪亮的样子，下方则是一个咧着嘴的大大的笑容。
旁边标注着这位朋友的名字——“苹果灿”。
我看着那颗苹果，说不出话来。
感觉眼泪快要掉下来了。
“无聊的话就跟他说话吧。”
“……”
“不准再叫吴亦凡过来了。”
“不是我叫——”
话未说完就被他霸道地打断。
“喂，接着。”他把“苹果灿”朝我轻轻抛了过来。
我赶忙接住，捧在手心。
苹果灿在对我开心地笑着。
——我的名字啊，是繁盛的果实的意思。
我记得很久很久之前，久到没有任何仇恨与报复之前，他曾这样充满朝气地对我介绍着自己。
——我叫灿烈，朴灿烈。
——请多多指教。
时光一晃好多年。
我握紧了手中的苹果。像是握紧了那些不曾被珍惜的岁月。
头像
zhenshuhan
71楼2013-11-22
操作
19 [朴灿烈] 我怕来不及
我大概有三四天没去看过边伯贤了。
这几天一直在公司排练一个节目的特别舞台。少了一个成员，我们得加倍努力才行。训练与行程排得尤为紧密，连续忙碌了几天都不得休息。我甚至都没时间抽空和夏言见面。
虽然我知道我这是在有意避着她。
我需要时间来整理好要以什么样的姿态和语气对她说出自己的疑问。
等录完重要节目的第二天，已经是边伯贤快要进行手术的前一天了。
——也该去看看他了。
我遮了帽子来到医院，想着等会儿推开病房的门，便又能看到那人静静望过来的样子。
我不自觉地加快了脚步。
然而生活中总是有不可预知的意外。
这次打开房门，则是看到边伯贤蜷缩着躺在床上发抖的样子。他紧闭着双眼，脸色简直是惨白，剧烈的喘息显得他更加虚弱。
我愣住，慌忙跑到他床边。
“你怎么了？！”我焦急地问。这时我才注意到他额头上已然渗出了细密的汗水，手紧紧地按住自己的胃部。
又痛了吗。
他疲惫地抬眼望向我，失了血色的唇动了动，却发不出声音。
但我知道他是在叫我的名字。
“我在呢，我在呢。”我不知该做些什么，只能紧紧抓住他的手，慌乱中才想起来按下床头的紧急按铃。
此时他挣扎着想要起身，我不知所以地扶着他，他却趴在床边呕吐起来。
他之前大概都没吃什么东西吧。
所以吐出来的，大多是血。
望着地上暗红色的一滩液体，我呆在那儿。
他却更加痛苦似的，倚在我身上呻吟着。
在我焦急又不知所措的时候，护士赶了过来，拉过他无力的手臂，机械地推了针镇痛剂。
不一会儿，药效似乎起了作用，他渐渐稳定下来。大概也是被折磨得极为疲惫了，痛感刚刚消散，他便昏睡了过去。
手还被我紧紧地握着。
我轻轻把他在床上放好，给他盖好被子，顺便理了理他凌乱的头发。之后我便重新握住了他的手。那纤瘦的手指冰凉得让人不舒服。
这么瘦小的人，怎么熬得住这病痛的呢。
我呆呆地看着他，想着自己每次来医院探望他也只是坐坐就走，他安安静静地等着我来，再安安静静地看着我离开。每次我看到他时，他都是这样恬淡的模样。
所以，常常是自己一个人忍受这样的疼痛吗。
头像
zhenshuhan
72楼2013-11-22
操作
黑夜来临的时候，自己一个人躲在病房，捂着痛处紧咬牙关，熬过已难以入眠的夜晚吗。
我胡思乱想着，觉得心脏生疼。
这些日子以来，我即使这样来看他，也从未再仔细过问他到底得了什么病。“肯定会好的”，我总是这样想。
会好起来的吧。会的吧。
我坐在他身边，看着他睡梦中依然微微皱起的眉。
不经意转头间，我看到了放在桌上的苹果。
用我名字命名的这颗苹果，现在还是不明状况般地咧着嘴大笑。
呀。不是叫你好好陪着他的吗。
为什么你只会这样傻笑。
他现在很痛难道你看不出来吗。
……我从未像这样觉得无能为力。
为什么要送他这颗苹果呢。每天痛得要死的时候看到笑成这德行的一张脸，换做是我的话我大概会很恼怒的吧？
啊……朴灿烈你这个笨蛋。
我忽然恨不得把那苹果赶紧扔掉。但又想到那个家伙醒来后看不见它又要不开心了。
“你是答应过我的啊，”
我喃喃地对着病床上的人说道。
“……你可要快点好起来。”
边伯贤是第二天早上九点的手术。当时我还在赶一个画报的拍摄。
“灿烈，

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เยีย Boxian] แอปเปิ้ลและคุณPucanlie มีการเปลี่ยนแปลง เล็กน้อยรับ... ขวา เป็นรอยเขามักจะมาโรงพยาบาลเพื่อดูฉัน และไม่ค่อยมีสมาชิกอื่น ๆ แม้ว่านั่งไม่มาก ไป แต่ยังเป็นสิ่งแปลกมากไม่ได้Pucanlie มีอะไรที่คุณคิดไปลดลงมือมากเกินไป และเจ็บมากขึ้น ฉันรู้ว่าอย่างไรก็ตาม ได้พบกับเขาเกี่ยวกับอะไร ฉันเสมอไม่เคร่งครัดคุณต้องสูญเสียยิ่งแย่ลงนอนกับฉันตั้งแต่ฉัน ฉันรู้ตอนนี้ฉันตั้งแต่-ผมยังอยู่คุณให้เจ็บปวดที่ต้องทน คุณดีกับผมว่าสามารถคิดเป็นนาทีได้หลังจากเปลี่ยนไปห้องส่วนตัว ชีวิตธรรมดามาก ทุกวันมีเพียงนอนอยู่บนเตียงมองผ่านนิตยสารและเล่นเกมผมเคย luhan โปรดช่วยฉัน ด้วยเรื่อง ไม่มากความสนใจในการอ่าน แต่ส่งของพวงดอกไม้สว่าง แข็งแกร่ง ไม่อยากเห็นมันตายหมดสุดท้ายเหลือฟรีฉันดึงกลีบกี่ ในสมุด สงสัยว่า เมื่อเขาจะได้เห็นฉันอีกครั้งวันที่น่าเบื่ออยู่เสมอคาดหวังแต่วันนี้ ฉันรอให้ บุคคลอื่นผมได้ยินประตูเปิด เปิด และไม่แปลกใจที่เห็นวู Yifan"เจ้านายวู...... ”เขาไม่ได้เห็นฟิลด์มา และนั่งลง ตายังคง overbearing"ดูดี ”"ฮะ ”"ฉันบอกคุณขณะนี้ ”“…… โอ้ ทั้งหมดขวา ”เมื่อเขาไม่สบายเล็กน้อย แต่สิ่งที่พูด"ใช่ ขอบคุณ ”เขารับกับคิ้วที่ฉัน"ขอบคุณค่ะฉัน ”"การดำเนินงาน...... ได้ยินที่คุณโปรดปรานมาก "วู Yifan กล่าวว่า การจะหาคนดำเนินการก่อนเวลา ดูเหมือนว่า จะยังจัดคุณสมบัติดี ๆ การผ่าตัดอาจจะสัปดาห์ถัดไป ดังนั้นฉันไม่ได้ถ่ายเวลานี้แทนที่จะรอผ่าตัดวันที่"กลายเป็นนี้ คุณรู้ว่า "เขาไม่ได้อย่างจริงจัง"Uh, taixinge บอก ”"ใครคือมิสเตอร์ทักษิณ "เขามองที่ฉัน curiously"..." ฉันจะเป็น นายใหญ่ของหน่วยความจำกับหัวเข่าของเขา "...... ไม่เป็นไร "ไม่ได้ถามชื่อผมจำไม่ได้ครั้งที่สามแล้ว ฉันเป็นฉากความมึนงงเมื่อเขาได้พบเป็นครั้งแรก ขณะนั้นในกล่องดำ cluttered เขามองดูที่รหัสของฉัน และกล่าว ว่า "Boxian เบียนขวา ฉันจำได้ ”Avatarzhenshuhan 66/f 2013-11-19การดำเนินงานไม่มีวันลืมหลังชื่อของฉันฉันมองเขาครู่สับสนคืออะไรผิด "เขามองแปลก ๆ ให้ฉัน ทำไมมีคุณจ้องฉัน ”“…… ที่ถูกต้องทั้งหมด "ตระหนักถึง pas faux ของเขา ฉันเปิด"ได้รับการติดยาเสพติดฉันตอนนี้ ”เขาพูดติดตลก หยิบฉันเปิดในตอนท้ายของหนังสือหน้าระหว่างนิ้วมือของเขานานเร่ง และหลายได้ถูกกดกลีบแบน swirled จากหนังสือในฤดูใบไม้ร่วงฉันกระตือรือร้นในการเข้าถึง และรับผู้โดยสารคอนกรีตเข็มฉีดยาอยู่ฉันอิสระเคลื่อนไหว"เฮลโล "ฉันลืมนี้ก่อนคน impatiently กล่าวว่า รับฉัน ”เขาได้ตะโกนที ครู่ มีชิ้นส่วนแต่ละชิ้นจะรับกลีบดอกไม้ไปฉันถ่ายสมุดคลิปอย่างระมัดระวังแล้วเขามองฉันในความเงียบ หันไปรอบ ๆ และมองที่นอนบนโซฟาแจกัน พวงดอกไม้สีส้มอ่อนมีสีสันที่จะทำ มันจะเหี่ยว"Pucanlie สำหรับคุณ พวงดอกไม้ "ถาม Yifan วูฉันไม่เกลือควรเป็นแบบไม่ มีไฟ"เหมือนเขา "เขาหัวเราะในเสียงอะไรคือธุรกิจของคุณไม่มี ผมไม่ได้บอกว่า การส่งออก คุณไม่จ่ายเขา"อา ที่ผู้ชาย จริง ๆ ”"ทำไมเรียกเขา "ผมขมวดคิ้วเมื่อเขา"มีอะไรผิด ไม่สามารถทำ "เขาถูกถือครองคิ้วที สำหรับผู้ที่ไม่ชอบ ชื่อนี้ได้รับ ”เข้าใจ "ไม่ให้คนชอบคุณโลก" นี้ความจริง แต่เช่นบุคคลขี้เกียจ อารมณ์ไม่ดีได้"คุณไม่ได้รู้ว่าเขา ที่ต้องการ ”"คุณรู้หรือไม่รู้เขา "เขาถาม ด้วยรอยยิ้มร่ำรวยสังคม ประเภทนี้มักจะรู้ทุกอย่างมี pompous หยิ่งตัวเอง"ฉันได้พบกับเขา ฉันละเว้นเขา เขากล่าว "ยังคุยกันเป็นเวลานาน ”ได้ยินเสียงน่าเป็นห่วง: "คุณได้พบหรือไม่ พูดคุยเกี่ยวกับ "ในเลี้ยว คิดว่าแข็งแรง สดใสล่าสุดผิดปกติ ฉัน blurted ได้คุณคุกคามเขา ”ผลลัพธ์ในภาพเหมือนของคนบ้าอย่างผม"คุณหลอก-""สิ่งคุณพูดหรือไม่ เมื่อนี้ไม่ได้เกิดขึ้นหรือไม่ "ผมกังวล เห็นวู Yifan คิดไม่ชอบสดใส แข็งแรง กลัวว่าจะทำสิ่งที่ระคายเคืองน้อยสดใส รุนแรงเขาเริ่มในขณะที่ผม และตอบกลับ: "คุณ ”"เอ๊ะ ”"และเขามีอะไร ไม่ใช่คุณ เขากล่าวว่า "มันเป็น Li Xiayan ”"ดังนั้นหลังจากทั้งหมดว่า ฉันว่า "นี้คนดังนั้นสิ่งลึกลับ huojihuoliao หัวใจของฉัน"มี-"เพียงเปิด Yifan วู ประตูเปิดอยู่อีกAvatarzhenshuhan 67 ปี 2013-11-20การดำเนินงานผมมองผ่าน ประหลาดใจเพื่อดูของ pucanlie เมื่อเขาเห็น Yifan วูดูเหมือนว่าจะ มี startled ต่อไป ดำเนินต่อนิพจน์เย็น เขายืนอยู่ในประตูได้ย้าย ได้ไม่ ปิด ที่กำลังจะออกไปฉันหนังศีรษะเป็นหัวใจ หัวใจค่าความรู้สึกที่ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ การดำเนินการที่สดใส แข็งแรงก่อนที่จะเรียกคืน ฉันหวังว่าเขาคงไม่หนาเกินไปจะทำภายหลัง"ดูเหมือนว่า ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้ "Yifan วูเล่นกูสเบอร์รีกุหลาบ"ลา "ฉันมองเขา กลัวที่จะพูดอะไร"ใช้ดีดูแลตัวเอง "เขากล่าวว่า แล้วเดินไปประตูPucanlie จ้องไปที่ตาของเขากินคน หลังจาก Yifan วูรอบเขาดูเหมือนจะ มีช่วงของการหยุดชั่วคราว แต่ไม่ได้บอกว่า ที่เหลือทั้งหมดหลังจากหลังจากนั้น pucanlie ปิดประตู เดินผ่านเพียง"สามารถสำรวจ......" ฉันกลัวเล็กน้อยของเขา พยายามอธิบายอะไรพูดไม่ได้"วิธีคุณรู้สึกวันนี้ "เขานั่งลงด้านของเก้าอี้ expressionless หน้าก่อนหน้านั้น“…… สวยดี "ฉันมองเขากังวลใจเขา frowned ที "คุณสามารถ มา ฉันน่ากลัว ”ฉันยิ้มที่มุมปากของเขา เขาพูดไปนั้น แต่คุ้นเคยกับนั่งกับเขา ฉันรู้ว่าเขาไป เขาทุกสีหน้า我知道他现在心里大概非常火大。这样的朴灿烈可是个很危险的状态。沉默了半天，他终于闷闷地问了出来。“他来找你干什么。”“就，就是来看看我，没什么。”“不会还是想跟你上床吧。”他很直接地问了出来，盯着我的眼神有些恐怖。我暗暗抓紧了被角。大概我这辈子在他心目中都是这样下贱肮脏的样子了。“不是的……”我的辩白显得无力，“真的只是来看看我而已。”他依然盯着我。“真的？”他忽然认真地问，就像是在真正地确认一样。——就像是，假如我说“是真的”的话，他便会相信一样。那么——“嗯。是真的。”我鼓起勇气回望他。他没做声，看了我会儿，便闷声叹了口气，像是在压制着火气一般。他扭过头去不再看我，手随意地摆弄着桌上的东西。我正在犹豫要不要再解释些什么，他的话题却跳到了下一个。“你这儿怎么还有苹果，”他看了眼桌上的袋子，“不是手术前不能吃这种东西的么。”“啊那个，”我苦笑了下，“泰信哥买来的。我估计他也忘了我不能吃了。”说完我就后悔了，因为我瞬间意识到那个“也”字有点用词不当。我想起了灿烈的那包饼干。头像zhenshuhan 69楼2013-11-22操作果然他的表情像是吃了苍蝇一样，半天才再开口说话。“你不能吃是吧，那我吃好了。”他再次恢复了之前那认真的表情看着我，“我要吃苹果。”“……吃吧。”这算什么，请示吗。那一袋子苹果就在你手边。“你拿给我。”他定定地看着我。我不禁怔住。脑海里闪过不久前的片段。——我现在不能吃东西，你要吃吗？好像还挺甜的。——不用。我嫌脏。我半天不知该作何反应，眼看他眉头皱起又要发火，我只好伸手拿了一个苹果。“我去给你洗洗。”我说着想要下床。“不用了。”他迅速抢过我手中的苹果，还未等我反应过来，便脆生生地咬了一大口。我愣了半天，很纠结地开了口：“我说真的呢……还是洗洗吧，医院细菌很多的……”“又死不了人。”他不管不顾地继续吃。我望着他的样子，有那么一瞬的恍惚。——朴灿烈。你到底，在想什么呢。我望着他发愣，却被他斜眼瞥过来。“干嘛总是盯着我看。”我被他说得脸一红。“就这么喜欢我么。”他的问题依然直截了当。我想起刚才吴亦凡的问题。就那么喜欢他啊。是啊。那么喜欢。赌了性命堵了全部赌了世界般地喜欢。二十岁的年纪或许还是幼稚的吧。喜欢一个人便是飞蛾扑火，倾尽所有。仿佛不这样去爱的话便不是自己一样。眼前的人拿着苹果，漂亮的大眼睛朝我望来。——这是，这是我爱了好些年的面庞啊。那时对吴亦凡没能说出口的答案，此时此刻却仿佛轻易便能脱口而出。即便会被面前这人嘲讽得一塌糊涂，那也是一定一定要说给他听的答案。“嗯。很喜欢。”我点点头。然后等着他的奚落。但他只是突然笑了。这么长时间以来从未对我笑过的灿烈，竟然望着我笑了起来。眼睛微微弯着，这样向我望过来的样子让我不敢相信自己的眼睛。为什么要这样对我笑呢，那样美好而耀眼的笑容，我的心脏简直快要负荷不住了。我呆呆地看着他，忘记了所有的言语。“我知道的。”他微笑着说。你当然知道的，你这家伙。我喜欢你这件事，你应该是比任何人都知晓的吧。他吃完那个苹果后，又从袋子里拿出一个，接着又从他的包里摸出一只签字笔。头像zhenshuhan 70楼2013-11-22操作“自己待在这种地方挺无聊的吧。”他说。我困惑地看着他，不知他要做什么。“我送你一个朋友好了。”他用笔仔细地在苹果上画着什么。啊，笑容没有了。但是认真的样子依然帅气。“我没能过来的时候，”他画完后，把那苹果转向我，“就让它陪着你吧。”苹果上是漫画主角一样的大眼睛，闪亮闪亮的样子，下方则是一个咧着嘴的大大的笑容。旁边标注着这位朋友的名字——“苹果灿”。我看着那颗苹果，说不出话来。感觉眼泪快要掉下来了。“无聊的话就跟他说话吧。”“……”“不准再叫吴亦凡过来了。”“不是我叫——”话未说完就被他霸道地打断。“喂，接着。”他把“苹果灿”朝我轻轻抛了过来。我赶忙接住，捧在手心。苹果灿在对我开心地笑着。——我的名字啊，是繁盛的果实的意思。我记得很久很久之前，久到没有任何仇恨与报复之前，他曾这样充满朝气地对我介绍着自己。——我叫灿烈，朴灿烈。——请多多指教。时光一晃好多年。我握紧了手中的苹果。像是握紧了那些不曾被珍惜的岁月。头像zhenshuhan 71楼2013-11-22操作19 [朴灿烈] 我怕来不及我大概有三四天没去看过边伯贤了。这几天一直在公司排练一个节目的特别舞台。少了一个成员，我们得加倍努力才行。训练与行程排得尤为紧密，连续忙碌了几天都不得休息。我甚至都没时间抽空和夏言见面。虽然我知道我这是在有意避着她。我需要时间来整理好要以什么样的姿态和语气对她说出自己的疑问。等录完重要节目的第二天，已经是边伯贤快要进行手术的前一天了。——也该去看看他了。我遮了帽子来到医院，想着等会儿推开病房的门，便又能看到那人静静望过来的样子。我不自觉地加快了脚步。然而生活中总是有不可预知的意外。这次打开房门，则是看到边伯贤蜷缩着躺在床上发抖的样子。他紧闭着双眼，脸色简直是惨白，剧烈的喘息显得他更加虚弱。我愣住，慌忙跑到他床边。“你怎么了？！”我焦急地问。这时我才注意到他额头上已然渗出了细密的汗水，手紧紧地按住自己的胃部。又痛了吗。他疲惫地抬眼望向我，失了血色的唇动了动，却发不出声音。但我知道他是在叫我的名字。“我在呢，我在呢。”我不知该做些什么，只能紧紧抓住他的手，慌乱中才想起来按下床头的紧急按铃。此时他挣扎着想要起身，我不知所以地扶着他，他却趴在床边呕吐起来。他之前大概都没吃什么东西吧。所以吐出来的，大多是血。望着地上暗红色的一滩液体，我呆在那儿。他却更加痛苦似的，倚在我身上呻吟着。在我焦急又不知所措的时候，护士赶了过来，拉过他无力的手臂，机械地推了针镇痛剂。不一会儿，药效似乎起了作用，他渐渐稳定下来。大概也是被折磨得极为疲惫了，痛感刚刚消散，他便昏睡了过去。手还被我紧紧地握着。我轻轻把他在床上放好，给他盖好被子，顺便理了理他凌乱的头发。之后我便重新握住了他的手。那纤瘦的手指冰凉得让人不舒服。这么瘦小的人，怎么熬得住这病痛的呢。
我呆呆地看着他，想着自己每次来医院探望他也只是坐坐就走，他安安静静地等着我来，再安安静静地看着我离开。每次我看到他时，他都是这样恬淡的模样。
所以，常常是自己一个人忍受这样的疼痛吗。
头像
zhenshuhan
72楼2013-11-22
操作
黑夜来临的时候，自己一个人躲在病房，捂着痛处紧咬牙关，熬过已难以入眠的夜晚吗。
我胡思乱想着，觉得心脏生疼。
这些日子以来，我即使这样来看他，也从未再仔细过问他到底得了什么病。“肯定会好的”，我总是这样想。
会好起来的吧。会的吧。
我坐在他身边，看着他睡梦中依然微微皱起的眉。
不经意转头间，我看到了放在桌上的苹果。
用我名字命名的这颗苹果，现在还是不明状况般地咧着嘴大笑。
呀。不是叫你好好陪着他的吗。
为什么你只会这样傻笑。
他现在很痛难道你看不出来吗。
……我从未像这样觉得无能为力。
为什么要送他这颗苹果呢。每天痛得要死的时候看到笑成这德行的一张脸，换做是我的话我大概会很恼怒的吧？
啊……朴灿烈你这个笨蛋。
我忽然恨不得把那苹果赶紧扔掉。但又想到那个家伙醒来后看不见它又要不开心了。
“你是答应过我的啊，”
我喃喃地对着病床上的人说道。
“……你可要快点好起来。”
边伯贤是第二天早上九点的手术。当时我还在赶一个画报的拍摄。
“灿烈，

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

边伯ฮยอน ]
朴灿烈แอปเปิ้ลและคุณเปลี่ยนไป เริ่มมีอะไร . . . . . . . . . . . . . . มันแปลกมากๆ

เขาก็มักจะมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูฉันและสมาชิกคนอื่นๆและไม่ค่อยมาด้วยกัน แต่เมื่อไม่ได้พูดอะไรมากแค่แวะไปแต่ก็ยังเป็นสิ่งที่น่าทึ่งมากใช่ไหม ?
朴灿烈 , คุณคิดอะไรอยู่ ?
ปีนสูงเกินไปแย่ลง และฉันก็เข้าใจ

แต่เจอกับเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ผมขาดจิตสำนึกแบบนี้เสมอ

คุณต้องการให้ฉันไปหลอกฉันได้สูญเสียที่เลวร้ายหรือมองฉันตอนนี้ไม่มีหัวใจแล้วมาสงสารฉันหรือ

- จะให้ฉันยังคงลดลง .

ของความรู้สึกเจ็บปวดที่คุณให้ฉันทั้งหมดที่ทนคุณดีต่อฉันฉันก็จะไม่พลาดนาที

เปลี่ยนเป็นห้องส่วนตัวแล้วมีชีวิตที่น่าเบื่อมากขึ้น แต่ทุกวันที่กำลังนอนอยู่บนเตียงเรียกดูนิตยสารและเล่นเกมครับ

ผมเคย鹿晗ฮยองช่วยผมเอานิยายมา ไม่ได้มีความสนใจในการอ่านแต่ชานพระส่งช่อดอกไม้ , ผมไม่อาจทนดูภาพนั้นจางหายไปจนไม่มีอะไรเหลือ


ฉันค่อยๆดึงกลีบไว้ในหนังสือและคิดว่าเมื่อไหร่เค้าจะมาหาฉัน

เบื่อเวลายังคาดหวังบางอย

แต่ในวันนี้ผมก็จะรอแต่คนอื่น ผมได้ยินเสียงประตูเปิดและหันไปแต่บังเอิญเห็นวูยิ

" " " " " " อู๋ . . . . . . . . . . . . . . ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

เขาก็เห็นแววตาหยิ่งๆมานั่งตรงนี้

" ดูดี . . . . . . .

" . . . . . . ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

" ผมบอกสิ่งที่คุณเป็นในตอนนี้ . . . . . . .

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . โอ้ , โอเค . . . . . . .

เมื่อเผชิญหน้ากับเขาค่อนข้างอึดอัดแต่บางเรื่องต้องพูด

" ขอบคุณ " . . . . . .

เขาก็เลือกคิ้วมองฉัน

" ขอบคุณ " ?

" " " " " " เรื่องการผ่าตัด . . . . . . . . . . . . . . ผมได้ยินว่าคุณช่วยได้ " " " " " " " . . . . . . . มันบอกว่าหาคนวูยิตามกำหนดเวลาผ่าตัดและดูเหมือนจะกำหนดคุณสมบัติที่ดีของแพทย์ ประมาณสัปดาห์หน้าจะดำเนินการผ่าตัดดังนั้นในครั้งนี้ผมจะยังไม่ออกจากโรงพยาบาลโดยตรงแต่จะรอผ่าตัดในวันนั้น

" " " " " " มันกลับกลายเป็นว่าคุณก็รู้ . . . . . . . . . . . . . . เขาไม่ได้ทำมันอย่างจริงจัง

" . . . . . . พี่ไทยบอก " . . . . . .

" " " " " " ใครคือพี่ไทย ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " " เขาสงสัยมองมาที่ฉัน

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ผมจะคุกเข่าให้หัวหน้าใหญ่ในความทรงจำ " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ช่างมันเถอะ . . . . . . . ชื่อที่คนเป็นสามครั้งเขาไม่ถามผมจำไม่ได้

แล้วฉันก็จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกับเขาในความมึนงงของฉากเมื่อ ในเวลาที่สุ่มในกล่องมืดเขาเห็นตาเห็นตัวตนของฉันและกล่าวว่า : " 边伯ฮยอนใช่มั้ย ? ? ? ? ? ? ? ผมจำได้ว่า " " " " " " " . . . . . . .








66 zhenshuhan หัวชั้น 2013-11-19

เพิ่มเติมหลังจากการดำเนินงานที่ไม่ได้ลืมชื่อฉัน

ผมมองเขามีช่วงเวลาที่สับสน

" เกิดอะไรขึ้น ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " " เขาดูแปลกไปจากฉัน " ทำไมมองมาที่ฉัน . "

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " มีอะไร . . . . . . . ตระหนักในความสำคัญของการหันหัวฉันยุ่ง

" ชอบฉัน . . . . . . . " " " " " " "
เขาเล่นผมวางไว้บนหัวเตียงพร้อมหยิบหนังสือพลิก
หน้าก่อนที่เขาจะวิ่งผ่านปลายนิ้วเรียวยาวกดไม่กี่ชิ้นได้ถูกแบนจากหนังสือวงกลมกลีบร่วง

ผมกังวลที่จะเอื้อมมือไปหยิบหลอดเข็มฉีดก็ขัดขวางผมโน้มการเคลื่อนไหว

" เฮ้ย ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " " ฉันลืมไปว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใครอย่างใจจดใจจ่อ " , " จะให้ฉันหยิบมันขึ้นมา ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " "

เขาถูกตะโกนใส่ฉันต้องตะลึงก็เชื่อฟังและชิ้นโยนกลีบดอกไม้ขึ้นมา

ผมใช้พวกเขาและระมัดระวังคลิปสอนใน

เขาเลิกมองฉันแล้วมองแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ลำแสงสีส้มอ่อนนั้นจะทำให้สีของดอกไม้ที่กำลังจะตาย

" " " " " " 朴灿烈ส่งคุณมาเหรอ ? ช่อดอกไม้นี้ " " " " " " " . . . . . . . ถามวูยิ

ผมจะ不咸不淡 .

" " " " " " ก็ชอบเขามากขนาดนั้น . . . . . . . เขาหัวเราะเสียง


มันกงการอะไรของคุณ ผมไม่ได้จะพูดก็ไม่ได้พูดกับเขาในการส่งออก

" . . . ที่ไอ้เด็กนี่มัน . . . . . . .

" ทำไมเรียกเขาแบบนั้น . . . . . . . ฉันขมวดคิ้วมองเขา

" " " " " " มีอะไรไม่ได้ . . . . . . . เขายังเลือกคิ้วมองฉัน " สำหรับคนไม่ชอบเช่นเรียกมันเป็นมารยาท . . . . . . .

แม้จะรู้ว่า " ไม่อาจทำให้คนทั้งโลกชอบเธอ " เพราะแต่ชอบถูกคนอื่นเกลียดคนอารมณ์ไม่ค่อยดี

" " " " " " คุณไม่รู้หรอกว่าอะไรที่ไม่ชอบ . . . . . . .

" " " " " " คุณจะรู้ว่าผมไม่ได้รู้จักเขา ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " " เขาถามยิ้มๆ

รูปด้านบนนี้ในสังคมและมีเสมอรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองหยิ่งหยิ่ง

" ฉันและเขาได้เจอ " " " " " " " จะเห็นได้ว่าผมไม่ได้สนใจเขาเขาก็กล่าวว่า " คุยกันนาน . . . . . . .

ผมฟังอีก : " คุณเคยเจอ ? ? ? ? ? ? ? คุยเรื่องอะไร " " " " " " " ? ? ? ? ? ? ? แต่จำได้ว่าชานพระแปลกๆที่ฉันพูด : " คุณจะไม่คุกคามเขา ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

ดูผลตรงข้ามมองผมเหมือนคนโง่

" คุณโง่จริงๆ - - " " " " " " " " " " " " "

คุณกำลังคุยเรื่องอะไร ? ? ? ? ? ? ? เวลาอะไร " " " " " " " ? ? ? ? ? ? ? ฉันเป็นกังวลเรื่องความโกรธเกลียดผมและชานวูยิหลังเจอกันกลัวจะทำอะไรรุนแรงมากขึ้นทำให้ชาน .
เค้ามองฉันสักพักและตอบว่า " คุณ . . . . . . .

" " " " " " . . . . . ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

" ฉันและเขาจะได้มีหัวข้อที่ไม่ใช่คุณ , " เขากล่าวว่า , " มันไม่ได้เป็น李夏言อ่า . . . . . . .

" แล้วมันพูดเรื่องอะไรฉัน ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " " เป็นคน故弄สูงส่งอะไร , ผมกำลังร้อน . " คือ . . . " " " " " " "





ยิวูเพิ่งเปิดประตูก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง





หัวzhenshuhan







2013-11-20 67 อาคารงานมองไปที่ประตู朴灿烈ตกใจที่เห็น เขาเห็นวูยิดูเหมือนจะอึ้งไปเมื่อเย็นลงแล้วกลับไปดู เขายืนอยู่หน้าประตูยังไม่ปิดไม่ขยับเหมือนกำลังรอใคร

ผมรู้สึก shivers เย็นในใจไม่ได้รู้สึกดีขึ้น นึกถึงพระก่อนชานของการย้ายทั้งหมดและผมก็หวังว่าเขาจะทำเขาจะไม่หนักเกินไปแล้ว

" ฉันต้องไปแล้ว . . . . . . . วูยิฉูพื้นดินยืนขึ้น " ลาก่อน . . . . . . . ฉันมองเขาไม่กล้าพูดอะไรมาก

" ดูแลตัวเองให้ดี . . . . . . . เขาพูดและเดินไปที่ประตู

朴灿烈จ้องดวงตาของเขาแทบจะกินคน วูยิและเดินผ่านเขาดูเหมือนจะหยุดชั่วขณะแต่มันก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว 朴灿烈

แล้วจะมาปิดที่ประตูบ้าน

" " " " " " รุนแรงจัง . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ผมกลัวเขาจะไม่เปิดปากอธิบายอะไร

" วันนี้รู้สึกยังไง . . . . . . . เขาอยู่ข้างๆเก้าอี้ที่ยังคงไม่แสดงสีหน้าของใบหน้า

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ก็ดี . . . . . . . ฉันมองเขาอย่างไม่มั่นคง
เขาขมวดคิ้วมองฉัน " คุณจะไม่ทำ ผมจะน่ากลัว ?

ผมจะฉีกยิ้มที่มุมปาก เขากล่าวว่าเมื่อเขาใช้อยู่ข้างๆฉันเขาได้ชัดเจนทุกการกระทำของเขาในแต่ละใบหน้าที่คุ้นเคย
ฉันรู้ว่าตอนนี้เขาก็อาจจะโกรธมาก

มันเป็นสภาพที่อันตราย朴灿烈

เงียบไปครู่หนึ่งและในที่สุดเขาก็ถามออกมาอย่างอึดอัด

" เขามาหาคุณจะทำอะไร . . . . . . .

" " " " " " เพื่อดูว่ามันคืออะไร . . . . . . .

" " " " " " จะยังอยากนอนกับคุณ . . . . . . . " " " " " " " เขาค่อนข้างตรงและถามออกมามองฉันน่ากลัว

ผมก็เข้าใจโดยมุม

ผมในชีวิตนี้ในความคิดของเขาก็เป็นแบบนี้เหมือนสกปรกสกปรก

" ไม่ได้ . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ฉันอ่อนแอปกป้องตัวเอง " ก็แค่จะดูว่าฉัน . . . . . . . " " " " " " "

เขายังคงมองมาที่ฉัน

" จริงๆนะ ? " จู่ๆเขาก็ถามอย่างจริงจังเหมือนที่แท้จริงในการยืนยัน .


. . . เหมือนกับว่าถ้าผมบอกว่า " เป็นความจริง " " " " " " " ถ้าเขาจะเชื่อ . งั้น . . .

" . . . . . . จริงๆ " " " " " " " . . . . . . . ผมถึงได้รวบรวมความกล้าที่จะมองย้อนกลับไปที่เขา
เขาเงียบและมองฉันสักพักก็เบื่อเสียงถอนหายใจเหมือนกำลังระงับความโกรธโดยทั่วไป

เขาหันหน้าไปมองที่ฉันมือฟรีเล่นกับสิ่งของบนโต๊ะ ตอนนี้ผมลังเลจะอธิบายอะไรก็กระโดดไปที่หัวข้อของเขาต่อไป

" " " " " " คุณสามารถมีแอปเปิ้ล , " " " " " " " เค้ามองไปที่โต๊ะของถุง" ไม่กินของพวกนี้ก่อนผ่าตัดไม่ได้ ? . . . . . . .

" . . . " ผมเบ้หน้า " พี่ไทยซื้อมา ฉันคิดว่าเขาจะลืมผมไม่ได้กิน " " " " " " " . . . . . . .

เสร็จแล้วผมจะเสียใจเพราะฉันทันทีตระหนักว่า " มัน " เป็นคำที่เป็นบิตของการเรียกชื่อผิด

ผมนึกถึงชานที่แข็งแกร่งกรอบของขนมปัง








69 หัว zhenshuhan งาน

" ชั้น 2013-11-22 สีหน้าของเขาเหมือนกินแมลงวันชอบก่อนจะพูดเพียงครึ่งวัน

" " " " " " คุณไม่สามารถกินใช่ฉันกินอิ่ม . . . . . . . เขาอีกครั้งก่อนที่จะมองฉันมันดูจริงจัง " ฉันกินแอปเปิ้ล . . . . . . .

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " กิน . . . . . . . นี่มันอะไรขอคําแนะนํา ?มันเป็นถุงแอปเปิ้ลคือที่ปลายนิ้วของคุณ

" แล้วนายพาฉัน . . . . . . . เขาจะมองฉัน

ผมรู้สึกกลัว แวบเข้ามาในหัวก่อนที่คลิป


. . . ตอนนี้ฉันยังไม่กินอะไรที่คุณจะกินมันมั้ย ? ? ? ? ? ? ? ดูเหมือนจะหวานมาก


. . . ไม่ต้อง ฉันเกลียดที่สกปรก

ผมครึ่งวันไม่รู้จะทำอะไร , เห็นคิ้วของเขาย่นจะโกรธที่ฉันต้องหยิบแอปเปิ้ล

" " " " " " ผมจะพาคุณไปล้าง . . . . . . . ฉันลุกจากเตียงและบอกว่าเขาต้องการ

" " " " " " ไม่ต้อง . . . . . . . เขารีบคว้ามือฉันแอปเปิ้ลยังไม่ได้แล้วผมจะตอบกลับมาอย่างเข้าปากเปราะ

ผมใช้เวลาครึ่งวันเป็นพันเปิดปาก : " ฉันหมายถึง . . . . . . . . . . . . . . หรืออาบน้ำ