眼睛张开，眼泪就会掉下来谁都可以，不怕孤单我的寂寞却过不了关她已离开，

眼睛张开，眼泪就会掉下来

谁都可以，不怕孤单

我的寂寞却过不了关

她已离开，没有人为我等待

空虚躲在，黑暗角落

下一瞬间就袭卷过来

大声哭，喊她的名字

在世界尽头，回声那么微弱

想挽留，却又不敢说

后悔的眼泪，沉重的让我低头

不要离开，为什么不说出来

爱把人推开，不用对白

眼泪就会像大海犯滥

大声哭，喊她的名字

在世界尽头，呼救都被淹没

想挽留，却不知所措

后悔的眼泪，泄漏了我的脆弱

脆弱

大声哭，喊她的名字

在世界尽头，呼救都被淹没

想挽留，却不知所措

后悔的眼泪，释放了我的脆弱

眼睛张开，旧画面浮现起来

那一些记忆，曾经温暖

现在却是冰封的港湾。

现在却是冰封的港湾。

那一些记忆，曾经温暖

现在却是冰封的港湾。

现在却是冰封的港湾。

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เปิดตา น้ำตาจะตกทุกคนสามารถ ไม่กลัวอยู่คนเดียวความเหงาของฉัน แต่ไม่ผ่านเธอมีเหลือ ไม่มีใครรอยกเลิกซ่อนในมุมมืดตีทันทีภายใต้ร้องไห้ดัง ตะโกนชื่อเธอที่สุดของโลก ECHO อ่อนแอดังนั้นต้องการเข้าพัก แต่กล้าพูดว่า ไม่น้ำตาของริเกร็ต หนักให้ฉันโบว์ไม่ไป ทำไมไม่พูดมันออกมาชอบที่จะผลักดันคนไป โดยไม่มีการพูดคุยน้ำตาจะทำให้ทะเลที่ร้องไห้ดัง ตะโกนชื่อเธอที่สุดของโลก ความช่วยเหลือถูกจมต้องการเข้าพัก สงสัยอะไรน้ำตาของริเกร็ต จุดอ่อนของฉันออกเปราะบางร้องไห้ดัง ตะโกนชื่อเธอที่สุดของโลก ความช่วยเหลือถูกจมต้องการเข้าพัก สงสัยอะไรเสียใจน้ำตาของ และออกของฉันอ่อนแอรูปภาพเก่า เปิดตาขึ้นมาความทรงจำเหล่านั้น เมื่ออบอุ่นตอนนี้ เป็นท่าน้ำแข็งตอนนี้ เป็นท่าน้ำแข็งความทรงจำเหล่านั้น เมื่ออบอุ่นตอนนี้ เป็นท่าน้ำแข็งตอนนี้ เป็นท่าน้ำแข็ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เปิดตาน้ำตาจะตกอยู่และไม่มีใครสามารถไม่กลัวความเหงาสามารถชนะความเหงาของฉัน แต่เธอทิ้งไม่มีใครฉันรอความว่างเปล่าซ่อนตัวอยู่ในมุมที่มืดในขณะนี้ที่จะมาวิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเรียกชื่อของเธอในท้ายที่สุดของโลกแล้วสะท้อนลมต้องการที่จะอยู่ แต่ไม่กล้าบอกว่าน้ำตาของความเสียใจหนักให้ฉันลงไม่ได้ออกทำไมไม่บอกว่ามันชอบที่จะผลักดันคนที่อยู่ห่างออกไปโดยไม่มีการเจรจาจะเป็นเช่นทะเลน้ำตากระทำตามอำเภอใจร้องไห้ออกมาดัง ๆ ตะโกน ชื่อของเธอในการสิ้นสุดของโลกที่เรียกร้องให้ความช่วยเหลือจะจมน้ำต้องการที่จะอยู่ แต่สิ่งที่ต้องทำน้ำตาเสียใจรั่วไหลของฉันเปราะบางเปราะบางร้องไห้สะอึกสะอื้นตะโกนชื่อของเธอในที่สุดของโลก, โทรขอความช่วยเหลือจะจมน้ำต้องการที่จะอยู่ แต่ที่สูญเสียน้ำตาของความเสียใจปล่อยของที่เปราะบางของฉันตาเปิดภาพเก่าวังวนว่าหน่วยความจำบางครั้งอบอุ่นแต่ตอนนี้พวกเขาจะถูกแช่แข็งท่าเรือ ตอนนี้มันเป็นท่าเรือแช่แข็ง ที่หน่วยความจำบางครั้งอบอุ่นและตอนนี้ก็เป็นท่าเรือแช่แข็ง ตอนนี้มันเป็นท่าเรือแช่แข็ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลืมตาแล้วน้ำตาจะตก

ทุกคนจะได้ไม่เหงา

ผมเหงาแต่ไม่เคยผ่าน

เธอได้ทิ้งและไม่มีใครรอผม

ว่างอยู่ในมุมมืด

ในชั่วพริบตาที่กวาดมา

ร้องไห้เสียงดังตะโกนชื่อเธอ

ที่จุดสิ้นสุดของโลกอ่อนแอ , ก้องแล้ว

อยากให้แต่เธอไม่กล้าพูด

เสียใจน้ำตาขอฉันคำนับหนัก

อย่าทิ้งทำไมไม่พูดมันออกมา

ความรักทำให้คนเปิดบทสนทนา

ไม่เหมือนทะเลาน้ำตาจะท่วม

ร้องไห้เสียงดังตะโกนชื่อเธอ

ที่จุดสิ้นสุดของโลกและขอความช่วยเหลือที่ถูกน้ำท่วม

อยากให้แต่งง

เสียใจน้ำตารั่วผมเปราะบางเปราะ







ร้องไห้เสียงดังตะโกนชื่อเธอ

ที่จุดสิ้นสุดของโลก , ขอความช่วยเหลือที่ถูกน้ำท่วม

อยากให้แต่งง

เสียใจน้ำตาปล่อยเปราะบางของฉัน

ตาเปิดรูปเก่าที่เข้ามา

บางความทรงจำที่เคยอบอุ่น

แต่ตอนนี้อยู่ที่ท่าเรือ

แต่ตอนนี้อยู่ที่ท่าเรือ

มันบางส่วนของความทรงจำที่เคยอบอุ่น

แต่ตอนนี้อยู่ที่ท่าเรือ

แต่ตอนนี้อยู่ที่ท่าเรือ