鸦片战前，因为中国是一个以自给自足的自然经济占统治地位的封建帝国，对外

鸦片战前，因为中国是一个以自给自足的自然经济占统治地位的封建帝国，对外国商品的需求量很有限，同时也因为清政府实行闭关政策在一定程度上暂时了限制了对外贸易规模，这给英国商品的向中国输入以顽强的抵抗。
英国输华的商品主要是纺织品、金属制品和从印度运来的棉花，后两种商品能够赚点钱但数量有限。
大宗纺织品则亏损。而它又亟需中国的茶叶、生丝等商品。
在若干年里，中英正常贸易，中国方面一直保持着出超的地位。
直到19世纪30年代初，出超额每年仍在200-300万两白银以上。英国资产阶级跟中国做买卖，目的是要赢利赚钱的，这种贸易格局当然是他们不能容忍的，要想办法找门路改变。他们找到了一件法宝，这就是鸦片贸易。

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สงครามฝิ่น เนื่องจากจีน เป็นเศรษฐกิจบางธรรมชาติหลักศักดินาจักรวรรดิ ความต้องการสินค้าต่างประเทศไม่จำกัด แต่ยัง เนื่องจากราชวงศ์ปฏิบัติชั่วคราวให้ นโยบายประตู-ปิดจากบ้างจำกัดระดับของการค้าต่างประเทศ สินค้าที่สหราชอาณาจักรไปยังประเทศจีนเพื่อต้านทานสหราชอาณาจักรนำเข้าสินค้าส่วนใหญ่เป็นสิ่งทอ โลหะและ จากอินเดียส่งฝ้าย สองหลังหาสนุก แต่จำกัดจำนวนสินค้าขาดทุนสิ่งทอขนาดใหญ่ และยังต้องชงชาจีน ผ้าไหม และสินค้าโภคภัณฑ์อื่น ๆจำนวนปี การค้าจีน-อังกฤษ จีนได้รักษาตำแหน่งส่วนเกิน จนกระทั่งใน 1830 ช่วงต้นของศตวรรษที่ 19 เกินใน taels 2.003 พันล้านหรือมากกว่าปี สหราชอาณาจักร bourgeoisie ทำธุรกิจกับจีน มุ่งกำไรทำเงิน นี้รูปแบบการค้า แน่นอน พวกเขาไม่มีอภัยโทษ พยายามหาทางเปลี่ยนแปลง พวกเขาพบกายสิทธิ์ เป็นการค้าฝิ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สงครามฝิ่นเพราะจีนเป็นเศรษฐกิจแบบพอเพียงครอบงำโดยจักรวรรดิศักดินาความต้องการสินค้าจากต่างประเทศจะถูก จำกัด มาก แต่ยังเพราะรัฐบาลชิงที่จะใช้นโยบายปิดประตูบางส่วนชั่วคราว จำกัด ขนาดของการค้าต่างประเทศ เรื่องนี้ทำให้สินค้าที่อังกฤษจะเข้าสู่ประเทศจีนที่มีความต้านทานแข็ง
สหราชอาณาจักรสินค้าส่งออกไปยังประเทศจีนส่วนใหญ่สิ่งทอผลิตภัณฑ์โลหะและผ้าฝ้ายจากประเทศอินเดียจัดส่งสินค้าหลังจากที่ทั้งสองจะได้รับเงิน แต่ในปริมาณที่ จำกัด
เป็นกลุ่มของการสูญเสียของสิ่งทอ และต้องชาจีน, ผ้าไหมและสินค้าอื่น ๆ
ในหลายปีที่การค้าปกติอังกฤษ, จีนยังคงรักษาตำแหน่งที่เกินดุล
จนกระทั่งช่วงยุค 1830 ส่วนเกินยังคง 200-300000000 taels เงินปีหรือมากกว่า ชนชั้นกลางอังกฤษทำธุรกิจกับประเทศจีนมีวัตถุประสงค์เพื่อทำกำไรที่จะทำให้เงินเป็นรูปแบบการค้าของหลักสูตรนี้คือการที่พวกเขาไม่สามารถได้รับการยอมรับที่กำลังมองหาโอกาสที่จะหาวิธีที่จะเปลี่ยน พวกเขาพบว่ามีอาวุธวิเศษซึ่งเป็นการค้าฝิ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ก่อนสงครามฝิ่นเพราะจีนเป็นเศรษฐกิจที่พอเพียงธรรมชาติการปกครองศักดินาอาณาจักรสำหรับสินค้าต่างประเทศมีความต้องการ . . . . . . . และเพราะนโยบายที่รัฐบาลจีนดำเนินการในขอบเขตที่จำกัดของขนาดของการค้าต่างประเทศได้ชั่วคราวซึ่งจะช่วยให้สินค้าจากอังกฤษส่งออกไปยังประเทศจีนเพื่อต่อต้าน

สินค้าอังกฤษที่ส่งออกไปจีนส่วนใหญ่เป็นสิ่งทอ , ผลิตภัณฑ์โลหะและฝ้ายจากอินเดียที่เข้ามาที่หลังสองแต่จำกัดจำนวนสินค้าที่สามารถได้รับเงิน

คือการสูญเสียเป็นกลุ่มสิ่งทอ และมันก็จำเป็นไหมดิบและสินค้าอื่นๆของชาในประเทศจีน ในอังกฤษหลายปีการค้าปกติในจีนยังคงอยู่ในสถานะส่วนเกิน

ศตวรรษที่ 19 30 จนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1990 ยังคงเพิ่มปีละ 200-300 ล้านตำลึงเงินมากกว่า ชนชั้นกลางอังกฤษทำข้อตกลงกับจีนเพื่อให้กำไรเงินและการค้ารูปแบบนี้แน่นอนพวกเขาไม่สามารถทนต่อการมองหาและคิดวิธีที่จะเปลี่ยน พวกเขาพบสิ่งวิเศษนี้คือการค้าฝิ่น