若為此弦聲寄入一段情北星遙遠與之呼應再為你取出這把桐木琴我又彈到如此用

若為此弦聲寄入一段情
北星遙遠與之呼應
再為你取出這把桐木琴
我又彈到如此用心

為我解開腳腕枷鎖的那個你
哼著陌生鄉音走在宮闈裏
我為君王撫琴時轉頭看到你
弦聲中深藏初遇的情緒

月光常常常常到故里
送回多少離人唏噓
沿著你餵給我的那勺熱粥
這年月能悄悄的過去

燈輝搖曳滿都城聽著雨
夜風散開幾圈漣漪
你在門外聽我練這支曲
我為你備一件蓑衣

琴聲傳到尋常百姓的家裏
有人歡笑有人在哭泣
情至深處我也落下了淚一滴
隨弦斷復了思鄉的心緒

你挽指做蝴蝶從窗框上飛起
飛過我指尖和眉宇
呼吸聲只因你漸漸寧靜
吹了燈讓我擁抱著你

冬至君王釋放我孤身歸故里
我背著琴步步望回宮闈裏
你哼起我們熟知的那半闕曲
它夾雜著你低沈的抽泣

路途長長長長至故里
是人走不完的詩句
把悲歡譜作曲為你彈起
才感傷為何身不由己

月光常常常常照故里
我是放回池中的魚
想著你餵給我那勺熱粥
這回憶就完結在那裏
這年月依然悄悄過去

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตำหนิในสายอักขระนี้ส่งเป็นความสัมพันธ์เชิงดาวเหนือ遙ขั้วไกลเรียกว่าหยิงแล้ว คุณจะออกนี้ประดิษฐ์ทองด่านผมจึงระมัดระวังเนื่องจากผมเปิด เท้าข้อมือพันธบัตรรวมหนึ่งคุณเซียงร้องเสียงประหลาดในบ้าน闈ที่นี่ผมคิดว่า กษัตริย์ฟูชินเมื่อ threes มุ่งหน้าไปพบต้นสายเชิงลึกอารมณ์มักจะแสงจันทร์ไปบ้านส่งกลับจำนวนน้ำหนักหนึ่ง Hey Xuตามที่คุณติดตามฉันข้าวต้มร้อนช้อนนี้สามารถจัดส่งไปให้ฝน燈輝搖ทิง sheave ลากเต็มหลวงคืนลมจะออกทั้งวง漣ยี่ทิงฉันนอกประตู ที่คุณฝึกเพลงนี้ผมให้อุปกรณ์ของคุณกับเสื้อกันฝน coirเซิ่งฉิน傳尋มักจะคนที่บ้านหวนหัวเราะคนร้องไห้เสร็จสิ้นที่ลึกและหล่นน้ำตาหล่นแอร์เบรคเกอร์มีสตริงที่กลับ緒หัวใจเซียงซีคุณทำผีเสื้อส่งเสริมกรอบหน้าต่างในการบินบินผ่านนิ้วมือและหน้าผากของฉันเราหายใจเจียนเจียน sheng สำหรับหนิงเย็นระเบิด燈ให้ฉันกอดคุณฤดูหนาวอายันคิงส์釋บ้านของฉันของ GUI ดังที่ฉันมองกลับฮาร์ปขั้นตอนหลังพา闈ที่นี่คุณครวญเรารู้เพลง queคุณ sob 雜เจียต่ำบ้านถนนยาวยาวยาวยาวคนไม่จบในบทกวีองค์ประกอบสำหรับคุณแดน bei Huan 譜ส้นทำไม involuntarilyมูนไลท์มักจะใช้บ้านผมกลับมาในสระว่ายน้ำของปลาอยากเลี้ยงคุณ spoonful ของฉันของข้าวต้มร้อนความทรงจำเหล่านี้ในสายตาของฉันอย่าลืมความทรงจำของฉันมีวันวันนี้จะยังเงียบ ๆ ไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถ้าคุณทำหางเสียงนี้ส่งเข้ามาในสถานการณ์ที่มีก้องไกล North Star อีกครั้งในขณะที่คุณใช้เวลานี้ในการเล่นเปียโนเพาโลเนียผมเล่นหนักเพื่อที่จะแก้พันธนาการที่ข้อเท้าของฉันที่คุณเดินเข้ามาในห้องพระราชวังฮัมสำเนียงแปลกในพระมหากษัตริย์ของฉันและวังFuqin เมื่อหันไปเห็นคุณพบกันครั้งแรกอารมณ์ลึกหางเสียงในแสงจันทร์บ้านเกิดบ่อยครั้งมักจะกลับออกไปจากวิธีการที่หลายๆคนเสียใจพร้อมช้อนโจ๊กอาหารของคุณผมว่าปีที่ผ่านมาอย่างเงียบ ๆ เหล่านี้สามารถฟังไฟflickered มากกว่าทุน ฝนลมคืนการแพร่กระจายระลอกรอบคุณฟังอยู่ที่ประตูผมฝึกเพลงนี้ผมคล้ายกับที่คุณเตรียมความพร้อมเปียโนถึงบ้านคนธรรมดาที่ได้รับเสียงหัวเราะร้องไห้เพื่อความลึกของน้ำตาลดลงของความรักยังมากับสตริงปิดคิดถึงบ้านของรัฐที่ซับซ้อนของจิตใจคุณดึงหมายถึงผีเสื้อบินจากสายสะพายบินนิ้วมือและหน้าผากของฉันหายใจค่อยๆเงียบเพราะคุณระเบิดออกไฟให้ฉันถือคุณSolstice กษัตริย์เหย้าที่จะปล่อยฉันอยู่คนเดียวฉันกำลังแบกเปียโนขั้นตอนที่กงวัง Wei กลับเข้าไปข้างในเรารู้ว่าคุณฮัมเพลงQue ครึ่งสะอื้นในลำคอของมันผสมกับคุณนานการเดินทางยาวไปที่บ้านเกิดของคนไปจนจบบทกวีของความสุขและความทุกข์ของสเปกตรัมเป็นคุณป๊อปนักแต่งเพลงเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ว่าทำไมร่างกายไม่สามารถช่วยตัวเองมักจะเงางามแสงจันทร์บ้านเกิดบ่อยครั้งที่ผมกลับมาอยู่ในสระว่ายน้ำของปลาที่ฉันคิดว่าคุณช้อนโจ๊กอาหารด้วยเหตุนี้ที่ความทรงจำของปีที่ผ่านมานี้ยังคงเงียบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้านี้เสียงที่ส่งเข้าไปในส่วนของความรู้สึกคุณดาวเหนือกับก้องไกล

จะให้คุณเอาของนี้ให้ผมเล่นเปียโนไม้


จนหัวใจให้ผมปลดโซ่ที่ข้อเท้าคุณ
ฮัม . . . . . . . สำเนียงแปลกไปในราชสำนักของกษัตริย์เมื่อ

ผมเล่นพิณหันไปเห็นคุณ

เสียงที่ซ่อนอยู่ภายในอารมณ์แรก




กลับไปบ้านเกิดของดวงจันทร์มักจะไปจากผมเท่าไหร่

ตามเท้าที่คุณให้ฉันตักข้าวต้มร้อนๆ

นี้วันจะแอบไปควงไฟเรืองแสงเต็มเมือง




ฟังฝนระลอกลมไปหลายรอบ

คุณฟังฉันอยู่ข้างนอกนี่

ผมเตรียมเพลงสำหรับคุณชุดเสื้อกันฝนไป

. . . . . . . เสียงของประชาชนทั่วไปในบ้านบางคนยิ้ม





มีคนร้องไห้ไปลึกในความรู้สึกผมก็น้ำตาหยดลง

ตอบกลับด้วยอารมณ์คิดถึงบ้านคอร์ดผิด

คุณจับผีเสื้อที่ทำจากกรอบหน้าต่างบินไปบินผ่านปลายนิ้วของฉัน

และเสียงหายใจที่เงียบสงบแต่เพียงเพราะคุณกำลังไฟ

พัดให้ฉันกอดเธอปล่อยผมคนเดียว

ฤดูหนาวกษัตริย์กลับบ้าน

ผมกลับ . . . . . . . มองกลับไปที่วังโดยมีพิณ

คุณฮัมเพลงที่เรารู้จักกันดีที่คลองสามวา
คลิปนี้กับคุณ . . . . . . .

มันทุ้มต่ำยาวถึงบ้านเกิดเป็นคนเดินไม่หมด


เอาเพลงและบทกวี ( สำหรับคุณจะเศร้าทำไมไม่เด้ง







ตามแสงจันทร์มักจะบ้านเกิดผมถูกวางกลับลงไปในสระน้ำปลา

อยากคุณเดินเท้าให้ฉันตักข้าวต้มร้อนๆ

. . . . . . . ซึ่งจะสิ้นสุดในที่ความทรงจำในอดีตยังคงพุ่งนี้วัน
.