可是，我们从搬进租来房子的第一天起，就默不作声坐了半天，因为我们第一次

可是，我们从搬进租来房子的第一天起，就默不作声坐了半天，因为我们第一次知道了什么都没有的滋味。她的父母是高级知识分子，她是他们唯一的女儿。我的父母虽是普通职员，但我自小就寄养在外婆家，衣来伸手，饭来张口的待遇一去不复返，好在我们是相爱的，我们是真心的，于是相视着笑了，拍拍手，开始了新的生活。
社会给我们上了生动的一课。我们真正知道了有学历找工作也并非那么事随人愿。从起初的高不成低不就惭惭变成能挣钱的都干，体会了生活的艰辛，领教了现实的残酷，然而我们很开心，因为我们能在一起。

第一个月发工资我给她买了条围巾，买了份烤鸡和饺子，她却哭了，像个委屈的孩子在我怀里泣不成声，我的心酸透了，那一刻，我很难过

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไรก็ตาม เราย้ายเข้าบ้านเช่าในวันแรกของการเล่น เก็บเงียบมานาน เพราะครั้งแรกเรารู้รสชาติของอะไร พ่อแม่ของเธอถูกนักวิชาการ เธอเป็นลูกสาวของพวกเขาเท่านั้น แต่พ่อเป็นพนักงานธรรมดา ฉันเติบโตในปกครอง ด้วยยายและเครื่องแต่งกายของเธอ รักษาปากเป็น โชคดีเราจะรัก เราหมายความเช่น นั้น แล้วมองกันยิ้ม ปรบมือเพื่อเรียก และเริ่มต้นชีวิตใหม่สังคมสอนให้เราเรียนที่สดใส จริง ๆ เรารู้ปริญญาหางานซึ่งไม่ว่า สิ่งที่ทำงานออก ผล Sadat สามารถทำเงินจากจุดเริ่มต้น และพบความยากลำบากของชีวิต ประสบการณ์ความเป็นจริงที่โหดร้าย แต่เรามีความสุขมาก เนื่องจากเราสามารถอยู่ด้วยกัน เดือนแรกเงินเดือนฉันซื้อผ้าพันคอของเธอ และซื้อไก่ย่างและขนมจีบ เธอได้ร้องไห้ เช่นร้องไห้เด็กน้อยในอ้อมแขนของฉัน ฉันเศร้า และ เหนื่อย ขณะที่ ผมเศร้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อย่างไรก็ตามเราย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเช่าจากวันแรกที่พวกเขานั่งอยู่ในความเงียบเป็นเวลานานเพราะเป็นครั้งแรกที่เราไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่รสชาติ พ่อแม่ของเธอปัญญาชนเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพวกเขา แม้ว่าพ่อแม่ของฉันเป็นพนักงานธรรมดา แต่ฉันถูกนำขึ้นในการอุปการะเลี้ยงดูในยายเสื้อผ้ามือออกอาหารการรักษาปากหายไป แต่โชคดีที่เรามีความรักเรามีความจริงใจแล้วเป็นขั้นตอนการหัวเราะ ขึ้นปรบมือของคุณและเริ่มต้นชีวิตใหม่
สังคมได้ให้เราเป็นบทเรียนที่สดใส เรารู้ว่ามีจริงๆไม่ได้มองหางานที่มีคุณสมบัติคนเต็มใจที่จะทำเช่นนั้น จากจุดเริ่มต้นของการที่ต่ำกว่าคาด Cancan กลายเป็นความสามารถในการสร้างรายได้จะแห้งได้สัมผัสกับความยากลำบากของชีวิตที่จะได้สัมผัสกับความเป็นจริงของโหดร้าย แต่เรามีความสุขมากเพราะเราสามารถอยู่ด้วยกัน เดือนแรกที่ผมซื้อผ้าพันคอค่าจ้างของเธอซื้อสำเนาของไก่และเกี๊ยวเธอก็ร้องไห้เหมือนเด็กอธรรมร้องไห้ในอ้อมแขนของฉันเศร้าพอฉันขณะที่ฉันขอโทษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แต่เราเข้าไปเช่าจากบ้านตั้งแต่วันแรกนั่งเงียบมานานเพราะครั้งแรกที่เรารู้ว่าไม่มีรสชาติ พ่อแม่ของเธอเป็นปัญญาชนเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพวกเขา พ่อแม่ของฉันเป็นพนักงานธรรมดาแต่ผมอายุยังน้อยกินนอนในบ้านยายเสื้อผ้ามือข้าวการรักษาไปตลอดกาลแต่เราจะรักกันเราจริงใจแล้วสบตากันยิ้มและปรบมือและเริ่มต้นชีวิตใหม่ * สังคมทำให้เราได้บทเรียน สิ่งที่เรารู้มีการศึกษาไม่ใช่เรื่องงานแล้วขอด้วยคนจากตอนแรกที่ไม่สูงไม่ต่ำก็เป็นมนุษย์เป็นมนุษย์ที่สามารถหาเงินทำเข้าใจความยากลำบากของชีวิตสัมผัสความโหดร้ายของความจริงแต่เราก็มีความสุขเพราะเราอยู่ด้วยกัน ฮ่าเงินเดือนเดือนแรกฉันให้เธอซื้อผ้าพันคอซื้อไก่ย่างและเกี๊ยวส่วนเธอได้แต่ร้องไห้เหมือนข้องใจเด็กร้องไห้ในอ้อมแขนของฉันฉันเศร้ามากและตอนนั้นผมเศร้าเนอะ