皇后看着表情平静的皇上，突然想起，不知何时开始，皇上已经不叫她采

   皇后看着表情平静的皇上，突然想起，不知何时开始，皇上已经不叫她采芙，而是皇后了。她平了平表情，才开口道：“皇上，淑贵妃醒了，只是瞧着不太好。”

    “让人好生伺候着吧，”封谨面色不变，拿过一道折子翻开，埋头看也不看一眼皇后，“她是贵妃，依然要有贵妃的样子。”

    或许是封谨的表情太过平静，平静得让皇后有些心慌，所以她禁不住开口道：“皇上，那苏家……”

    “苏家与淑贵妃有什么关系，”封谨抬头看了她一眼，“其他的事情你不用管，只需要把后宫管理好就是了。对了，熙和宫那里，你让人好好盯着。”

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

   ราชินีมองสีหน้าสงบของจักรพรรดิก็เตือนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝ่าบาทได้ไม่เรียกเธอ采芙แต่ราชินี สีหน้าเธอแบนแบนแล้วพูด " ฝ่าบาทพระสนมซุกตื่นแค่ดูไม่ค่อยดี " ฮ่า     " ให้คนเกิดดีรอเถอะ " จดหมายขอสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเอารั้วพับเปิดก้มลงมองราชินี " เธอเป็นพระสนมยังต้องมีพระสนม . ฮ่า    อาจเป็นจดหมายขอดูเงียบเกินไปเงียบต้องให้ราชินีไม่สบายใจเธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูด " ฝ่าบาทมันฟ้อง . . . . . " ฮ่า     " ซูที่บ้านกับพระสนมซุกมีความสัมพันธ์" จดหมายขอเงยหน้าขึ้นมองเธอ " สิ่งที่อื่นคุณไม่เพียงต้องใส่ท่อและการจัดการที่ดีคือฮาเร็ม ใช่ฮีและพระราชวังมีคุณให้คนจับตาดู "