18 [边伯贤] 苹果和你朴灿烈变了。变得有点，不对，是非常奇怪。他开

18 [边伯贤] 苹果和你

朴灿烈变了。变得有点，不对，是非常奇怪。
他开始常常来医院看我，而且很少与其他成员一起过来。虽然来时话不多，只是坐坐就走，但依然是非常不可思议的事不是么。
朴灿烈，你在想什么呢。
爬得太高摔得更痛。我都懂的。
但是，碰到与他有关的任何事，我总是这样没有觉悟。
你是想要让我输得更惨所以来欺骗我也好，看我现在的状况于心不忍所以来可怜我也好。
——就让我继续沦陷吧。
你给的痛我都悉数承受，你对我的好我又怎能错过分秒。
+++
换到单人病房之后，日子过得更加无聊。每天不过是躺在病床上翻翻杂志，打打游戏。我还曾拜托鹿晗哥帮我拿了本小说过来。倒不是有兴趣阅读，而是灿烈送来的那束花，我不忍心看它凋零到最后一无所剩。
我小心地扯下几片花瓣，夹在书里，心里想着他什么时候会再来看我。
这样无聊的日子也总归有些期盼。
但今天，我等来的却是另一个人。
我听见开门声，转过头去，却意外地看到了吴亦凡。
“吴老板……？”
他毫不见外地过来坐下，眼神依然盛气凌人。
“看起来不错啊。”
“嗯？”
“我说你现在的状态。”
“……哦，还好吧。”
面对他时还是有些不自在，但有些事不得不说。
“对了，谢谢。”
他轻挑着眉看我。
“谢我什么？”
“手术的事……听说您帮了不少的忙。”据说吴亦凡找人提前了手术的时间，似乎还安排了资历不错的医生。手术大概下周就能进行，所以我这次便也没出院，而是直接在医院等着动手术。
“原来是这个。你知道了啊。”他没当回事儿一样。
“嗯，泰信哥告诉我的。”
“泰信哥是谁？”他纳闷地看着我。
“……”我简直要给大老板的记忆力跪了，“……算了。”一个人名他不问我三次是记不住的。
随即我却又恍惚想起第一次和他见面时的场景。那时在昏暗杂乱的包厢里，他看了眼我的身份证，说道：“边伯贤是吗？我记住了。”
之后就再也没有忘记过我的名字。
我望着他，有一瞬间的迷惘。
“怎么了？”他奇怪地看向我，“干嘛盯着我看。”
“……没什么。”意识到自己的失礼，我忙转过头。
“被我迷住了吧。”
他开着玩笑，随手拿起我放在床头的书翻了翻。
书页在他修长的指尖匆匆掠过，几枚已被压得平整的花瓣盘旋着从书中掉落。
我着急地想伸手去捡，输液针管却牵制住了我俯身的动作。
“喂！”我一时忘了面前这人是谁，焦急地说着，“快给我捡起来啊！”
他被我吼得一愣，竟也乖乖地一片一片把花瓣捡起来。
我接过它们，再小心翼翼地夹回书里。
他默不作声地看着我，再转头看了看摆在床头柜上的花瓶。里面那束淡橘色的花朵华彩将尽，快要枯萎。
“朴灿烈送你的？这束花。”吴亦凡问。
我不咸不淡地嗯了一声。
“就那么喜欢他啊。”他嗤笑了下。
关你什么事。我没好说出口，没搭理他。
“哈，那个臭小子，真是。”
“干嘛这样叫他。”我皱眉看向他。
“怎么了，不可以么。”他还是挑着眉看我，“对于不喜欢的人，这样的称呼很是客气了。”
虽然懂得“不可能让全世界的人都喜欢你”这样的道理，但是喜欢的人被人讨厌，心情确实不怎么好。
“你都不了解他，哪来的不喜欢。”
“你就知道我不了解他？”他笑着问。
这种社会的上层人物，总是有种自己通晓一切的自大狂妄。
“我和他可是见过面的，”见我不理他，他径自说着，“还聊了好久呢。”
我听得心惊：“你们见过面？聊什么了？”转而又想起灿烈最近的反常，我脱口问道：“你是不是威胁他了？”
结果对面的人像看白痴一样看我。
“你这笨蛋真是——”
“你们到底聊什么了？什么时候的事？”我着急起来，想到灿烈那么讨厌我和吴亦凡见面，害怕后者做出什么更加激怒灿烈的事。
他盯着我看了会儿，回答道：“你啊。”
“诶？”
“我和他能有什么话题，还不是你，”他说，“难道是李夏言啊。”
“所以说到底说了我什么啊！”这人故弄什么玄虚，我心里都火急火燎的了。
“就是——”
吴亦凡刚开口，病房门便再次被打开。
我望过去，赫然看到了门口的朴灿烈。他看到吴亦凡时似乎也怔了下，随即恢复了冰冷的表情。他站在门口没动，也不关门，像是在等着谁出去。
我头皮一阵发麻，心里升腾起不好的预感。回想起之前灿烈的种种举动，我只希望待会儿他下手不要太重才好。
“看来我要走了呢。”吴亦凡识趣地站起身，
“再见。”我望着他，不敢多说什么。
“照顾好自己。”他说着，便向门口走去。
朴灿烈盯着他的眼神简直要吃人。而经过他身边的吴亦凡似乎有一瞬间的停顿，但终究还是什么都没说地离开了。
这之后，朴灿烈才关了房门，走了过来。
“灿烈……”我有点怕他，想要解释什么却无从开口。
“今天感觉怎么样。”他在一旁的椅子上坐下，依然是面无表情的脸孔。
“……挺好的。”我不安地望着他。
他皱着眉看我，“你能不能别这样。我就那么可怕么？”
我扯着嘴角笑了笑。他话虽是这么说，但是在他身边待惯了的我，清楚他的每一个动作，熟悉他的每一个表情。
我知道他现在心里大概非常火大。
这样的朴灿烈可是个很危险的状态。
沉默了半天，他终于还是闷闷地问了出来。
“他来找你干什么。”
“就，就是来看看我，没什么。”
“不会还是想跟你上床吧。”他很直接地问了出来，盯着我的眼神有些恐怖。
我暗暗抓紧了被角。
大概我这辈子在他心目中都是这样下贱肮脏的样子了。
“不是的……”我的辩白显得无力，“真的只是来看看我而已。”
“真的？”他依然盯着我，忽然认真地问，就像是在真正地确认一样。
——就像是，假如我说“是真的”的话，他便会相信一样。
那么——
“嗯。是真的。”我鼓起勇气回望他。
他没做声，看了我会儿，便闷声叹了口气，像是在压制着火气一般。
他扭过头去不再看我，手随意地摆弄着桌上的东西。我正在犹豫要不要再解释些什么，他的话题却跳到了下一个。
“你这儿怎么还有苹果，”他看了眼桌上的袋子，“不是手术前不能吃这种东西的么。”
“啊那个，”我苦笑了下，“泰信哥买来的。我估计他也忘了我不能吃了。”
说完我就后悔了，因为我瞬间意识到那个“也”字有点用词不当。
我想起了灿烈的那包饼干。
果然他的表情像是吃了苍蝇一样，半天才再开口说话。
“你不能吃是吧，那我吃好了。”他再次恢复了之前那认真的表情看着我，“我要吃苹果。”
“……吃吧。”这算什么，请示吗。那一袋子苹果就在你手边。
“你拿给我。”他定定地看着我。
我不禁怔住。脑海里闪过不久前的片段。
——我现在不能吃东西，你要吃吗？好像还挺甜的。
——不用。我嫌脏。
我半天不知该作何反应，眼看他眉头皱起又要发火，我只好伸手拿了一个苹果。
“我去给你洗洗。”我说着想要下床。
“不用了。”他迅速抢过我手中的苹果，还未等我反应过来，便脆生生地咬了一大口。
我愣了半天，很纠结地开了口：“我说真的呢……还是洗洗吧，医院细菌很多的……”
“又死不了人。”他不管不顾地继续吃。
我望着他的样子，有那么一瞬的恍惚。
——朴灿烈。你到底，在想什么呢。
我望着他发愣，却被他斜眼瞥过来。
“干嘛总是盯着我看。”
我被他说得脸一红。
“就这么喜欢我么。”他的问题依然直截了当。
我想起刚才吴亦凡问我的话。
就那么喜欢他啊。
是啊。那么喜欢。赌了性命赌了全部赌了世界般地喜欢。
二十岁的年纪或许还是幼稚的吧。喜欢一个人便是飞蛾扑火，倾尽所有。仿佛不这样去爱的话便不是自己一样。
眼前的人拿着苹果，漂亮的大眼睛朝我望来。
——这是，这是我爱了好些年的面庞啊。
那时对吴亦凡没能说出口的答案，此时此刻却仿佛轻易便能脱口而出。即便会被面前这人嘲讽得一塌糊涂，那也是一定一定要说给他听的答案。
“嗯。很喜欢。”我点点头。
然后等着他的奚落。
但他只是突然笑了。
这么长时间以来从未对我笑过的灿烈，竟然望着我笑了起来。眼睛微微弯着，这样向我望过来的样子让我不敢相信自己的眼睛。为什么要这样对我笑呢，那样美好而耀眼的笑容，我的心脏简直快要负荷不住了。
我呆呆地看着他，忘记了所有的言语。
“我知道的。”他微笑着说。
你当然知道的，你这家伙。我喜欢你这件事，你应该是比任何人都知晓的吧。
他吃完那个苹果后，又从袋子里拿出一个，接着从他的包里摸出一只签字笔。
“自己待在这种地方挺无聊的吧。”他说。
我困惑地看着他，不知他要做什么。
“我送你一个朋友好了。”
他用笔仔细地在苹果上画着什么。
啊，笑容没有了。但是认真的样子依然帅气。
“我没能过来的时候，”他画完后，把那苹果转向我，“就让它陪着你吧。”
苹果上是漫画主角一样的大眼睛，闪亮闪亮的样子，下方则是一个咧着嘴的大大的笑容。
旁边标注着这位朋友的名字——“苹果灿”。
我看着那颗苹果，说不出话来。
感觉眼泪都快要掉下来了。
“无聊的话就跟他说话吧。”
“……”
“不准再叫吴亦凡过来了。”
“不是我叫——”
话未说完就被他霸道地打断。
“喂，接着。”他把“苹果灿”朝我轻轻抛了过来。
我赶忙接住，捧在手心。
苹果灿在对我开心地笑着。
——我的名字啊，是繁盛的果实的意思。
我记得很久很久之前，久到没有任何仇恨与报复之前，他曾这样充满朝气地对我介绍着自己。
——我叫灿烈，朴灿烈。
——请多多指教。
时光一晃好多年。
我握紧了手中的苹果，像是握紧了那些不曾被珍惜的时光

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

18 [Bian Boxian] แอปเปิ้ลและคุณPucanlie มีการเปลี่ยนแปลง การเล็กน้อย ไม่ นั่นคือรอยเขามักจะมาโรงพยาบาลเพื่อดูฉัน และไม่ค่อยมีสมาชิกอื่น ๆ แม้ว่านั่งไม่มาก ไป แต่ยังเป็นสิ่งแปลกมากไม่ได้Pucanlie มีอะไรที่คุณคิดไปลดลงมือมากเกินไป และเจ็บมากขึ้น ฉันรู้ว่าอย่างไรก็ตาม ได้พบกับเขาเกี่ยวกับอะไร ฉันเสมอไม่เคร่งครัดคุณต้องสูญเสียยิ่งแย่ลงนอนกับฉันตั้งแต่ฉัน ฉันรู้ตอนนี้ฉันตั้งแต่-ผมยังอยู่คุณให้เจ็บปวดที่ต้องทน คุณดีกับผมว่าสามารถคิดเป็นนาทีได้+++หลังจากเปลี่ยนไปห้องส่วนตัว ชีวิตธรรมดามาก ทุกวันมีเพียงนอนอยู่บนเตียงมองผ่านนิตยสาร เล่นเกม ผมเคย luhan โปรดช่วยฉัน ด้วยเรื่อง ไม่มากความสนใจในการอ่าน แต่ส่งของพวงดอกไม้สว่าง แข็งแกร่ง ไม่อยากเห็นมันตายหมดสุดท้ายเหลือฟรีฉันดึงกลีบกี่ ในสมุด สงสัยว่า เมื่อเขาจะได้เห็นฉันอีกครั้งวันที่น่าเบื่ออยู่เสมอคาดหวังแต่วันนี้ ฉันรอให้ บุคคลอื่นผมได้ยินประตูเปิด เปิด และไม่แปลกใจที่เห็นวู Yifan"เจ้านายวู...... ”เขาไม่ได้เห็นฟิลด์มา และนั่งลง ตายังคง overbearing"ดูดี ”"ฮะ ”"ฉันบอกคุณขณะนี้ ”“…… โอ้ ทั้งหมดขวา ”เมื่อเขาไม่สบายเล็กน้อย แต่สิ่งที่พูด“对了，谢谢。”他轻挑着眉看我。“谢我什么？”“手术的事……听说您帮了不少的忙。”据说吴亦凡找人提前了手术的时间，似乎还安排了资历不错的医生。手术大概下周就能进行，所以我这次便也没出院，而是直接在医院等着动手术。“原来是这个。你知道了啊。”他没当回事儿一样。“嗯，泰信哥告诉我的。”“泰信哥是谁？”他纳闷地看着我。“……”我简直要给大老板的记忆力跪了，“……算了。”一个人名他不问我三次是记不住的。随即我却又恍惚想起第一次和他见面时的场景。那时在昏暗杂乱的包厢里，他看了眼我的身份证，说道：“边伯贤是吗？我记住了。”之后就再也没有忘记过我的名字。我望着他，有一瞬间的迷惘。“怎么了？”他奇怪地看向我，“干嘛盯着我看。”“……没什么。”意识到自己的失礼，我忙转过头。“被我迷住了吧。”他开着玩笑，随手拿起我放在床头的书翻了翻。书页在他修长的指尖匆匆掠过，几枚已被压得平整的花瓣盘旋着从书中掉落。我着急地想伸手去捡，输液针管却牵制住了我俯身的动作。“喂！”我一时忘了面前这人是谁，焦急地说着，“快给我捡起来啊！”他被我吼得一愣，竟也乖乖地一片一片把花瓣捡起来。ฉันถ่ายสมุดคลิปอย่างระมัดระวังแล้วเขามองฉันในความเงียบ หันไปรอบ ๆ และมองที่นอนบนโซฟาแจกัน พวงดอกไม้สีส้มอ่อนมีสีสันที่จะทำ มันจะเหี่ยว"Pucanlie สำหรับคุณ พวงดอกไม้ "ถาม Yifan วูฉันไม่เกลือไฟไม่รู้จัก"เหมือนเขา "เขาหัวเราะที่ถัดไปอะไรคือธุรกิจของคุณไม่มี ผมไม่ได้บอกว่า การส่งออกไม่ได้จ่ายเขา"อา ที่ผู้ชาย จริง ๆ ”"ทำไมเรียกเขา "ฉัน frowns ที่เขา"มีอะไรผิด ไม่สามารถทำ "เขาถูกถือครองคิ้วที สำหรับผู้ที่ไม่ชอบ ชื่อนี้ได้รับ ”เข้าใจ "ไม่ให้คนชอบคุณโลก" นี้ความจริง แต่เช่นบุคคลขี้เกียจ อารมณ์ไม่ดีได้"คุณไม่ได้รู้ว่าเขา ที่ต้องการ ”"คุณรู้หรือไม่รู้เขา "เขาถาม ด้วยรอยยิ้มร่ำรวยสังคม ประเภทนี้มักจะรู้ทุกอย่างมี pompous หยิ่งตัวเอง"ฉันได้พบกับเขา ฉันละเว้นเขา เขากล่าว "ยังคุยกันเป็นเวลานาน ”ได้ยินเสียงน่าเป็นห่วง: "คุณได้พบหรือไม่ พูดคุยเกี่ยวกับ "ในเลี้ยว คิดว่าแข็งแรง สดใสล่าสุดผิดปกติ ฉัน blurted ได้คุณคุกคามเขา ”ผลลัพธ์ในภาพเหมือนของคนบ้าอย่างผม"คุณหลอก-""สิ่งคุณพูดหรือไม่ เมื่อนี้ไม่ได้เกิดขึ้นหรือไม่ "ผมกังวล เห็นวู Yifan คิดไม่ชอบสดใส แข็งแรง กลัวว่าจะทำสิ่งที่ระคายเคืองน้อยสดใส รุนแรงเขาเริ่มในขณะที่ผม และตอบกลับ: "คุณ ”“诶？”“我和他能有什么话题，还不是你，”他说，“难道是李夏言啊。”“所以说到底说了我什么啊！”这人故弄什么玄虚，我心里都火急火燎的了。“就是——”吴亦凡刚开口，病房门便再次被打开。我望过去，赫然看到了门口的朴灿烈。他看到吴亦凡时似乎也怔了下，随即恢复了冰冷的表情。他站在门口没动，也不关门，像是在等着谁出去。我头皮一阵发麻，心里升腾起不好的预感。回想起之前灿烈的种种举动，我只希望待会儿他下手不要太重才好。“看来我要走了呢。”吴亦凡识趣地站起身，“再见。”我望着他，不敢多说什么。“照顾好自己。”他说着，便向门口走去。朴灿烈盯着他的眼神简直要吃人。而经过他身边的吴亦凡似乎有一瞬间的停顿，但终究还是什么都没说地离开了。这之后，朴灿烈才关了房门，走了过来。“灿烈……”我有点怕他，想要解释什么却无从开口。“今天感觉怎么样。”他在一旁的椅子上坐下，依然是面无表情的脸孔。“……挺好的。”我不安地望着他。他皱着眉看我，“你能不能别这样。我就那么可怕么？”我扯着嘴角笑了笑。他话虽是这么说，但是在他身边待惯了的我，清楚他的每一个动作，熟悉他的每一个表情。我知道他现在心里大概非常火大。这样的朴灿烈可是个很危险的状态。沉默了半天，他终于还是闷闷地问了出来。“他来找你干什么。”“就，就是来看看我，没什么。”“不会还是想跟你上床吧。”他很直接地问了出来，盯着我的眼神有些恐怖。我暗暗抓紧了被角。大概我这辈子在他心目中都是这样下贱肮脏的样子了。“不是的……”我的辩白显得无力，“真的只是来看看我而已。”“真的？”他依然盯着我，忽然认真地问，就像是在真正地确认一样。——就像是，假如我说“是真的”的话，他便会相信一样。那么——“嗯。是真的。”我鼓起勇气回望他。他没做声，看了我会儿，便闷声叹了口气，像是在压制着火气一般。他扭过头去不再看我，手随意地摆弄着桌上的东西。我正在犹豫要不要再解释些什么，他的话题却跳到了下一个。“你这儿怎么还有苹果，”他看了眼桌上的袋子，“不是手术前不能吃这种东西的么。”“啊那个，”我苦笑了下，“泰信哥买来的。我估计他也忘了我不能吃了。”说完我就后悔了，因为我瞬间意识到那个“也”字有点用词不当。我想起了灿烈的那包饼干。果然他的表情像是吃了苍蝇一样，半天才再开口说话。“你不能吃是吧，那我吃好了。”他再次恢复了之前那认真的表情看着我，“我要吃苹果。”
“……吃吧。”这算什么，请示吗。那一袋子苹果就在你手边。
“你拿给我。”他定定地看着我。
我不禁怔住。脑海里闪过不久前的片段。
——我现在不能吃东西，你要吃吗？好像还挺甜的。
——不用。我嫌脏。
我半天不知该作何反应，眼看他眉头皱起又要发火，我只好伸手拿了一个苹果。
“我去给你洗洗。”我说着想要下床。
“不用了。”他迅速抢过我手中的苹果，还未等我反应过来，便脆生生地咬了一大口。
我愣了半天，很纠结地开了口：“我说真的呢……还是洗洗吧，医院细菌很多的……”
“又死不了人。”他不管不顾地继续吃。
我望着他的样子，有那么一瞬的恍惚。
——朴灿烈。你到底，在想什么呢。
我望着他发愣，却被他斜眼瞥过来。
“干嘛总是盯着我看。”
我被他说得脸一红。
“就这么喜欢我么。”他的问题依然直截了当。
我想起刚才吴亦凡问我的话。
就那么喜欢他啊。
是啊。那么喜欢。赌了性命赌了全部赌了世界般地喜欢。
二十岁的年纪或许还是幼稚的吧。喜欢一个人便是飞蛾扑火，倾尽所有。仿佛不这样去爱的话便不是自己一样。
眼前的人拿着苹果，漂亮的大眼睛朝我望来。
——这是，这是我爱了好些年的面庞啊。
那时对吴亦凡没能说出口的答案，此时此刻却仿佛轻易便能脱口而出。即便会被面前这人嘲讽得一塌糊涂，那也是一定一定要说给他听的答案。
“嗯。很喜欢。”我点点头。
然后等着他的奚落。
但他只是突然笑了。
这么长时间以来从未对我笑过的灿烈，竟然望着我笑了起来。眼睛微微弯着，这样向我望过来的样子让我不敢相信自己的眼睛。为什么要这样对我笑呢，那样美好而耀眼的笑容，我的心脏简直快要负荷不住了。
我呆呆地看着他，忘记了所有的言语。
“我知道的。”他微笑着说。
你当然知道的，你这家伙。我喜欢你这件事，你应该是比任何人都知晓的吧。
他吃完那个苹果后，又从袋子里拿出一个，接着从他的包里摸出一只签字笔。
“自己待在这种地方挺无聊的吧。”他说。
我困惑地看着他，不知他要做什么。
“我送你一个朋友好了。”
他用笔仔细地在苹果上画着什么。
啊，笑容没有了。但是认真的样子依然帅气。
“我没能过来的时候，”他画完后，把那苹果转向我，“就让它陪着你吧。”
苹果上是漫画主角一样的大眼睛，闪亮闪亮的样子，下方则是一个咧着嘴的大大的笑容。
旁边标注着这位朋友的名字——“苹果灿”。
我看着那颗苹果，说不出话来。
感觉眼泪都快要掉下来了。
“无聊的话就跟他说话吧。”
“……”
“不准再叫吴亦凡过来了。”
“不是我叫——”
话未说完就被他霸道地打断。
“喂，接着。”他把“苹果灿”朝我轻轻抛了过来。
我赶忙接住，捧在手心。
苹果灿在对我开心地笑着。
——我的名字啊，是繁盛的果实的意思。
我记得很久很久之前，久到没有任何仇恨与报复之前，他曾这样充满朝气地对我介绍着自己。
——我叫灿烈，朴灿烈。
——请多多指教。
时光一晃好多年。
我握紧了手中的苹果，像是握紧了那些不曾被珍惜的时光

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

18 [ด้านหลักหยิน] แอปเปิ้ลและคุณPucan โกหกเปลี่ยนแปลง กลายเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เป็นที่แปลกมาก เขาเริ่มที่จะมาถึงโรงพยาบาลที่จะเห็นผมบ่อยและไม่ค่อยมาร่วมกันกับสมาชิกคนอื่น ๆ แม้ว่าพวกเขาจะมามากเพียงแค่นั่งเดิน แต่ก็ยังไม่ได้สิ่งที่แปลกมาก โกหก Pucan สิ่งที่คุณคิดเกี่ยวกับมัน ปีนขึ้นไปที่สูงเกินไปและตกอาการปวดมากขึ้น ฉันรู้ทุกอย่าง แต่สิ่งที่พบที่เกี่ยวข้องกับเขาฉันมักจะไม่ได้มีสติ คุณต้องการที่จะทำให้ฉันสูญเสียที่เลวร้ายยิ่งที่จะหลอกลวงเพื่อให้ฉันดีฉันเห็นสถานการณ์ในขณะนี้เพื่อที่ไร้ความปรานีสงสารฉันหรือ - ให้ฉันยังคงตกมัน ให้คุณทั้งหมดที่ฉันต้องแบกรับความเจ็บปวดคุณที่ดีสำหรับฉันว่าฉันอาจจะพลาดทุกนาที +++ หลังจากเปลี่ยนเป็นห้องเดี่ยวชีวิตที่น่าเบื่อมากขึ้น แต่ทุกวันจะนอนอยู่บนเตียงมองผ่านนิตยสาร, เล่นเกม ผมยังทำงานที่จะช่วยพี่ชายของฉันโปรดลู่หานเข้ามาใหม่ ไม่สนใจในการอ่าน แต่จันทร์ที่แข็งแกร่งที่ส่งดอกไม้ฉันไม่สามารถแบกมันไปไม่มีอะไรตายสุดท้ายที่เหลืออยู่ ฉันอย่างฉีกกลีบน้อยติดอยู่ในหนังสือเล่มนี้คิดว่าเมื่อเขาจะเห็นฉันอีกครั้ง ดังนั้นวันที่น่าเบื่อเสมอหวัง แต่วันนี้ผมชอบ แต่มันก็เป็นอีกคนหนึ่ง ผมได้ยินมาเปิดประตูเปิดออกไป แต่แปลกใจที่จะเห็นวู Yifan "เจ้านายวู ...... ?" เขาไม่ได้เห็นสนามมานั่งลงที่ตายังคงหยิ่ง "มันดูเหมือนอาดี." "ah?" "ผมบอกว่าคุณเป็นของรัฐ." "...... โอ้โอเค." เขาเป็นหน้าของอึดอัดบางส่วน แต่บางสิ่งบางอย่างต้องบอกว่า "ใช่, thank you." คิ้วดึงแสงของเขาที่ผม "ขอบคุณฉัน" "การผ่าตัดสิ่ง...... ผมได้ยินมาว่าคุณช่วยจำนวนมากที่วุ่นวาย." มันบอกว่าวู Yifan หาคนก่อนเวลาของการผ่าตัดดูเหมือนว่ามีคุณสมบัติที่ดีนอกจากนี้ยังจัดให้มีแพทย์ ศัลยกรรมสามารถดำเนินการได้ในสัปดาห์หน้าอาจจะดังนั้นเวลานี้ฉันจะไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล แต่ในโรงพยาบาลรอสำหรับการผ่าตัดโดยตรง "ดังนั้นนี่คือ. คุณจะรู้ว่าอา." เขาไม่ได้เด็กอย่างจริงจังเดียวกัน "อาพี่ชาย Yasunobu บอกฉัน." ใคร "Yasunobu พี่ชายคืออะไร?" เขามองมาที่ผมงง "...... " ฉันจะให้เจ้านายใหญ่ของหน่วยความจำคุกเข่า "ลืมมัน ...... ." เขาไม่ได้ถามชื่อของบุคคลที่จะจำไม่ได้ว่าเราสามครั้ง จากนั้นผมคิดว่าฉากมึนงง แต่พบกันครั้งแรกเขาเมื่อ จากนั้นในกล่องรกมืดเขาเหลือบมองไปที่บัตรประจำตัวประชาชนของฉันและกล่าวว่า "บ่อหยินด้านขวาผมจำได้ว่า?." หลังจากที่ฉันยังไม่ลืมชื่อของฉัน ผมมองไปที่เขาช่วงเวลาแห่งความสับสน "ได้อย่างไร?" เขามองมาที่ผมแปลก "ทำไมจ้องที่ผม." "...... อะไร." ฉันรู้ว่าเทรนด์ของเขาฉันหันไปยุ่ง "ผมรู้สึกทึ่งกับมัน." เขาพูดติดตลกผมหยิบหนังสือบนเตียงรีด หน้าอย่างเร่งรีบผ่านนิ้วมือเรียวของเขาหลายคนได้รับการขึ้นลงกลีบวงแบนจากการลดลงของหนังสือเล่มนี้ ผมอยากจะต้องการที่จะเข้าถึงและรับเข็มฉีดที่ถูกขัดขวางฉันโน้มตัวกระทำ "เฮ้!" บางครั้งผมลืมในด้านหน้าของชายคนนี้อย่างใจจดใจจ่อว่า "ให้ฉันหยิบมันขึ้นมา ah!" เขาเป็นคนที่ตะโกนมาที่ผมมีช่วงเวลาที่มีความสุขก็ยังที่จะรับชิ้นส่วนของกลีบดอกที่ ผมเอาพวกเขาแล้วอย่างรอบคอบคลิปกลับไปที่หนังสือเล่มนี้ เขามองมาที่ฉันอยู่ในความเงียบแล้วหันไปรอบ ๆ และมองไปที่แจกันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ภายในลำแสงของดอกไม้สีส้ม CLS จะทำที่ dyin "ปู Canlie ส่ง? ช่อนี้." คริสวูถาม ฉันไม่เค็มไม่ซีด Enliaoyisheng "เพียงเพื่อให้ชอบเขาอา." เขาหัวเราะที่ต่อไป ไม่มีของธุรกิจของคุณ ผมไม่ได้พูดการส่งออกไม่ได้จ่ายเงินให้เขาระวังใด ๆ "ฮะที่เปี๊ยกจริงๆ." "ทำไมเรียกเขาว่า." ผมขมวดคิ้วไปที่เขา "วิธีการที่ไม่ใช่สิ่งที่." เขายังคงดึงคิ้วที่ผมว่า "ไม่ชอบคนชื่อนี้ก็สุภาพมาก." แม้ว่าจะรู้ "ไม่สามารถปล่อยให้ทั้งโลกรักคุณ" ความจริงนี้ แต่คนชอบที่จะเกลียดและฉันรู้สึกดีมากจริงๆ "คุณไม่รู้จักเขา แต่ที่ไม่ชอบ." "คุณรู้ว่าฉันไม่รู้จักเขา?" เขาถามยิ้ม นี้ชนชั้นทางสังคมเสมอชนิดของการรู้ทุกอย่างหยิ่งจองหองของตัวเอง "แต่เขาและผมได้พบและ" ฉันไม่สนใจที่จะเห็นเขาเขาไปกล่าวว่า "ยังได้พูดคุยเป็นเวลานานยัง." ผมได้ยินกลัว "?? สิ่งที่คุณได้พบพูดคุย" ในทางกลับกัน สามารถคิดของการที่แข็งแกร่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ผิดปกติผมโพล่ง: "คุณไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเขาหรือไม่" ผลมีลักษณะเหมือนการมองภาพตรงข้ามกับคนบ้าที่ผม "จริงๆคุณหลอก" - "ในที่สุดสิ่งที่คุณพูดคุยเมื่อสิ่งที่" ผมกังวลผมคิดว่าจันแข็งแกร่งเพื่อที่น่ารำคาญและวู Yifan ตอบสนองความกลัวในสิ่งที่ทำในสิ่งที่รุนแรงมากขึ้นหลังโกรธจันทร์ ?? เขาจ้องที่ผมอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ :. "คุณอา"? "ใช่มั้ย" "เขาและฉันสามารถมีสิ่งที่หัวข้อไม่ได้เป็นคุณ" เขากล่าวว่า "หลี่เซี่ยยันเป็นอา." "ดังนั้นในการวิเคราะห์สุดท้ายกล่าวว่าสิ่งที่อาฉัน! "ชายคนนี้เพื่อให้ได้รับสิ่งที่ลึกลับที่ฉันคิดว่าทุกเมามัน "เป็น -" คริสวูเริ่มประตูวอร์ดจะเปิดอีกครั้ง ผมมองไปแปลกใจที่จะเห็นประตูโกหก Pucan เขาเห็นคริสวูดูเหมือนจะตกใจในครั้งต่อไปแล้วกลับมาแสดงออกเย็น เขายืนอยู่ในทางเข้าประตูไม่ได้ย้ายที่ไม่ได้ปิดประตูเช่นถ้ารอให้ทุกคนออกมา รู้สึกเสียวซ่าหนังศีรษะของฉันหัวใจของฉันกระโดดขึ้นมาจากความสังหรณ์ใจที่เลวร้าย ที่แข็งแกร่งก่อนที่จะสามารถเรียกคืนการเคลื่อนไหวทั้งหมดที่ฉันก็ไม่ต้องการที่จะเริ่มต้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อมาเขาทำมากเกินไป "มันดูเหมือนว่าฉันต้องปล่อยให้มัน." วู Yifan พระคุณที่ดียืนขึ้น"ลาก่อน." ผมมองไปที่เขาไม่กล้าพูดอะไร "ดูแลตัวเอง." เขากล่าวว่าประตู Bianxiang ปู Canlie จ้องมองที่ตาของเขาเพียงเพื่อกินคน และหลังจากที่ด้านข้างของเขาคริสวูดูเหมือนว่าจะหยุดสักครู่ แต่ในท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้พูดอะไรที่จะออกจาก หลังจากนั้นปู Canlie เพียงปิดประตูเดินไป "ไม่สามารถโกหก ...... " เล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันกลัวเขาวิธีที่จะอธิบายสิ่งที่คุณต้องการที่จะเปิดไม่มี "วันนี้คุณรู้สึกอย่างไร." เขานั่งลงบนด้านข้างของเก้าอี้ที่ยังคงใบหน้าหน้าตาเฉย "...... ค่อนข้างดี." ผมมองไปที่เขาหงุดหงิด เขาขมวดคิ้วที่ผมว่า "คุณไม่สามารถทำเช่นนั้น. ฉันเพียงเพื่อให้น่ากลัวหรือไม่" ฉันเชิญยิ้มปาก ถึงแม้ว่าคำพูดของเขาที่จะพูด แต่ในด้านของเขาผมเคยเป็นตระหนักถึงการย้ายทุกของเขาของเขาทุกใบหน้าที่คุ้นเคย ฉันรู้ว่าเขาอาจจะเป็นตอนนี้หัวใจของฉันจะทำอย่างดี โกหก Pucan ดังกล่าว แต่เป็นรัฐที่อันตรายมาก เงียบเป็นเวลานานในที่สุดเขาก็ถามออกมาในลำคอ "เขามากับคุณที่จะทำ." "มันคือการมองที่ผมไม่มีอะไร." "คุณไม่ต้องการที่จะยังคงไปนอน." เขาถามโดยตรงออกจ้องมองที่ตาของฉันหวาดกลัวบางอย่าง ฉันแอบใส่ใจกับมุม ชีวิตของฉันน่าจะเป็นในใจของเขาจึงน่าอัปยศดูสกปรก "ไม่ ...... " ฉันดูเหมือนไม่สามารถที่จะปกป้องตัวเอง "ผมอยากจะเห็นมัน." "จริงเหรอ?" เขายังคงจ้องมองมาที่ผมก็ถามเขาอย่างจริงจังเช่นเดียวกับบางสิ่งบางอย่างในจริงๆยืนยัน - เช่นถ้าผมบอกว่า "ความจริง" แล้วเขาจะเชื่อเหมือนกัน จากนั้น -. "อาเป็นจริง." ผมมองกลับมาที่เขามีความกล้าหาญ เขาไม่ได้พูดอะไรมองที่ผมสักครู่แล้วถอนหายใจในลำคอเช่นถ้าจะปราบปรามความโกรธโดยทั่วไป เขามองออกไปและไม่ได้มองมาที่ฉันมือลวกเล่นซอกับสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ ผมก็ลังเลที่จะอธิบายอีกครั้งสิ่งที่เขาได้กระโดดขึ้นไปหัวข้อถัดไป "คุณอยู่ที่นี่ว่ามีแอปเปิ้ล" เขาเหลือบมองไปที่กระเป๋าบนโต๊ะ "ไม่ได้ก่อนการผ่าตัดไม่สามารถกินสิ่งนี้มัน." "อาว่า" ฉันยิ้มต่อไป "พี่ชาย Yasunobu ซื้อ. ผมคิดว่า นอกจากนี้เขายังลืมว่าฉันไม่สามารถที่จะกิน. "แล้วฉันเสียใจมันเพราะผมตระหนักได้ทันทีว่าคำว่า" ยัง "บิตของการเรียกชื่อผิด ฉันสามารถจำได้ว่าแพ็คเก็ตที่แข็งแกร่งของบิสกิต พอแน่ใจว่าการแสดงออกของเขาชอบกินเช่นแมลงวันเป็นเวลานานที่จะพูดอีกครั้ง "คุณไม่สามารถที่จะกินไม่ได้ว่าฉันกิน." เขากลับมาอีกครั้งก่อนที่จะแสดงออกอย่างรุนแรงมองผมว่า "ผมต้องการที่จะกินแอปเปิ้ล." "...... กิน." อะไรคือสิ่งที่นี้เพื่อให้คำปรึกษามัน กระเป๋าที่แอปเปิ้ลอยู่ในมือของคุณ "คุณแสดงให้ฉัน." เขาจะมองมาที่ฉัน ฉัน stunned15 ไม่นานมานี้ในใจของฉันประกายเศษ - ฉันไม่สามารถกินที่คุณกินมันได้หรือไม่ ดูเหมือนว่าหวานนะ - ฉบับที่ ฉัน Xianzang ผมไม่ทราบว่าเป็นเวลานานตอบสนองได้เห็นเขาขมวดคิ้วโกรธอีกครั้งผมต้องเอื้อมมือออกไปและเอาแอปเปิ้ล "ฉันจะให้คุณล้าง." ฉันว่าคุณต้องการที่จะลุกออกจากเตียง "ไม่มีอะไร." เขารีบคว้าแอปเปิ้ลมือของฉัน แต่ฉันสามารถตอบสนองเขา Cuisheng ที่อยู่อาศัยกัดปากใหญ่ ผมแช่แข็งเป็นเวลานาน, พันกันมากอ้าปาก "ผมทำจริงๆ ...... หรือล้างมันมากของแบคทีเรียในโรงพยาบาล ...... " "และคนตาย" เขาประมาทยังคงกิน ผมมองไปที่เขาวิธีการที่มีอยู่เพื่อให้ช่วงเวลาของความมึนงง - โกหก Pucan ในท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่คุณคิดว่ามัน ผมมองไปที่เขาอยู่ในอาการงุนงงเขาได้รับการหรี่ตาอย่างรวดเร็วมากกว่า "ทำไมมักจะจ้องมองที่ฉัน." ผมอยู่ข้างขวาของเขาเขิน "ผมรักมัน." ปัญหาของเขายังคงตรงไปตรงมา ฉันแค่คิดว่าคริสวูถามฉัน ดังนั้นเหมือนเขาอา ใช่อา ชอบมาก เดิมพันเดิมพันทั้งหมดเดิมพันชีวิตของพวกเขาในโลกเช่นอูฐ ยี่สิบปีหรืออาจจะไร้เดียงสาของมัน เหมือนคนเป็นผีเสื้อที่หลบหนี ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วมันจะไม่รักตัวเอง ต่อหน้าคนถือแอปเปิ้ลตาใหญ่ที่สวยงามมองหาที่ฉันไป - นี่คือนี่คือความรักของฉันปีที่ผ่านมาต้องเผชิญกับอา จากนั้นคริสวูไม่ได้พูดคำตอบได้ในขณะนี้ดูเหมือนกับว่าได้อย่างง่ายดายสามารถที่จะโพล่ง แม้ว่าคนคนนี้จะได้รับการเยาะเย้ยในด้านหน้าของระเบียบที่แน่นอนจะต้องพูดกับเขาที่จะได้ยินคำตอบ "อาผมชอบมาก". ผมพยักหน้า จากนั้นก็รอให้เขาหัวเราะเยาะ แต่เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออก ดังนั้นความยาวตั้งแต่ฉันไม่เคยมีหัวเราะจันทร์ที่แข็งแกร่งแม้จะมองมาที่ผมและหัวเราะ ตางอเล็กน้อยดังนั้นผมมองไปทางดังนั้นฉันไม่สามารถเชื่อสายตา ทำไมทำกับฉันหัวเราะเพื่อให้สวยงามและรอยยิ้มพราวหัวใจของฉันก็จะยังคงมีการโหลด ฉันจ้องมองที่เขาลืมทุกคำ "ฉันรู้ว่า." เขายิ้ม แน่นอนคุณรู้ว่าพวกคุณ ผมรักคุณนี้คุณควรจะตระหนักถึงกว่าคนอื่นมัน หลังจากที่เขาเสร็จสิ้นแอปเปิ้ลและจากถุงและดึงออกมาอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วเอาปากกาออกมาจากกระเป๋าของเขา "การเข้าพักของพวกเขาในสถานที่เช่นนี้มันน่าเบื่อมาก." เขากล่าวว่า ผมมองไปที่เขาสับสนผมไม่ทราบว่าสิ่งที่เขาจะทำ "ผมส่งเป็นเพื่อนที่ดี." สิ่งที่เขาวาดอย่างระมัดระวังปากกาบนแอปเปิ้ล อารอยยิ้มที่หายไป อย่างไรก็ตามยังคงมีลักษณะร้ายแรงหล่อ "ผมไม่ได้มาในเวลาที่" เขายังไม่เสร็จจะนำแอปเปิ้ลหันมาทางผม "เพียงแค่ปล่อยให้มันอยู่กับคุณในขณะนี้." ตัวเอกของการ์ตูนตาใหญ่เป็นแอปเปิ้ลให้ดูเงางามเป็นประกายเงางามด้านล่างเป็น ยิ้มรอยยิ้มขนาดใหญ่ ทำเครื่องหมายถัดไปที่มีชื่อของเพื่อน - ". แอปเปิ้ลจัน" ผมมองไปที่แอปเปิ้ลจมพูด ความรู้สึกเกือบน้ำตาตก . "พูดคุยโง่แล้วบอกเขาว่ามัน" "...... " ". ไม่อนุญาตให้ rebid วู Yifan มา" "ผมไม่ได้โทร-" ถ้าไม่เสร็จสิ้นโดยเขาเอาแต่ใจขัดจังหวะ "ดีแล้ว." เขาใส่ "แอปเปิ้ลจัน" โยนเบา ๆ ที่มีต่อผมมากกว่า ฉันรีบเร่งที่จะจับถืออยู่ในมือของเธอ แอปเปิ้ลจันทร์ฉันและยิ้ม - อาชื่อของฉันใช่หมายถึงผลไม้ที่เจริญรุ่งเรือง ผมจำได้ว่าก่อนที่จะนานนานนานก่อนที่ใด ๆ ที่ไม่มีความเกลียดชังและการแก้แค้นเขามีสถานที่สดใสสำหรับผมที่จะแนะนำตัวเอง - ฉันสามารถเรียกแข็งแกร่งโกหก Pucan - กรุณาจัดนิทรรศการ ข้างหน้าอย่างรวดเร็วเวลาหลายปี ผมกำอยู่ในมือของแอปเปิ้ลเช่น clenched ที่ไม่ได้รับเวลาในการหวงแหน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

18 边伯ฮยอน ] [

朴灿烈แอปเปิ้ลและคุณเปลี่ยนไป เริ่มมีอะไรผิดแปลก ,

เขาก็มักจะมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูฉันและสมาชิกคนอื่นๆและไม่ค่อยมาด้วยกัน แต่เมื่อไม่ได้พูดอะไรมากแค่แวะไปแต่ก็ยังเป็นสิ่งที่น่าทึ่งมากใช่ไหม ?
朴灿烈 , คุณคิดอะไรอยู่ ?
ปีนสูงเกินไปแย่ลง และฉันก็เข้าใจ

แต่เจอกับเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ผมขาดจิตสำนึกแบบนี้เสมอ

คุณต้องการให้ฉันไปหลอกฉันได้สูญเสียที่เลวร้ายหรือมองฉันตอนนี้ไม่มีหัวใจแล้วมาสงสารฉันหรือ

- จะให้ฉันยังคงลดลง .

คุณจะให้ฉันทนต่อความเจ็บปวดทั้งหมดที่คุณดีต่อฉันฉันก็จะไม่พลาดนาที

หลังจากเปลี่ยนเป็นห้องส่วนตัวและมีชีวิตที่น่าเบื่อมากขึ้น แต่ทุกวันที่กำลังนอนอยู่บนเตียงเรียกดูนิตยสารและเล่นเกม ผมเคยถาม鹿晗ฮยองช่วยผมเอานิยายมา ไม่ได้มีความสนใจในการอ่านแต่ชานพระส่งช่อดอกไม้ , ผมไม่อาจทนดูภาพนั้นจางหายไปจนไม่มีอะไรเหลือ


ฉันค่อยๆดึงกลีบไว้ในหนังสือและคิดว่าเมื่อไหร่เค้าจะมาหาฉัน

น่าเบื่อนี้ก็จะคาดหวังบางอย

แต่ในวันนี้ผมก็จะรอแต่คนอื่น ผมได้ยินเสียงประตูเปิดและหันมา ,แต่บังเอิญเห็นวูยิ

" " " " " " อู๋ . . . . . . . . . . . . . . ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

เขาก็เห็นแววตาหยิ่งๆมานั่งตรงนี้

" ดูดี . . . . . . .

" . . . . . . ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " "

" ผมบอกสิ่งที่คุณเป็นในตอนนี้ . . . . . . .

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . โอ้ , โอเค . . . . . . .

เมื่อเผชิญหน้ากับเขาค่อนข้างอึดอัดแต่บางเรื่องต้องพูด

" ขอบคุณ " . . . . . .

เขาก็เลือกคิ้วมองฉัน

" ขอบคุณ " ?

" " " " " " เรื่องการผ่าตัด . . . . . . . . . . . . . . ผมได้ยินว่าคุณช่วยได้ " " " " " " " . . . . . . . มันบอกว่าหาคนวูยิตามกำหนดเวลาผ่าตัดและดูเหมือนจะกำหนดคุณสมบัติที่ดีของแพทย์ ประมาณสัปดาห์หน้าจะดำเนินการผ่าตัดดังนั้นในครั้งนี้ผมก็ยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลโดยตรงแต่จะรอผ่าตัดในโรงพยาบาล

" " " " " " มันกลับกลายเป็นว่า คุณก็รู้ . . . . . . . . . . . . . . เขาไม่ได้ทำมันอย่างจริงจัง

" . . . . . . พี่ไทยบอก " . . . . . .

" " " " " " ใครคือพี่ไทย ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " " เขาสงสัยมองมาที่ฉัน

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ผมจะคุกเข่าให้หัวหน้าใหญ่ในความทรงจำ " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ช่างมันเถอะ . . . . . . . ชื่อที่คนเป็นสามครั้งเขาไม่ถามผมจำไม่ได้

แล้วฉันก็จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกับเขาในความมึนงงของฉากเมื่อ ในเวลาที่สุ่มในกล่องมืดเขาเห็นตาเห็นตัวตนของฉันและกล่าวว่า : " 边伯ฮยอนใช่มั้ย ? ? ? ? ? ? ? ผมจำได้ว่า " " " " " " " . . . . . . .

ตั้งแต่ผมยังไม่ได้ลืมชื่อฉัน

ผมมองเขามีช่วงเวลาที่สับสน

" เกิดอะไรขึ้น ? ? ? ? ? ? ? " " " " " " " เขาดูแปลกไปจากฉัน " ทำไมมองมาที่ฉัน . "

" " " " " " . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " มีอะไร . . . . . . . ตระหนักในความสำคัญของการหันหัวฉันยุ่ง

" ชอบฉัน . . . . . . . " " " " " " "
เขาเล่นผมวางไว้บนหัวเตียงพร้อมหยิบหนังสือพลิก
หน้าก่อนที่เขาจะวิ่งผ่านปลายนิ้วเรียวยาวกดไม่กี่ชิ้นได้ถูกแบนจากหนังสือวงกลมกลีบร่วง

ผมกังวลที่จะเอื้อมมือไปหยิบหลอดเข็มฉีดก็ขัดขวางผมโน้มการเคลื่อนไหว

" เฮ้ย ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " " ฉันลืมไปว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใครอย่างใจจดใจจ่อ " , " จะให้ฉันหยิบมันขึ้นมา ! ! ! ! ! ! ! " " " " " " "

เขาถูกตะโกนใส่ฉันต้องตะลึงก็เชื่อฟังและชิ้นโยนกลีบดอกไม้ขึ้นมา